Our baba doesn't say fairy tales

anti state communist news from the ex communist states

In memoriam

In Memoriam//в память

Η παρούσα δημοσίευση προοριζόταν να δημοσιευτεί με τον τίτλο “φωτογραφίες από την ροκ και πανκ σκηνή της Ρωσίας κατά την περεστρόικα” με τον υπότιτλο ”queering, metal, punks, drag”. Σκοπός της ήταν να δείξει ότι κατά την εποχή της περεστρόικα μια νέα σκηνή αναδύθηκε στην Ρωσία. Παρόλα αυτά δεν θα δημοσιευτεί με αυτό τον τίτλο ούτε με εκείνο το κείμενο που θα το συνόδευε αλλά με το «in memoriam». Αφιερώνεται στη μνήμη του συντρόφου Grisha Eniosov από τη Μόσχα, ο οποίος συμμετείχε και στη garage μπάντα The Cavestompers. Στις 16 Αυγούστου 2016 “έφυγε” με δική του επιλογή στο διαμέρισμα που έμενε προσωρινά στο Βερολίνο. Δεν άφησε πίσω του τίποτα που να εξηγεί την πράξη του. Με τον Grisha (Gregory) ήμασταν απλοί γνωστοί, αλλά υπήρξε φίλος πολύ κοντινών φίλων και συντρόφων από τη Μόσχα. Τελευταία φορά τα είπαμε στις 29 Ιουλίου 2016, είχε έρθει για διακοπές με τη κοπέλα του Ελλάδα. Τα είπαμε λίγο στο Θησείο και του έδωσα δύο σακούλες πράγματα να τα πάει σε φίλους στη Ρωσία. Τα πράγματα τα πήγε απ’ όσο έμαθα.

Η θλίψη δεν προέρχεται από κάποιον ιδιαίτερο δεσμό που είχαμε. Προέρχεται από δύο άλλα γεγονότα. Πρώτον από τη γνώση ότι άλλοι άνθρωποι που αγαπάμε και εκτιμούμε έχουν λυπηθεί απερίγραπτα από αυτό, το οποίο έρχεται να προστεθεί σε μια σειρά αδικοχαμένων συντρόφων από τη γενιά του 2000 στη Μόσχα.

Το δεύτερο και πιο σημαντικό είναι μάλλον εντελώς υποκειμενικό. Όσο ήταν εδώ, μου είχε ζητήσει να βγούμε μια δύο φορές, να κοιμηθεί σε εμένα. Εγώ είχα αρνηθεί γιατί ακριβώς τη προηγούμενη μέρα είχαν φύγει από το σπίτι μου σύντροφοι από Θεσσαλονίκη και ήθελα λίγο τον προσωπικό μου χώρο. Σε μερικές μέρες έφευγα διακοπές. Τα είπαμε λίγο.

Γνωρίζω ότι δεν έγινε κάποιο λάθος από καμία πλευρά και ότι τούτη η άρνηση ήταν κάτι κατανοητό και φυσικό. Η λύπη μάλλον εδώ είναι δευτερογενής και δεν έχει να κάνει με την παραδοχή κάποιου λάθους. Το πρώτο συναίσθημα εδώ είναι η αδυναμία πλήρους συμβολοποίησης του θανάτου, ο θάνατος ανήκει στα όρια του πραγματικού στην ψυχαναλυτική θεωρία. Δύσκολα χωνεύεται γιατί ακριβώς καταργεί όλες της φαντασιακές αναπαραστάσεις του αναγκαίου ναρκισσισμού που έχουμε για να συγκροτηθούμε σαν υποκείμενα. Μας λέει ότι δεν είμαστε τίποτα. Για να εκλογικευτεί αυτή η κρίση στο υποκείμενο, δημιουργείται μια φαντασιακή κατηγορική προσταγή, η οποία προσπαθεί να εντάξει το πραγματικό, το ακατανόητο στη σφαίρα του ανθρώπινου ελέγχου, μια φωνή ακούγεται μέσα στο κεφάλι, βαθιά κατηγορηματική και παρανοϊκή: “αν είχαμε κάτσει λίγο μαζί, ίσως τα πράγματα να ήταν αλλιώς, ίσως να μην είχε γίνει αυτό, πάντα υπάρχει λύση! Αρκεί να γίνουν οι σωστές πράξεις”. Αυτή η εκλογίκευση προσπαθεί να υπαγάγει το ακατανόητο πάλι στη σφαίρα του ανθρώπινου ελέγχου, του υποκειμένου. Όμως ως εκλογίκευση ενός ήδη τετελεσμένου γεγονότος έρχεται πάντα εκ των υστέρων, είναι ήδη παραβιασμένη: εδώ εμφανίζονται οι τύψεις συνεπώς και η λύπη σε δεύτερο χρόνο. Η προσταγή έχει ήδη παραβιαστεί.

Ακόμα και αν είναι έτσι τα πράγματα όμως, η αποδόμηση δεν βοηθάει. Η λύπη δεν είναι λιγότερο πραγματική όσο και αν είναι κατανοητή. “Το υποκείμενο του ασυνειδήτου (σ.σ Ο άνθρωπος) δεν προσεγγίζει τη ψυχή παρά με το κορμί του. Ο άνθρωπος δεν σκέφτεται με την ψυχή του” έλεγε ο Λακάν. Δίκιο είχε μάλλον. Γενικά αμφιταλαντεύτηκα πολύ στο αν κάτι έπρεπε να γραφτεί ή όχι και να δημοσιευτεί στα social media. Τα social media επιβεβαιώνουν τον ναρκισσισμό στο υποκείμενο το οποίο ανακτά μια μετρήσιμη -έστω προσωρινή- αίσθηση ολοκλήρωσης του κατακερματισμένου εαυτού του στους αριθμούς των προβολών και των αναδημοσιεύσεων. Όλα τούτα παρά την ανάλυση θα συμβούν και σε εμένα αναμφισβήτητα όμως τουλάχιστον με τη λογική μου τα περιμένω ήδη στη γωνία. Η εμπορευματοποίηση του συναισθήματος η οποία είναι εντελώς ξένη και ολοκληρωτική ως προς το ίδιο το βίωμα ηγεμονεύει. Το υποτάσσει στην αρχή της μετρησιμότητας, της ανταλλαγής. Κάθε συναίσθημα όσο έντονο και αν είναι ισοπεδώνεται σαρωτικά στην ιδιαιτερότητα του από την αρχή της ανταλλαγής και της αφαίρεσης του κοινωνικού ισοδύναμου των likes. Δεν υπάρχει μόνο το γεγονός ότι κανείς δεν μπορεί να πεθάνει στη θέση ενός άλλου, αλλά και ότι κανείς δεν μπορεί να λυπηθεί στη θέση του άλλου. Αυτό ισοπεδώνει η ανταλλαγή εικόνων που προσομοιάζει όλο και περισσότερο στην χρηματική μορφή.

Ο μόνος λόγος που γράφτηκε αυτό το κείμενο-παρά τις προφανείς προβληματικές που αναφέρθηκαν-ήταν μάλλον η εκτόνωση του συναισθήματος…και μια ακατανίκητη πεποίθηση ότι το να αφιερώσουμε χρόνο στο να γραφτεί κάτι στοιχειωδώς εκφραστικό που να προσπαθεί να πιάσει ένα κλάσμα των όσων έγιναν, αποτελεί επανόρθωση τόσο στην απώλεια όσο και στην εξισωτική ισοπέδωση. Ο προσωπικός χρόνος εγγραφής και η παραδοχή αδυναμίας έκφρασης του αισθήματος είναι ότι πιο κοντινό στην ίδια την μοναδικότητα του αισθήματος και της ζωής είτε αυτής που μένει είτε αυτής που έφυγε. Και είναι ίσως και ένας τρόπος να εκφραστεί η ανησυχία και το ερώτημα για μια γενικότερη επανόρθωση ενάντια στις αφαιρέσεις, του μοναδικού και του ανθρώπινου. Πολύ ανθρώπινου.

Пока.

ΥΓ. Οι φωτογραφίες που ακολουθούν είναι χωρίς υπότιτλους. Φάτσες άγνωστες αλλά και γνωστές ενός κόσμου που πειραματίστηκε με τις επιθυμίες του μέσα στο χάος, έκανε όσα του αναλογούσαν και χάθηκε όταν δεν μπορούσε να ακολουθήσει άλλο. Έτσι τα ονόματα τους είναι λίγο αδιάφορα. Γιατί η περεστρόικα δεν ήταν μόνο κλάμα πάνω από το χυμένο γάλα του περασμένου μεγαλείου, και συγκρούσεις γραφειοκρατών βγαλμένων από τους πειραματικούς σωλήνες της ΕΣΣΔ. Δεν ήταν μόνο χάος και φτώχεια. Είχε μέσα σε όλα αυτά-και μάλιστα εξ αιτίας όλων αυτών-μια έκρηξη επιθυμιών που κάτι έκανε, κάποιους έβγαλε στο δρόμο, κάτι άφησε. Η ρωσική ροκ και πανκ σκηνή από το 1987 μέχρι το 1992.

R.C

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Information

This entry was posted on 04.09.2016 by in άρθρα/статья and tagged , , , , .

Πλοήγηση

Αρέσει σε %d bloggers: