Our baba doesn't say fairy tales

anti state communist news from the ex communist states

Πάρκα εναντίον εκκλησιών

uEB01r2nQGe8KsQ5x5V0Lg

Στην Ρωσία, η σύγκρουση μεταξύ πρωτοβουλιών πολιτών και τοπικών αρχών ενάντια στην οριακά ανεξέλεγκτη οικοδόμηση εκκλησιών σε πάρκα και κοινόχρηστους χώρους κρατά καλά από τις αρχές του 2000 και μετά με την ιστορική στιγμή να βρίσκεται το 2015 στην Μόσχα, όταν ματαιώθηκε ένα από τα μεγαλύτερα σχέδια του πατριαρχείου στην πόλη.. Η ρωσική ορθόδοξη εκκλησία, ένας από τους βασικούς ιδεολογικούς, οικονομικούς και πολιτικούς στυλοβάτες του σύγχρονου πολιτικού καθεστώτος στη Ρωσία, μέσω τον δεσμών της με την τοπική αυτοδιοίκηση τα τελευταία χρόνια έχει ξεκινήσει μια επιθετική πολιτική. Η πολιτική αυτή έχει κατά βάση σαν στόχο τον αποχαρακτηρισμό κοινόχρηστων εκτάσεων σε μεγάλες ρωσικές πόλεις ώστε να χτιστούν συμπλέγματα της εκκλησίας, από επιμορφωτικά κέντρα μέχρι ναοί. Όχι τυχαία, οι εκκλησίες που επιλέγονται να χτιστούν δεν είναι πάντα νέες αλλά βρίσκονται σε τοποθεσίες που παλαιότεροι ναοί είχαν καταστραφεί από το κομμουνιστικό καθεστώς. Αυτό συνδέεται με την τάση της εκκλησίας της Ρωσίας να χτίσει ξανά μια εθνική αφήγηση με δεσπόζουσα την ίδια και την τσαρική εποχή.

Από την σοβιετική εποχή, ελάχιστα απομένουν πια στη Ρωσία. Φυσικά δεν υπάρχουν και πολλά να μείνουν, αφού η σοβιετική κοινωνία, ειδικά στις τελευταίες δεκαετίες της ήταν μια κοινωνία συντηρητική. Όμως μια από τις σταθερές της, σε κάποιο βαθμό προωθημένη από την ίδια την σοβιετική ηγεσία, ήταν η εμμονή στους κοινόχρηστους χώρους. Η προτροπή τότε της σοβιετικής ηγεσίας ήταν να ενταχθούν οι κοινοί χώροι στης πόλης σε μια κουλτούρα σοβιετικού well-being. Όμως αυτή η κουλτούρα ποτέ δεν ευοδώθηκε καθώς η κρίση περιέκοψε την αισιοδοξία των κατώτερων στρωμάτων της τότε σοβιετικής πόλης. Τα πάρκα σταδιακά έγιναν χώρος συνάθροισης, μια στερεοτυπική εικόνα των ανατολικών χωρών ακόμα και σήμερα. Ο κακός καιρός το μεγαλύτερο μέρος του χρόνου, η κακή οικονομική κατάσταση, τα προβλήματα στο σπίτι οδήγησαν τους ρώσους σε μια ιδιαίτερη επανοικιοποίηση των δημόσιων χώρων. Αυτή η αγάπη, που μετρά ήδη αρκετές δεκαετίες είναι η βάση των σημερινών αγώνων στο Εκατερίνεμπουργκ, στο κέντρο της Ρωσίας.

Όταν ανακοινώθηκε ότι ένα από τα παραποτάμια πάρκα της πόλης θα απαλλοτριωθεί χωρίς να γίνει διαβούλευση με τους κατοίκους, στις 13 Μάιου ξεκίνησαν πορείες κατοίκων στο πάρκο που αρχικά ζητούσαν διαβούλευση. Το πάρκο προοριζόταν για την οικοδόμηση ενός γιγαντιαίου ναού της αγ. Αικατερίνης παρά το γεγονός ότι λίγα μέτρα πιο πέρα υπάρχει άλλος ναός, επίσης νεόκτιστος. Οι πορείες κλιμακώθηκαν όταν οι αστυνομικοί και οι υπεύθυνοι της εκκλησίας έφεραν μαζί τους αθλητές από το τοπικό club kick boxing για να διαλύσουν τους διαδηλωτές. Παρ’ όλα αυτά οι διαδηλωτές δεν διαλύθηκαν, έσπασαν το φράχτη του εργοταξίου και οδήγησαν τους αστυνομικούς σε υποχώρηση. Το σκάνδαλο που ξέσπασε με τους μπράβους ανάγκασε την τοπική εξουσία να αναδιπλωθεί, να ανακοινώσει έκτακτη διαβούλευση με τους κατοίκους και να προτείνει εναλλακτικές τοποθεσίες για την κατασκευή του ναού. Όμως το ζήτημα δεν σταματά εδώ. H πορεία στο Εκατερίνεμπουργκ έκανε το γύρω της Ρωσίας και πυροδότησε πορείες σε σχεδόν όλες τις μεγάλες πόλεις πάνω στο ίδιο ζήτημα με αποτέλεσμα αυτή τη στιγμή να μετράμε πορείες ανάλογου τύπου στην Αγία Πετρούπολη, στο Ιρκούσκ, στο Κρασνογιάρσκ, στο Τσελιάμπινσκ. Σε όλες τις περιπτώσεις, οι αρχές έχουν θέσει σε αναμονή τουλάχιστον την κατασκευή των ναών.

Η μακροβιότητα του κινήματος ενάντια στους ναούς δείχνει για την Ρωσία ότι δεν είναι μια ομοιογενώς θρησκευόμενη χώρα σε αντίθεση με την Δύση, όπως αρέσκεται να την παρουσιάσει η κρατική ιδεολογία της Ρωσίας. Δείχνει επίσης ότι το περιβαλλόντικό ζήτημα, το ζήτημα του δημόσιου χώρου και του πρασίνου εντός του αστικού χώρου, πράγματα όχι ταυτόσημα αλλά αλληλένδετα, με ρητό ή άρρητο τρόπο γίνονται άξονες συσπείρωσης παγκοσμίως, κινητοποιούν δυνάμεις απέναντι στο κράτος με μεγαλύτερη ταχύτητα και μάλλον θα αποτελέσουν την βάση για τους αντικαπιταλιστικούς αγώνες και κριτικές στο μέλλον.

Και όμως οι αντιφάσεις δεν λείπουν και ακριβώς αυτές πρέπει να αναλογιστούμε. Στις διαδηλώσεις των πολιτών οι ρωσική σημαία κυμάτιζε ψηλά, διεκδικώντας από την αστυνομία την «πραγματική ρωσία» ως αφήγηση. Και το όριο αυτής της ιδεολογικής διαμεσολάβησης φάνηκε γρήγορα όταν σε πολλές περιπτώσεις, η εξαγγελία του Πούτιν προς τις τοπικές αρχές για «να ακούσουν τη φωνή του λαού» έγινε δεκτή με ενθουσιασμό, ως εγγύηση μιας νίκης από μέρος των διαδηλωτών.

Πηγές.

https://meduza.io/feature/2019/05/14/vtoroy-den-protestov-protiv-hrama-v-ekaterinburge-politsiya-zaderzhivaet-uchastnikov-aktsii-chast-zabora-s-mesta-stroyki-sbrosili-v-prud

https://www.bbc.com/russian/features-48355231

Βίντεο

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Πληροφορίες

This entry was posted on 28.05.2019 by in άρθρα/статья and tagged , , , .

Πλοήγηση

Αρέσει σε %d bloggers: