Our baba doesn't say fairy tales

anti state communist news from the ex communist states

H ουτοπία πέρα από τη θάλασσα και πέρα από τη στέπα #2

arton3501

η Mollie Steimer(δεξιά) και ο Βσέβολοντ Εϊχενμπάουμ(κέντρο) και οι δύο αναρχικοί εβραίοι ρωσικής καταγωγής στις ΗΠΑ. Μαζί τους ο Σένια Φλέσιν  επίσης αναρχικός στις ΗΠΑ από το Κίεβο.

Το πρώτο κείμενο είναι ένα σύντομο άρθρο για την κινητικότητα και τη δραστηριότητα που ανέπτυξαν οι εβραίες στο συνδικαλιστικό και αναρχικό κίνημα των ΗΠΑ. Εκεί θα ζυμωθούν με το τοπικό αναρχικό κίνημα, θα εμπλακούν στον διεθνή διάλογο και την κριτική στον τερρορισμό αλλά και το πλατφορμιστικό πρόγραμμα. Επίσης θα μετάσχουν ενεργά στην ζωή της yiddish μεταναστευτικής κοινότητας των ΗΠΑ χωρίς όμως να ξεχνούν ούτε το ουτοπικό/ελευθεριακό πρόταγμα αλλά ούτε και τους δεσμούς με τη Ρωσία και τα Ευρωπαϊκά κομμουνιστικά ρεύματα. Η εβραϊκή μεσσιανική σκέψη, η εβραϊκή μεταναστευτική κοινότητα και οι δεσμοί της(πολλές φορές προσωπικοί δεσμοί που κρατούσαν από τις χώρες προέλευσης), οι πρακτικές/χρηματοδοτικές υποδομές της και ο συνδικαλισμός οδηγούν σε ένα εντυπωσιακό μείγμα ονείρων, και πρακτικών πειραματισμών για να «φέρουν στον κόσμο τη λύτρωση και την κοινωνία», «μια κοινωνία απόλυτης ελευθερίας». Αποτελούν από τις πρώτες γυναίκες που θέτουν το ζήτημα του φεμινισμού και της σεξουαλικότητας ως αδιαχώριστο από τη συνολική ανθρώπινη ελευθερία. Η ουτοπία δεν θα μπορούσε να είναι τίποτα άλλο πέρα από οικουμενική, την επαναφορά μιας συνολικά αρμονικής κοινότητας. Η ικανότητα τους να στοχάζονται πάνω σε ένα ασυμβίβαστο κομμουνιστικό/ελευθεριακό πρόταγμα είχε να κάνει (και) με το εβραϊκό τους παρελθόν. Το αρχικό εδώ. Μετάφραση, εισαγωγή – Ruthless critique

Ρωσίδες εβραίες μετανάστριες στο αναρχικό κίνημα των ΗΠΑ

Το Εβραϊκό αναρχικό γυναικείο κίνημα στην Αμερική έχει σε μεγάλο βαθμό συνδεθεί με το όνομα της Emma Goldman, αλλά οι πολιτικές πεποιθήσεις της, δεν ήταν αντιπροσωπευτικές της πλειοψηφίας των υπόλοιπων συμμετεχόντων του κινήματος. Για την Goldman, η ατομική πλήρωση και η προσωπική απελευθέρωση ήταν στο επίκεντρο της δουλειάς των αναρχικών, και είχε λίγη πίστη στη συνδικαλιστική δραστηριότητα. Αντίθετα, οι περισσότερες εβραίες γυναίκες αναρχικούς, ενώ ήταν βαθιά δεσμευμένες να μετασχηματίσουν απελευθερωτικά έναν ολόκληρο τρόπο ζωής, έδωσαν προτεραιότητα στον αγώνα ενάντια στην καταπίεση από την εργοδοσία, ένας αγώνας στον οποίο οι εργατικές οργανώσεις διαδραμάτισαν σημαντικό ρόλο.

Η πρώτη εβραϊκή αναρχική οργάνωση συστάθηκε επίσημα ως αποτέλεσμα των βομβιστικών επιθέσεων Haymarket το 1886 και την επακόλουθη δίκη των κατηγορουμένων αναρχικών. Η έναρξη και η ανάπτυξη του εβραϊκού αναρχικού κινήματος στις Ηνωμένες Πολιτείες ήταν άρρηκτα συνδεδεμένη με την μαζική μετανάστευση των Εβραίων από την Ανατολική Ευρώπη, αρχής γενομένης από το 1881. Εβραίοι μετανάστες από την ρωσική αυτοκρατορία είχαν εκπαιδευτεί στη ρωσική ριζοσπαστική πολιτική του δέκατου ένατου και στις αρχές του εικοστού αιώνα- περίοδο κατά την οποία το επαναστατικό κίνημα και η ατομική δραστηριότητα των αναρχικών συνδυαστήκαν ενάντια στη τυραννική καταπίεση από τον τσάρο. Εβραίοι συμμετείχαν ενεργά στο Ρωσικό λαϊκό κίνημα (Ναρόντναγια Βόλια) και σε απόπειρες δολοφονίας εναντίον διαδοχικών κυβερνητικών αξιωματούχων και εναντίον του τσάρου. Οι γυναίκες αναρχικές όπως η Βέρα Ζάσουλιτς, Βέρα Figner και Gesia Helfman παρείχαν τα πρότυπα για τη νέα γενιά των Εβραίων γυναικών στη chertá osédlosti/ der tkhum-ha-moyshəv[1] που ήταν δεκτικές σε κοσμικά και πολιτικά κινήματα της εποχής. Μερικές από τις γυναίκες που συμμετείχαν στους εβραϊκούς ριζοσπαστικούς κύκλους και στην αντιτσαρική κινητοποίηση κατά τη στιγμή της επανάστασης του 1905 ήρθαν στη συνέχεια στις Ηνωμένες Πολιτείες.

Η ανάπτυξη των αναρχικών ιδεών στην τσαρική Ρωσία, καθώς και η γερμανική θεωρητική σκέψη, όπως παρουσιάζεται απλοποιημένη στο γερμανόφωνο έντυπο του Johann Most » Freiheit» που δημοσιεύθηκε στις Ηνωμένες Πολιτείες, είχε σημαντική επιρροή στην Εβραϊκή εργατική τάξη μεταναστών στις ΗΠΑ. Το αναρχικό κίνημα απέκτησε οπαδούς στο γόνιμο έδαφος των πυκνοκατοικημένων εβραϊκών μεταναστευτικών γειτονιών, όπου η φτώχεια, τα sweat shops και οι μειώσεις μισθών στα εποχιακά επαγγέλματα ήταν το σήμα κατατεθέν της μεταναστευτικής ζωής. Η ιδεολογία του κινήματος βασίστηκε σε ένα αγώνα ενάντια στην τυραννία του καπιταλισμού, την κοινωνική ισότητα, την ατομική ελευθερία, και την προώθηση θετικών κοινοτιστικών ιδανικών. Σε αυτά τα ιδεώδη περιλαμβάνονταν η ελεύθερη ένωση των ατόμων και των ομάδων χωρίς την παρέμβαση των εξαναγκαστικών κρατικών και κοινωνικών θεσμών.

Εβραίοι αναρχικοί, τόσο άνδρες όσο και γυναίκες, συμμετείχαν σε μεταναστευτικές οργανώσεις εργαζομένων στις περισσότερες αμερικανικές πόλεις. Η Έμμα Γκόλντμαν, καθώς και οι Rose Pesotta, Marie Ganz, και Mollie Steimer, και πολλές ακόμα γυναίκες στρατευμένες, είχαν όλες εργαστεί και δραστηριοποιούνταν σε βιοτεχνίες υφασμάτων. Η Goldman είχε συμμετάσχει στην απεργία των μοδιστρών του 1890 και στις διαδηλώσεις για την ανεργία το 1894. Οι Rose Pesotta, Άννα Sosnovsky, Fanny Breslaw και Κλάρα Rotberg Larsen ανήκαν σε μια αναρχική ομάδα στο πλαίσιο της Διεθνούς Ένωσης Εργαζομένων κυριών στο χώρο του ενδύματος (ILGWU) και τα Μικτούς εργαζόμενους στο χώρο της ένδυσης Αμερικής (Amalgamated Clothing Workers of America), που δημοσιεύαν μεταξύ 1923 και 1927 το έντυπο Der Yunyon Arbeter [Yiddish-Ο εργαζόμενος της Ένωσης] στη περίοδο κορύφωσης της αντιπαλότητα με τους κομμουνιστές. Η Pesotta, η οποία ανήλθε για να γίνει η μόνη γυναίκα στο διοικητικό συμβούλιο της ILGWU στη δεκαετία του 1930, επικέντρωσε τις προσπάθειές της στο συνδικαλισμό των Εβραίων και gentile(ΣτΜ μη-εβραίες) γυναικών εργαζομένων στα επαγγέλματα της κλωστοϋφαντουργίας, καθώς και τις εργαζόμενες σε άλλους κλάδους. Έχει αφιερώσει τη ζωή της στην προώθηση πιο δημοκρατικών δομών μέσα στην Ένωση εργαζομένων και την πρόοδο των γυναικών στην ιεραρχία της Ένωσης. Οι στόχοι αυτών των γυναικών συχνά τις έφερε σε σύγκρουση με την ανδρική ηγεσία της Ένωσης, καθώς και με τους συντρόφους τους αναρχικούς που έβλεπαν τον συνδικαλισμό ως μια απλή προσωρινή διέξοδο.

Η ένωση παρείχε στα μέλη της μια κοινότητα, στην οποία οι αγώνες εργασίας συνδυάστηκαν με την κοινωνική ζωή. Οι αναρχικοί δημιουργούσαν θύλακες με τη μορφή κύκλων και οργανώσεων που εκπροσωπούσαν αποκλειστικά αναρχικές ανησυχίες γύρω από την εκπαίδευση, τον πολιτισμό, και ένα διαφορετικό τρόπο ζωής. Οι αυτόνομες ομάδες, ωστόσο, διατήρησαν τις ρίζες τους στο εσωτερικό της εβραϊκής κοινότητας. Πάνω από είκοσι τέτοιες αναρχικές οργανώσεις ήταν παρακλάδια του «Κύκλου των εργατών»(Der Arbeter Ring-η βασική εβραϊκή οργάνωση/αδελφότητα στις ΗΠΑ από το 1900 βασικός φορέας του Μπουντισμού)[2]. Οι εκτενείς δεσμοί με την κοινότητα σίγασαν ορισμένες από τις πρώτες εκφράσεις της αναρχικής δυσπιστίας έναντι της θρησκευτικής αρχής.

Οι γυναίκες αναρχικές συμμετείχαν ενεργά στις προσπάθειες αυτές της οικοδόμησης κοινότητας, καθώς και σε ένα άλλο κεντρικό σχέδιο, την εκπαίδευση των παιδιών και των ενηλίκων. Η δέσμευση για την κατάργηση της εξουσίας είχαν και επεκταθεί σε αυτόν τον τομέα. Τα σχολεία τόνιζαν την αξιοπρέπεια του παιδιού και την ανάπτυξη των δυνατοτήτων του παιδιού σε ένα ελεύθερο και φυσικό σκηνικό το οποίο ήταν το μέσο για να προετοιμάσει τα μέλη της μελλοντικής αναρχικής κοινωνίας. Οι εκπαιδευτικές ανησυχίες που οι αναρχικοί μοιράζονταν με μη-αναρχικούς ριζοσπάστες είχαν ως αποτέλεσμα την άνθηση του κινήματος του Σύγχρονου Σχολείου μεταξύ 1910 και 1958. Το Ferrer Center στη Νέα Υόρκη έγινε στα χρόνια πριν από τον Πρώτο Παγκόσμιο Πόλεμο ένα πολιτιστικό κέντρο που προσέλκυσε τους προοδευτικούς εκπαιδευτικούς και την καλλιτεχνική avant-garde. Οι ιδέες της προοδευτικής εκπαίδευσης παρείχαν την εστίαση και την έμπνευση για το αναρχικό κίνημα των «αποικιών»: Mohegan (1923) και Stelton (1915) και στη Νέα Υόρκη και το Sunrise (1933) στο Μίτσιγκαν. Αυτά ως επί το πλείστον ήταν εβραϊκοί οικισμοί, που είχαν χαρακτηριστεί από τον έξω κόσμο ως «κόκκινοι» που κατοικούνται από «ελεύθερους εραστές», όπως στην περίπτωση της αποικίας Stelton, όπου η αποικία οργανώθηκε γύρω από ένα σχολείο και ήταν ένα κοινωνικό πείραμα σε εναλλακτικούς τρόπους ζωής για την προώθηση μιας αναρχικής ζωής. Το Stelton έτρεχε ένα συνεταιριστικό εργαστήριο υφασμάτων και μια συνεργατική τροφίμων.

Το κορυφαίο περιοδικό του αναρχικού κινήματος Di Fraye Arbeter Shtime [Yiddish-Η ελεύθερη φωνή της εργασίας] (1890-1976) -που στο απόγειό τoυ, πριν από την Επανάσταση των Μπολσεβίκων είχε κυκλοφορία των τριάντα χιλιάδων αντιτύπων-αντανακλούσε τις ανησυχίες της εργασίας των μελών της. Περιστασιακά, το περιοδικό παρείχε επίσης ένα φόρουμ για γυναίκες συγγραφείς και ποιήτριες.Οι Άννα Margolin, Fradel Shtok και Yente Serdatzky συνέβαλαν στις σελίδες του με τη διερεύνηση των ανησυχιών των γυναικών, τη ζωή και την ψυχολογία τους.

Οι Εβραίες αναρχικές ήταν στην πρώτη γραμμή των ριζοσπαστικών εκστρατειών και ένωσαν τις δυνάμεις τους με μη-εβραίους και ακτιβιστές για τα πολιτικά δικαιώματα να περιορίσουν τις καταχρήσεις της κρατικής εξουσίας. Η Pauline Turkel διοργάνωσε συλλαλητήριο στο Madison Square Garden για λογαριασμό των Tom Mooney και Warren Billings το 1917[3] .Η Pesotta οργάνωσε εκστρατεία για την απελευθέρωση του Mooney από τη φυλακή το 1934. Άλλες πρακτικές δράσεις που ανέλαβε περιλάμβανε την εκστρατεία αμνηστίας αναρχικών στη Ρωσία το 1911 από τον αναρχικό Ερυθρό Σταυρό. Η Hilda Adel βοήθησε να οργανώθει η επιτροπή Αρωγής των Πολιτικών Κρατουμένων το 1918 για να βοηθήσει τους διαδηλωτές που είχαν συλληφθεί στις αντιπολεμικές διαδηλώσεις στις ΗΠΑ για τη συμμετοχή στον Πρώτο Παγκόσμιο Πόλεμο. Οι Rose Pesotta,  Emma Goldman, Rose Mirsky, και πολλές άλλες εργάστηκαν ακούραστα για την υπεράσπιση των Sacco και Vanzetti το 1920.

Οι περισσότερες αναρχικές, συμπεριλαμβανομένων των Emma Goldman και όσων ήταν στο Di Fraye Arbeter Shtime, κράτησαν αποστάσεις από το βίαιο σκέλος του πολιτικού αναρχισμού, η οποία παρέμεινε ένα σχετικά υφέρπον ρεύμα του κινήματος μέχρι την δολοφονία του Προέδρου Γουίλιαμ McKinley το 1901. Μια απόπειρα δολοφονίας στη ζωή του John D. Rockefeller, Jr, ο ιθύνων του μακελειού Ludlow το 1914, ήταν μάλλον εξαίρεση. Η Marie Ganz, μια Εβραία μετανάστρια από την Ουκρανία, προσπάθησε να τον δολοφονήσει το 1914, αλλά η προσπάθεια απέτυχε. Ήταν μια από τις μαχητικές εβραίες αναρχικές οι οποίες εμπνεύστηκαν από τις ιδέες των Wobblies και την έξαρση του αναρχοσυνδικαλισμού. Αρχής γενομένης από το 1905 και έως την περίοδο του Πρώτου Παγκοσμίου Πολέμου το 1914, περιλάμβαναν οι δραστηριότητές τους την οργάνωση των ανέργων στην πόλη της Νέας Υόρκης και διαδηλώσεις ενάντια στους Rockefeller στο Tarrytown της Νέα Υόρκη. Becky Edelsohn, Οι Helen Goldblatt και Lillian Goldblatt ήταν στην πρώτη γραμμή αυτών των συγκρούσεων.

Μια παρόμοια ομάδα που έχει συσταθεί στη Νέα Υόρκη έφτιαξε μια ξεχωριστή συλλογικότητα των οποίων το παράνομο έντυπο Der Shturm [Yiddish-Η καταιγίδα] (1917-1918) και στη συνέχεια το Frayhayt [Ελευθερία] (1918), τα οποία ήταν ταραγμένα ενάντια στον πόλεμο, υπερασπίστηκαν την μπολσεβίκικη επανάσταση, και ήρθαν σε αντίθεση με την αμερικανική παρέμβαση στην Η Ρωσία. Εκεί συμμετήχαν οι Maria Abrams, Mollie Steimer, Hilda Adel, Clara Rotberg Larsen, και Sonya Deanin. Μερικές από αυτές τις γυναίκες πασχολούνται στη βιομηχανία ενδυμάτων, και η Abrams ήταν στο περιστατικό της πυρκαγιάς στο Triangle Shirtwaist το 1911. Οι ομάδες της Νέας Υόρκης ενώνονται με υποστηρικτές από το περιοδικό «Μητέρα Γη», που αντιπροσώπευε τις απόψεις των Emma Goldman και Αλέξανδρος Berkman, να οργανώσαν μαχητικές διαδηλώσεις κατά της συμμετοχής των Ηνωμένων Πολιτειών στον πόλεμο, που συχνά κατέληξαν σε βίαιες συγκρούσεις με την αστυνομία.

Η εκστρατεία για να αντιταχθεί το σχέδιο συμμετοχής στο πόλεμο ήρθε σε σύγκρουση με τις δυνάμεις του Di Fraye Arbeter Shtime, το οποία ακολούθησε τον Κροπότκιν στην υποστήριξη του πολέμου. Ο πιο τρομερός εχθρός ήταν φυσικά η κυβέρνηση των ΗΠΑ. Η αντίθεση στον πόλεμο και την άμεση δράση υποστηρίζεται από το Frayhayt και κατεστάλη βάναυσα μέσω του Νόμου περί Στάσεως του 1918. Το 1919, το αναρχικό κίνημα έγινε ο στόχος της κυβέρνησης με διώξεις σε πολλά μέλη, τα οποία φυλακίζονται και τελικά απελαύνονται, μεταξύ των οποίων και η Emma Goldman και Mollie Steimer, οι οποίες εστάλησαν πίσω στη Ρωσία[4].

Το αναρχικό κίνημα μειώθηκε ως αποτέλεσμα άλλων ιδεολογιών που ανταγωνίζονται για την πίστη του εργατικού κινήματος. Για παράδειγμα, η μπολσεβίκικη επανάσταση άντλησε υποστήριξη μέσα από τις τάξεις των Εβραίων μεταναστών εργαζομένων στη δεκαετία του 1920, όπως έκανε και η New Deal ιδεολογία της δεκαετίας του 1930[ΣτΜ η οποία αποσάθρωσε γενικά την εργατική τάξη]. Ωστόσο, τα εβραϊκά αναρχικά κύτταρα και οι δημοσιεύσεις συνέχισαν να υπάρχουν. Πολύ αργότερα, υπήρξε μια σύντομη αναζωπύρωση του ενδιαφέροντος για τον αναρχισμό μεταξύ των γυναικών στη δεκαετία του 1960, όταν η Goldman έγινε και πάλι ένα ίνδαλμα. Η ηθική της προσωπικής και σεξουαλικής απελευθέρωσης βρήκε πολλούς οπαδούς στο γυναικείο κίνημα. Ωστόσο, από το 1930, η δημοτικότητα του αναρχισμού είχε δώσει τρόπο όχι μόνο στην ιδεολογία του New Deal, αλλά και στον σιωνιστικό προσανατολισμό πολλών μελών του Αμερικανικού Εβραϊσμού, η οποία συνοδεύτηκε από μείωση της χρήσης των Γίντις και της εξασθένησης του εβραϊκού εργατικού κινήματος.

Βιβλιογραφία

Avrich, Paul. Anarchist Portraits (1988), and Anarchist Voices. An Oral History of Anarchism in America (1995), and The Modern School Movement: Anarchism and Education in the United States (1980).

Leeder, Elaine J. The Gentle General: Rose Pesotta, Anarchist and Labor Organizer (1993).

Marsh, Margaret S. Anarchist Women, 1870–1920 (1981).

Pratt, Norma Fain. “Culture and Radical Politics: Yiddish Women Writers in America, 1890–1940,” in Women of the Word: Jewish Women and Jewish Writing, edited by Judith Baskin (1994).

Shepherd, Naomi. A Price Below Rubies: Jewish Women as Rebels and Radicals (1993).

υποσημειώσεις.

[1]περιοχή στα δυτικά της Ρωσικής αυτοκρατορίας-στη σημερινή Λευκορωσία/Πολωνία όπου οι εβραίοι ήταν υποχρεωμένοι από την τσαρική κυβέρνηση να μένουν σε μικρούς οικισμούς, σχετικά γκεττοποιημένοι.

[2] Δες «η ουτοπία πέρα από τη θάλασσα και πέρα από τη στέπα νο1″

[3] Αναρχικοί που κατηγορήθηκαν άδικα ότι σχεδίασαν τις βομβιστικές επιθέσεις του Σαν Φρανσίσκο το 1916

[4]. Εκεί αμφότερες θα προσπαθήσουν να πείσουν τους εαυτούς τους για την ‘υπεράσπιση της επανάστασης» όμως ο χαρακτήρας του κράτους και οι ακεραιότητες δεν τις πείθουν τελικά. Τα απομνημονεύματα της Goldman έχουν βγει στα ελληνικά ως «η απογοήτευση μου από τη Ρωσία» ενώ για το ίδιο θέμα ένα μικρό κείμενο της Mollie Steimer δημοσιεύτηκε στο ‘γυναίκες της αναρχίας» από τις εκδόσεις πανόπτικον.

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: