Our baba doesn't say fairy tales

anti state communist news from the ex communist states

Η βομβαρδισμένη Σόφια το 1944

Δημοσιεύουμε μερικές φωτογραφίες της βομβαρδισμένης Σόφιας της Βουλγαρίας τη περίοδο 1943-1944 κατά την αεροπορική επίθεση των συμμάχων. Όπως είναι γνωστό, η Βουλγαρία κατά τον Β’ Π.Π πολέμησε στο πλευρό των φασιστικών δυνάμεων του Άξονα. Παρόλα αυτά σε αντίθεση με την Ιταλία και τη κυρίως τη Γερμανία, η βουλγαρική κοινωνία ήταν πολύ λιγότερο προσανατολισμένη στην φασιστική-γερμανικού ή ιταλικού τύπου-ατζέντα της εποχής.

Η Βουλγαρία δεν γνώρισε κορπορατιστικό κράτος, ούτε ιδιαίτερη ενσωμάτωση των εργατικών μαζών στη φασιστική δομή. Αντιθέτως η προσχώρηση της στην φασιστική συμμαχία ήταν αποτέλεσμα τριών παραγόντων: την διά του πολέμου επίλυση των εσωτερικών της αντιθέσεων: εθνικές μειονότητες, επαναστατημένοι αγρότες και αστάθεια στην ύπαιθρο, εργατικό κίνημα, ο πόλεμος ήταν η τέλεια δικαιολογία αλλά και ευκαιρία να επιλυθούν όλα αυτά μέσω ωμής βίας. Δεύτερον ο πόλεμος φάνταζε ως μια από τις καλύτερες ευκαιρίας να ανανεωθεί η εθνικιστική βουλγαρική προσπάθεια στα Βαλκάνια, δηλαδή ήταν ευκαιρία για αναθεώρηση συνόρων(στους δύο πρώτους παράγοντες παρά τα διαφορετικά στρατόπεδα η Βουλγαρία δεν διαφέρει από τα κίνητρα της κυβέρνησης Μεταξά την ίδια εποχή). Τρίτον μέρος της αστικής τάξης της Βουλγαρίας ανοιχτά στήριζε την Ναζιστική Γερμανία ως πρότυπο τεχνολογικής και βιομηχανικής ανάπτυξης και προσδοκούσε μετά τη “νίκη” να λάβει υλικοτεχνική στήριξη.

Όλα αυτά είναι σχετικά γνωστά στη βαλκανική ιστοριογραφία. Η Βουλγαρία υπήρξε μια εθνικιστική χώρα, στην οποία όμως το φιλοναζιστικό καθεστώς ήταν περισσότερο πραξικοπηματικό σχέδιο καταστολής των εσωτερικών αντιθέσεων, παρά σχετικά συλλογικό αίτημα από τα “κάτω” όπως στη Γερμανία. Αυτός είναι και ο λόγος που οι Βούλγαροι όπως και διάφορες άλλες βαλκανικές χώρες ανέπτυξαν αντιστασιακό φιλοσοβιετικό ή δημοκρατικό κίνημα. Το πρόβλημα των μαζικών βομβαρδισμών του 1943-1944 ήταν το ίδιο όπως και σε άλλες περιπτώσεις κατά τον Β’ΠΠ . Η απόδειξη ότι τα κράτη, ως μηχανισμοί συλλογικής διαχείρισης της ζωής, δεν γνωρίζουν καμιά άλλη ευθύνη πέρα από τη συλλογική. Ο πόλεμος είναι μια αμοιβαία αναπαραγωγή των εθνικισμών και των κρατικών μηχανισμών δια της μαζικής καταστροφής. Δεν προσπαθούμε εδώ να κάνουμε μια αναθεώρηση της ιστορίας εξισώνοντας στο ίδιο επίπεδο όσους συμμετείχαν στον πόλεμο. Η διαλεκτική σχέση μεταξύ της αστικής δημοκρατίας και του φασισμού ως ενότητας των αντιθέτων στα πλαίσια της καπιταλιστικής κοινωνίας είναι κάτι που ξεπερνά αυτό το πρόλογο.

Παρόλα αυτά το ζήτημα παραμένει: πώς η αστική δημοκρατία ως το διαλεκτικό αντίθετο του φασισμού, μέσω του κράτους κατά και μετά τον Β.ΠΠ, ενσωμάτωσε υπόγεια στοιχεία της φασιστικής εμπειρίας, κάνοντας τα με άλλο τρόπο κομμάτι της καπιταλιστικής μηχανής; Μπροστά στο τέρας του ναζισμού/φασισμού συχνά η διαλεκτική και οργανική του σχέση με το κράτος και το κεφάλαιο υποτιμάται, και συνεπώς παραγνωρίζεται το γεγονός ότι ο φασισμός όχι μόνο ήταν παράγωγο της καπιταλιστικής κοινωνίας αλλά ότι η προφανής και λογική πλήρης ηθική του απόρριψη από το σύνολο των σοσιαλιστικών και αστικών κρατών σε επίπεδο μαζικής κοινής γνώμης- και ο πόλεμος εναντίον του- υπήρξαν εξαιρετικές ευκαιρίες και δικαιολογίες για τα δυτικά κράτη να πειραματιστούν και να αποκτήσουν τα ίδια εξαιρετική στρατιωτική-τεχνολογική εμπειρία από αυτόν. Μπορεί το στρατόπεδο συγκέντρωσης και η βαρβαρότητα του να μη συγκρίνεται-ακόμα-με τίποτα αλλά το ίδιο, καθώς επίσης και η στρατιωτική ναζιστική μηχανή παρέδωσαν «μαθήματα κράτους» στη «Δύση». Ήταν η δική τους ευκαιρία να μεταχειριστούν και να «πειραματιστούν σε κάποιους ως μη ανθρώπους”, αφού οι ίδιοι με τις πράξεις τους-ή κάποιοι από αυτούς-είχαν εκπέσει της ανθρώπινης κοινότητας-ότι και αν σημαίνει αυτός ο όρος. Η παρακαταθήκη του φασισμού είναι ότι κατάφερε μέσω της-κρατικής κυρίως επίθεσης σε αυτόν-να μεταδώσει και να διασώσει την καταστρεπτική του εμπειρία και γνώση, η οποία μετά με πιο διάχυτο τρόπο χρησιμοποιήθηκε στα μεταπολεμικά κράτη. Η οργανική σχέση του φασισμού με το κράτος είναι που έδωσε την δομική δυνατότητα στα δυτικά κράτη να ενσωματώσουν κομμάτια την εμπειρία του, την εμπειρία που τους δίδαξε η φασιστική οργάνωση. Η Δρέσδη, η Σόφια, και οι ατομικές βόμβες στην Ιαπωνία αποτελούν εξαίρετα δείγματα αυτής της-αποκαρδιωτικής-ιστορικής διαδικασίας. Από την άλλη η δομική αναντιστοιχία του φασισμού, του κράτους γενικά, του κεφαλαίου κτλ με τα διάφορα κινήματα του τότε “κομμουνιστικού ορίζοντα” είναι που έφερε τα κινήματα αυτά σε σύγκρουση τόσο με τον φασισμό, όσο και με τα μεταπολεμικά κράτη. Και ακριβώς γιαυτό τα μέσα και οι στόχοι τους ποτέ δεν εξισώθηκαν με αυτά των αντιπάλων τους, όπως αυτά του “στρατιωτικού-κρατικού αντιφασισμού”. Γιατί οι κοινωνικές σχέσεις που δομούσαν αυτά τα κινήματα εσωτερικά-ή τουλάχιστον κάποιες τάσεις τους- με τα δεδομένα της εποχής πάντα, ήταν ριζικά αντίθετα στη λογική της επανοργάνωσης της κοινωνίας με τους όρους που νοούσαν τα τότε κράτη.

Ο βομβαρδισμός της Σόφιας έλαβε χώρα από το τέλος του 1943 μέχρι την άνοιξη του 1944, μερικούς μήνες πριν την είσοδο του κόκκινου στρατού στη χώρα. Οι βομβαρδισμοί ήταν εξίσου σε κατοικημένες περιοχές και σε εγκαταστάσεις. Συνολικά 1300 βούλγαροι πολίτες σκοτώθηκαν και 1700 τραυματίστηκαν ενώ καταστράφηκαν πολλά ιστορικά κτήρια της Σόφιας τα οποία δεν αποκαταστάθηκαν ποτέ. Προφανώς οι αριθμοί της επιχείρησης ωχριούν μπροστά σε άλλα παραδείγματα. Παρόλα αυτά υπήρξε ένα από τα πιο αιματηρά περιστατικά στην βουλγαρική ιστορία και σημείο αναφοράς-ακόμα και σήμερα- των βούλγαρων φιλοναζιστών εθνικιστών.

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Πλοήγηση

Αρέσει σε %d bloggers: