Our baba doesn't say fairy tales

anti state communist news from the ex communist states

Οι Κυνηγοί κεφαλών στη Βουλγαρία

11slovak-web3-master675

Οι Κυνηγοί κεφαλών

Η μεταναστευτική κίνηση δεν θέτει μόνο την έννοια και τους θεσμικούς ορισμούς της Ευρώπης σε κρίση. Δεν την θέτει σε κρίση την Ευρώπη μόνο ως κοινότητα δικαιωμάτων ούτε ως “μοναδικού” ορισμού του πολιτιστικού και πολιτικού αναστοχασμού και αυτοκριτικής. Η μεταναστευτική κίνηση κυρίως θέτει το ερώτημα-ένα βασικό ερώτημα που πρέπει διαρκώς να το επεξεργαζόμαστε- του τι είναι η δημοκρατία και αν έχει κάποια αυταξία καθ’αυτή. Η δημοκρατία είναι ιστορικό προϊόν όχι μόνο υπό την έννοια ότι εμφανίστηκε σε ιστορικές συνθήκες συγκεκριμένες αλλά και ότι η ίδια της λειτουργία αλλάζει σε σχέση με τις ιστορικές συνθήκες. Η ίδια της η έννοια δεν είναι απλά μια σταθερή “στιγμή” μέσα στο ιστορικό προτσές η οποία εμφανίζεται και εξαφανίζεται αλλά συνεχίζει να υπάρχει με διαφορετικούς ορισμούς και λειτουργίες. Αυτές οι λειτουργίες δεν είναι άλλες από την σχέση της “κοινότητας” των πολιτών και του Κράτους, σχέση εξωτερικευμένη και όχι εξωτερική. Το κράτος και οι πολίτες του είναι διαλεκτικά δεμένοι μεταξύ τους ως προς τη σχέση αιτίου-αιτιατού. Το μεταναστευτικό συνεπώς θέτει το αμείλικτο ερώτημα: ποιος ορίζει την κοινότητα της δημοκρατίας και τι συνέχει την κοινότητα αυτή ως ετερότητα με άλλες κοινότητες;

Το ερώτημα αυτό είναι αρκούντως πολύπλοκο και προϋποθέτει μια γενική πολύπλευρη θεωρία της υποκειμενικότητας σε συνδυασμό με μια θεωρία της αξίας που να α) αντιλαμβάνεται την αξία ως παράγουσα συνθήκη τουλάχιστον κάποιων πρωτό-ιδεολογικών στοιχείων αυτών των υποκειμενικοτήτων και β) τη αξία όχι απλά ως κοινωνική σχέση ανταλλαγών αλλά ως την κεντρική σχέση που καθιστά δυνατή την ανταλλαγή έτσι όπως τη γνωρίζουμε σήμερα. Η αξία συνεπώς συγκροτεί κοινότητα. Την κοινότητα των εμπορευμάτων, των κατόχων τους και της λογικής τους. Τα ερωτήματα αυτά γίνονται καίρια μπροστά στο μεταναστευτικό κύμα το οποίο ζητά άμεσα να ενταχθεί (ή να παραμείνει) σε αυτή τη κοινότητα, χωρίς όμως να μπορεί κάτι τέτοιο να συμβεί πλήρως με ίσους όρους. Η κοινότητα του κεφαλαίου συνεπώς ζητά να “προστατευθεί” υπό την έννοια όχι του απόλυτου αποκλεισμού αλλά να ορίσει αυτή το “πόσοι και με ποιους όρους” μπορούν να ενταχθούν στην κοινότητα των δικαιωμάτων που εκπροσωπούνται στο Κράτος. Εδώ προκύπτει η πάλη των συνόρων και η διαλεκτική τους. Εδώ και η κρίση ως επαναπροσδιορισμός, αδυναμία και ταυτόχρονα επίλυση των αντιφάσεων του κράτους και της αξιακής του κοινότητας. Μόνο έτσι κατά τη γνώμη μας μπορεί να προσεγγιστεί στο αντικρατικό και κομμουνιστικό πλαίσιο συζήτησης (και όχι σε έναν αφηρημένο αντι-ρατσισμό και αντι-καπιταλισμό) το ζήτημα της σημερινής Βουλγαρίας. Η κοινότητα, η δημοκρατική και αντιπροσωπευτική κοινότητα στη Βουλγαρία πήρε το νόμο στα χέρια της, γιατί σε τελική ανάλυση πάντα δικός της ήταν. Ο νόμος είναι εθνικός, είναι της κοινότητας που αναπαράγεται εντός του έθνους κράτους και ως τέτοιος ορίζει το εντός και το εκτός. Ο νόμος συνεπώς δεν ισχύει μόνο για τους “εντός” του, αλλά κυρίως για τους “εκτός” του.

Κυνηγοί κεφαλών και αστική κοινωνία

Στην Βουλγαρία από τον Ιανουάριο του 2016 ένας πρώην παλαιστής και ακροδεξιός, ο Dinko Valev σχημάτισε το πρώτο τάγμα εθελοντών το οποίο είχε σκοπό να περιπολεί τα Βουλγαρο-Τουρκικά σύνορα. Αξίζει να σημειωθεί ότι ο Valev δεν ανήκει σε κανένα σώμα ασφαλείας του κράτους. Το τάγμα του αποτελείται πλήρως από πολίτες εθελοντές. Σύντομα η φήμη του επεκτάθηκε σε όλη τη χώρα, αρχικά κυρίως μέσω video στο youtube στα οποία επιδείκνυε την “εργασία του” να προστατέψει τη χώρα από τους εισβολείς. Η βουλγαρική τηλεόραση τον παρουσιάζει ως εθνικό υπερήρωα(!!) Σύντομα οι εθελοντές του πλήθυναν ενώ ο εξοπλισμός της ομάδας αναβαθμίστηκε. Από απλές αγροτικές μηχανές και αγροτικά αμάξια ξαφνικά η ομάδα εμφανίζεται στα βίντεο να φέρει κανονικό οπλισμό και αμφίβια στρατιωτικά οχήματα. Σύντομα σχηματίστηκαν και άλλες ομάδες όπως το “τάγμα για την προστασία των γυναικών και της πίστης”(sic), ή η επιτροπή “ για τη προστασία των βούλγαρων πολιτών” ή η ομάδα στρατολόγησης του Vasil Levski η οποία ανοιχτά δημοσιεύει με μηνιαίες αναφορές τη δραστηριότητα της. Oi ομάδες αυτές γνώρισαν εκτεταμένη κάλυψη από τα ΜΜΕ με ρεπορτάζ τόσο από βουλγάρικα μέσα όσο και από το VICE. Ακόμα και μέλη του Pegida φαίνεται να στηρίζουν τις πρωτοβουλίες αυτές καθώς θεωρούν τις ομάδες των βούλγαρων εθελοντών ως “ το σύνορο της Ευρώπης”. Οι εθελοντές δηλώνουν ότι “ οι μετανάστες τους θεωρούν αστυνομικούς και παραδίνονται νομίζοντας ότι θα καταγραφούν ως αιτούντες άσυλου αλλά εμείς τους συλλαμβάνουμε και τους στέλνουμε πίσω στη Τουρκία”.

Το πρόβλημα δεν σταματάει εδώ. Η άμεση απάντηση ότι “είναι ακροδεξιοί” δεν επαρκεί να ερμηνεύσει το τι γίνεται. Και αυτό για δύο λόγους. Καταρχάς οι ομάδες αυτές γνώρισαν μεγάλη στήριξη από δημόσιους φορείς, τοπικούς αρχηγούς της αστυνομίας και βουλευτές, πρώην υπουργούς κτλ. Η παραδοχή ότι “αυτοί οι μηχανισμοί είχαν πάντα σχέση με τους ακροδεξιούς” επίσης δεν αρκεί, καθώς ενώ κάτι τέτοιο προφανώς ισχύει η αλλαγή στο κέντρο βάρους του δημόσιου discourse σε μια αντιπροσωπευτική κοινωνία πρέπει να εξηγηθεί. Το γεγονός της δημόσιας και κατάφωρης υπεράσπισης τέτοιων ομάδων δείχνει μια γενικότερη μετατόπιση στη δομή της κοινωνίας των πολιτών και του κράτους. Αυτό που παλαιότερα ως πράξη θα θεωρούταν ενάντιο στην κοινή παραδοχή ότι “η αστική κοινωνία βασίζεται στα τυπικά έστω οικουμενικά ανθρώπινα δικαιώματα” και συνεπώς κανένας δεν μπορεί να μεταχειρίζεται τον άλλο σαν μη-άτομο, μη ιδιώτη[1] σήμερα αποθεώνεται. Σήμερα αυτή η αντίφαση όχι μόνο δεν αποσιωπάται αλλά θεωρείται «ανύπαρκτη» και η ασυμμετρία γίνεται παραδεκτή ανοιχτά: οι Άλλοι δεν είναι εντελώς “άνθρωποι”, δεν αξίζουν εξ ορισμού την ίδια μεταχείριση με Εμάς. Εδώ η παραδοσιακή αντίφαση γίνεται ανοιχτά παραδεκτή για να μπορέσει να ξεπεραστεί: το κράτος και η κοινότητα του όντας σε οριακό σημείο για την διαχείριση των ροών και υπό την εμφανή απειλή της αποσταθεροποίησης από το μέγεθος των μεταναστών ισχυρίζονται ότι όντως υπάρχει πρόβλημα με το μέγεθος των ροών, όντως υπάρχουν “διακριτές κοινότητες” και για να λυθεί πρέπει να κινητοποιηθεί το σύνολο του πληθυσμού ως ένα-εθνικό-σώμα. Το εθνικό σώμα και η σταθερότητα της κοινότητας του κεφαλαίου γίνονται εδώ ανοικτά παραδεκτά ως προϋποθέσεις των αστικών δικαιωμάτων και όχι το αντίστροφο όπως παλαιότερα.

Η συζήτηση στην γειτονική χώρα γρήγορα πήρε μεγάλες διαστάσεις σε συνδυασμό με τη γενίκευση του φαινομένου. Παρόλα αυτά, στην προσπάθεια ο Dinko Valev να περαστεί από ανάκριση εκατοντάδες βγήκαν στους δρόμους της Βάρνας να ζητήσουν την απελευθέρωση του. Οι προσπάθειες περιορισμού τους γενικά έχουν πέσει στο κενό παρά την έντονη κριτική ακόμα και από εντός της Βουλγαρίας. Δημοσκοπήσεις δείχνουν ότι το 60% θεωρεί ότι “μάλλον οι μετανάστες θα αποτελέσουν πρόβλημα” συνεπώς το ερώτημα που μπαίνει είναι ακριβώς αυτό της μετατόπισης του δημόσιου discourse και της αλλαγής της αντίληψης περί αστικής κοινότητας κτλ. Δεν αρκεί να πούμε ότι είναι όλοι ακροδεξιοί αλλά το να απαντήσουμε γιατί μερικά στοιχεία του ακροδεξιού λόγου από περιθωριακά γίνονται ανάρπαστα ακόμα και μεταξύ ατόμων που ποτέ δεν θα αυτοπροσδιορίζονταν ως τέτοια.

Αυτό το ερώτημα δεν γίνεται να απαντηθεί αν δεν λάβουμε υπ’ όψιν μας την κρίση του έθνους κράτους ως διαδικασία προσπάθειας επίλυσης της ίδιας της κρίσης, η οποία εντός της κοινότητας των πολιτών ενεργοποιεί “πανοπτικά αντανακλαστικά”. Ένα σύστημα μικροπρονομιών-υπό την απειλή του να χαθούν-και μικροτιμωριών-υπό την απειλή ότι αν μείνεις αδρανής σαν πολίτης συνεισφέρεις ίσως στο να χάσει το προνόμιο ο “συν-πολίτης” ενεργοποιείται από τη κρίση. Αυτό το σύστημα είναι εμμενές στην κεφαλαιοκρατική κοινότητα η οποία λειτουργεί σαν “δίκτυο” και που συμπυκνώνεται στο κράτος, ακριβώς γιατί είναι “κοινότητα” που την συγκροτεί ο κοινός νόμος της αξιακής σχέσης και της προσπάθειας ελέγχου της σχέσης δια μέσου του κράτους που προκύπτει απ’ τη σχέση καθ’ αυτή.

Το μόνο ερώτημα που παραμένει ανοιχτό είναι το εξής: ποιοι αγώνες εντός του βουλγαρικού κράτους μπορούν να ξεφύγουν από τη μέγγενη της λογικής της “κρίσης” και του κινδύνου ως μονοδιάστατη κατάφαση στην κοινότητα του κεφαλαίου και των πολιτών; Τι μορφές οργάνωσης μπορούν να αναδείξουν αυτοί οι αγώνες; Πως μπορούν να συνδεθούν με τους αγώνες των μεταναστών χωρίς να προκαλούν διασπάσεις στο εσωτερικό τους αλλά και εξασφαλίζοντας τρόπους αναπαραγωγής; Αυτό το ερώτημα μόνο η ίδια η ιστορική διαδικασία μπορεί να το απαντήσει. Αυτό είναι το διακύβευμα του κομμουνισμού και η μοναδική αλληλεγγύη που θα πρέπει να γίνεται στους μετανάστες θα είναι μόνο υπό αυτό το φως, συνειδητά ή ασυνείδητα.

υποσημειώσεις

[1] ενώ ποτέ δεν ήταν προφανώς πραγματικότητα αυτή η παραδοχή, αποκρυπτόταν το γεγονός της διάψευσης της καθώς μπορούσε να πυροδοτήσει-αν γινόταν ανοικτά παραδεκτή η αποτυχία του όλου μοντέλου-τις θεωρητικές συζητήσεις για την ίδια την αντίφαση που κρύβουν στον πυρήνα τους τα υποτιθέμενα οικουμενικά δικαιώματα, το κράτος και η κοινότητα του κεφαλαίου.

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Information

This entry was posted on 14.09.2016 by in άρθρα/статья and tagged , , , .

Πλοήγηση

Αρέσει σε %d bloggers: