Our baba doesn't say fairy tales

anti state communist news from the ex communist states

Η πολιτική των Pride στον μετακομμουνιστικό χώρο

Kyrgyz-LGBTjpeg-1

Εισαγωγή

«Μεταφράσαμε και αναδημοσιεύουμε ένα μικρό και παλαιό ενημερωτικό κείμενο για το ζήτημα των Pride στην ανατολική Ευρώπη και τις πρώην κομμουνιστικές χώρες. Το ζήτημα συζητήθηκε στο όμορφο περιβάλλον της Κατάληψης Δερβενίων, με την πρόσκληση του συντροφικού Κουίρ Ντεκαπάζ. Το κείμενο που ακολουθεί, αν και δεν μας βρίσκει σύμφωνους σε διάφορα σημεία, ειδικά στην αντίληψη του που θεωρεί το ζήτημα των pride ένα ζήτημα το οποίο πρέπει να είναι μη-πολιτικό στην ανατολική Ευρώπη για να γίνει “ανεκτό” από το κοινό. Δεν είναι ένα κείμενο γραμμένο από κάποια κινηματική σκοπιά. Συνοψίζει όμως αρκετά καλά την εικόνα που επικρατεί σε αυτές τις χώρες και τον κεντρικό προβληματισμό που βασανίζει και τα LGBT άτομα των περιοχών αυτών ως προς τη στρατηγική που πρέπει να ακολουθήσουν σε ασφυκτικά περιβάλλοντα. Εγκλωβισμένες οι ομάδες υποστήριξης μεταξύ καταστολής, αδύναμων κινημάτων και θεσμικών διαμεσολαβήσεων, οι κινήσεις είναι λίγες και τα ζητήματα επιτακτικά.»

Τα pride έχουν επικριθεί ως είτε πολύ εμπορικές είτε επειδή εύκολα χρησιμοποιούνται από ομοφοβικές ομάδες που επιδιώκουν να προβάλλουν μια ανακριβή εικόνα των LGBT ανθρώπων ως σεξουαλικά παράξενων για να ικανοποιήσουν (συχνά πολιτικά) συμφέροντα. Είναι οι παρελάσεις υπερηφάνειας η καταλληλότερη μορφή για την προώθηση της αποδοχής του LGBT πληθυσμού και για τον εορτασμό της κουλτούρας του; Μια ματιά στη Σερβία, τη Γεωργία και το Κιργιζιστάν.

Στις 28 Σεπτεμβρίου (2014), η λεσβιακή, ομοφυλοφιλική, αμφιφυλόφιλη και τρανσεξουαλική κοινότητα (LGBT) της Σερβίας γιόρτασε αυτό που πολλοί θεωρούσαν μια αποφασιστική νίκη. Κάθε χρόνο από το 2010, οι LGBT οργανώσεις έκαναν μια γενναία προσπάθεια να οργανώσουν μια παρέλαση υπερηφάνειας, την ετήσια εκδήλωση που πραγματοποιήθηκε σε πόλεις σε όλο τον κόσμο για να γιορτάσουν την κουλτούρα και την υπερηφάνεια του LGBT χώρου. Κάθε χρόνο όμως οι προσπάθειές τους αποτρέπονταν από τις απαγορεύσεις της τελευταίας στιγμής που επέβαλαν οι πολιτικές αρχές, καθώς ήταν είτε ανίκανες είτε απρόθυμες να προστατεύσουν τους συμμετέχοντες που στο παρελθόν είχαν γίνει στόχος απελών.

Η τελευταία παρέλαση της χώρας, που πραγματοποιήθηκε στη Σερβική πρωτεύουσα του Βελιγραδίου το 2010, μετατράπηκε σε εφιάλτη. Το χάος επικράτησε όταν εκατοντάδες ακροδεξιοί διαδηλωτές προσπάθησαν να σπάσουν τον κλοιό της αστυνομίας και να επιτεθούν. Χιλιάδες αστυνομικές δυνάμεις συγκρούστηκαν με τους επιτιθέμενους που φώναζαν «θάνατο στους ομοφυλόφιλους», καθώς έριξαν βόμβες μολότοφ και πυρπόλησαν κτίρια. Καταστήματα λεηλατήθηκαν, ένα λεωφορείο ανατράπηκε και τουλάχιστον 50 αστυνομικοί τραυματίστηκαν.

Φέτος, ωστόσο, πολλοί σχολιαστές ήταν μπερδεμένοι από την εμφανή απουσία χούλιγκαν κατά τη διάρκεια της πρώτης επιτυχημένης παρέλασης υπερηφάνειας της Σερβίας εδώ και χρόνια. Αντίθετα, στην εκδήλωση συμμετείχαν ο δήμαρχος του Βελιγραδίου, τέσσερις υπουργοί, πολλοί πολιτικοί της αντιπολίτευσης και οι Αμερικανοί, Βρετανοί, Ολλανδοί και Νορβηγοί πρεσβευτές, οδηγώντας πολλούς να σχολιάσουν ότι η πρόσφατα αποκτηθείσα ικανότητα της κυβέρνησης να προστατεύσει τους διαδηλωτές είχε περισσότερο να κάνει με τις προοπτικές της ενδεχόμενης ένταξης στην ΕΕ και τις πολιτικές κατευνασμού παρά με την πραγματική επιθυμία να διασφαλιστεί το δικαίωμα των σεξουαλικών μειονοτήτων.

Επιπλέον, η σχεδόν πλήρης έλλειψη οποιωνδήποτε διαδηλωτών της αντιπολίτευσης την ημέρα του γεγονότος οδήγησε τους μελετητές στην υπόθεση ότι ίσως αυτή ήταν η απόδειξη ότι οι χούλιγκαν όλα αυτά τα χρόνια ήταν συνδεδεμένοι με κομμάτια είτε της κυβέρνησης είτε της αντιπολίτευσης και συνεπώς ήταν εύκολο να απομακρυνθούν όταν η παρουσία τους δημιούργησε αρνητική εικόνα για τους πάτρονες τους.

Ανεξάρτητα από το αν οι ισχυρισμοί αυτοί είναι αληθινοί, η εκδήλωση γιορτάστηκε ως επιτυχία στη Δύση. Η Διεθνής Αμνηστία δήλωσε ότι είναι «μια νίκη για τα ανθρώπινα δικαιώματα». Ωστόσο, καθώς οι διπλωμάτες της ΕΕ και οι ακτιβιστές των ΜΚΟ που εδρεύουν στο Βελιγράδι συγχαίρουν για τα επιτεύγματά της τη Σερβία, ορισμένοι θεατές σε χώρες που καλύπτουν το μετασοβιετικό χώρο ρωτούν την ερώτηση επιτακτικά: ποιο είναι το νόημα;

Να κάνεις ή να μην κάνεις παρέλαση;

Τα τελευταία χρόνια, τα πλεονεκτήματα και τα μειονεκτήματα της διεξαγωγής παρέλασεων υπερηφάνειας συζητήθηκαν σε όλο τον κόσμο. Οι περισσότεροι υποστηρικτές πιστεύουν ότι η ετήσια παρέλαση προσφέρει μια πολύτιμη ευκαιρία για την LGBT κοινότητα να αυξήσει την προβολή της και ως εκ τούτου να προωθήσει την ανοχή και την αποδοχή. Άλλοι υποστηρίζουν ότι η ευκαιρία αυτή μπορεί να χρησιμοποιηθεί για να ευαισθητοποιήσει την κοινωνία για ειδικά ζητήματα των LGBT χώρων, όπως είναι οι διακρίσεις, τα υψηλότερα ποσοστά αυτοκτονίας και το STDS, ή να προωθήσει στόχους όπως η ισότητα των γάμων και το δικαίωμα των LGBT ατόμων να υπηρετήσουν στο στρατό.

Η ετήσια παρέλαση περηφάνιας προσφέρει επίσης μια σπάνια ευκαιρία για μέλη της κοινότητας να αγκαλιάσουν την πλήρη ταυτότητά τους σε δημόσιο χώρο, ενώ λαμβάνουν υποστήριξη από άλλους συμμετέχοντες. Για όσους δυσκολεύτηκαν να ανοιχτούν σε φίλους, μέλη της οικογένειας ή εργοδότες, έχοντας μία μέρα κάθε χρόνο για να συγκεντρωθούν με μια υποστηρικτική ομάδα, μπορεί να έχει θετική επίδραση στην αυτοεκτίμηση. Ακόμα άλλοι ακτιβιστές και σύμμαχοι των LGBT βλέπουν την παρέλαση υπερηφάνειας ως χαρακτηριστικό γνώρισμα μιας λεγόμενης δημοκρατικής κοινωνίας και μια επίδειξη του σεβασμού της κυβέρνησης για την ελευθερία του λόγου.

Τα τελευταία χρόνια όμως οι παρελάσεις έχουν υποβληθεί σε σκληρή κριτική είτε ως πολύ εμπορικές είτε επειδή εύκολα χρησιμοποιούνται από ομοφοβικές ομάδες που επιδιώκουν να προβάλλουν μια ανακριβή εικόνα των LGBT ανθρώπων ως σεξουαλικά παράξενων για να ικανοποιήσουν (συχνά πολιτικά) συμφέροντα. Κάποιος κόσμος έχει ανταποκριθεί σε τέτοιες επικρίσεις, κατακρίνοντας τις «παρεκτροπές» (π.χ. μακριές γραμμές ανδρών σε ελαφριά αμφίεση). ώστε οι παρελάσεις να γίνουν πιο «φιλικές προς την οικογένεια».  Αλλά τα αιτήματα των χορηγών γεγονότων για τους συμμετέχοντες να παραμένουν ντυμένοι και να απέχουν από τις δημόσιες ερωτικές εκδηλώσεις έχουν συναντήσει έντονη αντίδραση

Ο Michael Diviesti, ηγέτης της οργάνωσης για τα γκέι δικαιώματα GetEqual του Τέξας, απέρριψε αυτήν την ιδέα σε δήλωση του στο Associated Press. «Αυτή είναι η γιορτή μου για τον εαυτό μου. Γιατί θα πρέπει ρίξω τους τόνους επειδή κάποιος άλλος μπορεί να κοιτάει; Είναι σαν να βάζετε τον εαυτό σας πίσω στο ντουλάπι.»

Να κάνεις ή να μην κάνεις παρέλαση; (στο μετακομμουνιστικό χώρο):

Ερωτήσεις για το πώς και πότε θα διεξάγονται παρελάσεις υπερηφάνειας έχουν προκαλέσει συζητήσεις από το Τέξας των ΗΠΑ έως στην Τιφλίδα, αλλά ορισμένοι άνθρωποι που ζουν στο μετασοβιετικό χώρο πιστεύουν ότι αυτές οι συζητήσεις ανήκουν αποκλειστικά στις Ηνωμένες Πολιτείες «όπου ξεκίνησαν». Με τη Σερβία στο προσκήνιο πρόσφατα, οι LGBT ακτιβιστές σε όλο τον κόσμο αναρωτιούνται εάν μπορεί να είναι δυνατή η παρέλαση υπερηφάνειας στις χώρες τους. Αλλά σε μέρη όπου δεν έχουν κερδηθεί ακόμα τόσες και τόσες άλλες μάχες, είναι μια παρέλαση υπερηφάνειας πραγματικά σημαντική; Και για αυτό το λόγο ακριβώς, είναι χρήσιμη;

Στη Γεωργία, μια μικρή, μετασοβιετική χώρα, νότια της Ρωσίας, τα ερωτήματα αυτά αποδείχθηκαν ιδιαίτερα σημαντικά πρόσφατα. Στο ιστορικό της Γεωργίας, τα βίαια επεισόδια που ξεκίνησαν ως διαμαρτυρίες κατά των δημόσιων συγκεντρώσεων ομάδων LGBT ήταν αναμφισβήτητα χειρότερα απ’ ό,τι στη Σερβία. Τον Μάιο του 2013, μια μικρή διαδήλωση που σηματοδότησε τη Διεθνή Ημέρα κατά της ομοφοβίας δέχτηκε επίθεση από ένα θυμωμένο πλήθος πολιτών υπό την καθοδήγηση ορθόδοξων ιερέων. Είκοσι οκτώ άτομα, συμπεριλαμβανομένων τριών αστυνομικών και δύο δημοσιογράφων, τραυματίστηκαν και οι συμμετέχοντες αναγκάστηκαν να εγκαταλείψουν τη περιοχή για δική τους ασφάλεια. Τον Μάιο του 2014, οι διοργανωτές επέλεξαν να αποφύγουν οποιαδήποτε δημόσια διαδήλωση, φοβούμενοι ότι θα επαναληφθεί η βία του προηγούμενου έτους.

Παραδόξως για κάποιους, ο Ηρακλή Βαχαραντζί, εκτελεστικός διευθυντής της οργάνωσης Identoba για τα ίσα δικαιώματα των LGBT με βάση την Τιφλίδα, είναι ενάντιος στη διοργάνωση παρέλασης υπερηφάνειας στη Γεωργία.

Αντ ‘αυτού, ο Βαχαραντζί πιστεύει ότι είναι επιτακτική ανάγκη να ληφθεί υπόψη το ιστορικό και πολιτιστικό πλαίσιο μιας χώρας όταν μια κοινωνική αλλαγή έρχεται να ταράξει τα νερά. Θεωρεί τα pride ως ένα προϊόν που εξελίχθηκε σε ένα πολύ συγκεκριμένο σύνολο ιστορικών συνθηκών, συγκεκριμένα εκείνων που ανήκουν στις Ηνωμένες Πολιτείες της δεκαετίας του 1970, και επομένως εντελώς ανεφάρμοστο στη σύγχρονη Γεωργία. «Όταν αγνοείτε τα τοπικά περιβάλλοντα, συναντάτε αντίδραση και μίσος», εξηγεί ο Ηρακλή. «Δεν μπορεί να αντιγραφεί με τη μία το μοντέλο κάποιου άλλου χωρίς να τεθούν κρίσιμες ερωτήσεις σχετικά με το αν αυτό θα λειτουργήσει στη δική μας κοινότητα. Τίποτα δεν θα αλλάξει στη Γεωργία λόγω μιας ημέρας ορατότητας. Όταν διοργανώσαμε μια δημόσια επίδειξη το 2013 και με τα γεγονότα που ακολούθησαν, πήγε το έργο μας πίσω παρά μπροστά »

Ο Βαχαραντζί πιστεύει ότι η μακροπρόθεσμη και συνεχής δέσμευση και δράση είναι απαραίτητη και σημαντικότερη για να επιστήσει την προσοχή στα ζητήματα των LGBT στη Γεωργία παρά μια παρέλαση. Στο πλαίσιο αυτής της στρατηγικής, η Identoba για παράδειγμα έχει ξεκινήσει εκστρατείες ευαισθητοποίησης του κοινού με βίντεο.

Στη Γεωργία, η προοπτική ένταξης στην ΕΕ εξακολουθεί να είναι πολύ μακριά για να ασκήσει πραγματική πίεση στην κυβέρνηση για την υποστήριξη των δικαιωμάτων των σεξουαλικών μειονοτήτων. Παρόλο που η Γεωργία υπέγραψε συμφωνία σύνδεσης με την ΕΕ τον Ιούνιο του 2014, ο πρωθυπουργός Ηρακλής Γκαριμπαχσβίλι κατεύνασε γρήγορα τους φόβους ότι η χώρα μπορεί να γίνει φιλική προς τους ομοφυλόφιλους, προτείνοντας μια νόμιμη απαγόρευση των γάμων του ιδίου φύλου.

Ακόμα κι αν η έννοια της ομοφυλοφιλίας ήταν πιο αποδεκτή στη Γεωργία, πολλοί πιστεύουν ότι η κοινή εχθρική αντίληψη επί των δημόσιων παρελάσεων στις μετακομμουνιστικές χώρες, καθιστά τις χώρες αυτές ακατάλληλες για μια τέτοια μορφή αγώνα. Κατά τη διάρκεια των Σοβιετικών χρόνων, οι άνθρωποι αναγκάζονταν να κάνουν παρελάσεις για ώρες για να τιμήσουν τις δημόσιες αργίες. Κατά συνέπεια, οι παρελάσεις είναι πολύ πολιτικοποιημένες στον κοινό νου και γίνονται αντιληπτές εχθρικά εν γένει λόγω των αναμνήσεων της σοβιετικής περιόδου.

Η μανία της αντι-γκέι προπαγάνδας

Στην Κιργιζία, μια μετασοβιετική χώρα που βρίσκεται ακόμη πιο μακριά από την Ευρωπαϊκή Ένωση, πολλά μέλη του πληθυσμού των LGBT εκφράζουν ομοίως σκεπτικιστικές ιδέες σχετικά με την καταλληλότητα των παρελάσεων υπερηφάνειας για την κοινότητά τους. «Σε μια χώρα όπου υπήρχαν δύο επαναστάσεις μέσα σε πέντε χρόνια, οι άνθρωποι συσχετίζουν παρελάσεις με αντιπολιτευτικά κινήματα και ανταγωνισμό, όχι με υπερηφάνεια ή εορτασμό», εξηγεί η Μασά, μια νεαρή γυναίκα που έχει προσφερθεί εθελοντικά με τον οργανισμό Labrys για τα δικαιώματα LGBT με έδρα το Bishkek.

Αντ ‘αυτού, το προσωπικό της Labrys θα ήθελε να δει διασημότητες και άτομα από τα ιατρικά επαγγέλματα απευθυνόμενα στο κοινό σχετικά με τη σημασία της προστασίας των δικαιωμάτων των LGBT. «Θα πρέπει να χρησιμοποιούν τις προνομιακές θέσεις τους για να συμμετάσχουν σε δημόσιες συζητήσεις ενάντια στη βία και υπέρ των δικαιωμάτων», λέει ένα άλλο μέλος της Labrys, που ζήτησε να παραμείνει ανώνυμο.

Αυτό το έτος είναι ιδιαίτερα κρίσιμο για την κοινότητα των LGBT στην Κιργιζία λόγω ενός δυσοίωνου νέου νομοσχεδίου που συζητείται στο κοινοβούλιο.

Καθώς η Κιργιζία προετοιμάζεται να ενταχθεί στην Ευρασιατική Οικονομική Ένωση, μια πολιτική και οικονομική ένωση που κρατά αρκετούς από τους λιγότερο ισχυρούς μετασοβιετικούς γείτονες στη σφαίρα επιρροής της Ρωσίας, τα μέλη του κοινοβουλίου της Κιργιζίας πιέζουν τη χώρα να προσεγγίσει περισσότερο τη Ρωσία και με άλλους τρόπους. Οι βουλευτές πρότειναν η χώρα να μιμηθεί τη διαβόητη απαγόρευση της «ομοφυλοφιλικής προπαγάνδας» που ψηφίστηκε στη Ρωσία το 2013. Εάν εγκριθεί, ο νόμος αντι-ομοφυλοφιλικής προπαγάνδας της Κιργιζίας θα μπορεί να στείλει κάποιο άτομο, ακόμα και δημοσιογράφους, σε φυλάκιση έως και ένα έτος, εάν κριθεί ένοχο για τη διάδοση προπαγάνδας σχετικά με τις «μη παραδοσιακές σεξουαλικές σχέσεις». Ο νόμος θα μπορούσε να έχει μια σειρά σοβαρών αρνητικών επιπτώσεων, όχι μόνο για την ευημερία του ευάλωτου πληθυσμού των LGBT στην Κιργιζία, αλλά και για την ελευθερία του λόγου εν γένει. Επιπλέον, πολλές από τις υπηρεσίες υποστήριξης που διατίθενται σήμερα σε μέλη του LGBT που διατρέχουν κίνδυνο, θα ήταν αδύνατο να παρασχεθούν χωρίς να παραβιαστεί ο νέος νόμος.

Στη Γεωργία και τη Σερβία, οι ορθόδοξοι ιερείς υπήρξαν από τους κύριους υποστηρικτές του αντι-γκέι συναισθήματος. Ο μούλας της Κιργιζίας έχει επίσης διαδραματίσει κάποιο ρόλο στην εκδήλωση δημόσιας υποστήριξης για το νόμο. Μια Fatwa1 που εκδόθηκε νωρίτερα αυτό το έτος (2014) δήλωσε ότι είναι ευθύνη όλων των καλών Μουσουλμάνων να σκοτώνουν ομοφυλόφιλους όπου και αν τους βρίσκουν. Σε μια χώρα όπου το 86 τοις εκατό του πληθυσμού είναι μουσουλμάνοι, τέτοιες δηλώσεις μόνο μίσος πυροδοτούν και καθιστούν τη χώρα λιγότερο φιλόξενη για LGBT άτομα.

Παρά το ζοφερό τοπίο, οι αφοσιωμένοι ακτιβιστές παραμένουν σταθεροί στη δέσμευσή τους να προστατεύσουν τα δικαιώματα της κοινότητας LGBT της χώρας. Η Μαρία, εργαζόμενη με την Labrys, λέει ότι θα ήθελε μία μέρα να να δει ένα pride στην Κιργιζία. Αλλά για τώρα, η προστασία της ασφάλειας και της ανωνυμίας όσων αναζητούν υποστήριξη είναι το πιο σημαντικό καθήκον και ο κεντρικός στόχος του οργανισμού.

μετάφραση ruthless critique

Ισλαμική νομική οδηγία, εκδοθείσα από θρησκευτική αρχή.

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Information

This entry was posted on 21.07.2019 by in άρθρα/статья,μεταφράσεις and tagged , , , , .

Πλοήγηση

Αρέσει σε %d bloggers: