Our baba doesn't say fairy tales

anti state communist news from the ex communist states

Οι εικόνες του πραγματικού, εισβάλουν στις λέξεις

Res nullius

Οι ιδεολογίες των θιασωτών των μαχών, των ηρωισμών, των μεγάλων αντιφασιστικών αφηγήσεων, που ονειρεύονται τη μητέρα των μαχών ως λύτρωση από τα αδιέξοδα της πραγματικότητας, δεν βλέπουν ότι η μεγάλη μάχη θα είναι το βασικότερο εμπόδιο στην επίτευξη τούτης ακριβώς της λύτρωσης. Η μεγάλη μάχη είναι ένα σύμβολο γεμάτο συμβολική αξία που ανταλλάσσεται ελεύθερα μεταξύ των πολιτικών και ιδεολογικών εμπορευματοκατόχων με σκοπό μόνο τον πολιτικό πλουτισμό τους. Αυτό βέβαια το καταφέρνουν μόνο στο βαθμό που το κεφάλαιο αφήνει το περιθώριο για τέτοιες συμβολικές ανταλλακτικές σχέσεις να αναπτύσσονται, όταν η κανονικότητα του έχει διασφαλιστεί. Αυτό το οποίο όμως για πάντα απωθείται σε αυτή τη συμβολοποίηση είναι το πραγματικό, ως το αληθινό περιεχόμενο του κεφαλαίου και της αλλοτριωμένης δυναμικής του. Ότι είναι ικανό, όταν εμφανίζεται αναγκαία η αναδιάρθρωση του να γεννήσει τις καταστάσεις που το νόημα καταρρέει, να επανεισαγάγει το πραγματικό, ως την βία που συγκροτεί τον καπιταλιστικό κόσμο και το νόημα του. Εκεί το συμβολικό νόμισμα χάνει την αξία του, καθώς δεν υπάρχει τίποτα να συμβολοποιηθεί ως όνειρο, ως υπόσχεση. Τα πάντα απογυμνώνονται και το αίμα στα χέρια των συμμετεχόντων καθίσταται ορατό. Το μεγάλο όνειρο της μεγάλης λυτρωτικής μάχης αποδεικνύεται απλά ως η είσοδος, η προϋπόθεση, για την συμμετοχή στην αλλοτριωμένη πραγματικότητα και διαδικασία της πολεμικής βίας που διαρκώς και σταθερά συμβάλει στην διάψευση του οράματος της κατάργησης της.

Αυτό ήταν η Γιουγκοσλαβία, η Ουκρανία, η Συρία, τα στρατόπεδα συγκέντρωσης. ο κόσμος. Καμιά δική μας αφήγηση δεν ευσταθεί μπροστά στους εκτοπισμένους, χωρίς να τους αποδίδει χαρακτηριστικά ξένα ως προς αυτούς, ως προς αυτό που οι ίδιοι θα ήθελαν να είναι βαθιά μέσα τους. Πρέπει εμείς, και η μελαγχολική γκρινιάρα μας επιστήμη να φέρνουμε διαρκώς αντιρρήσεις στη πράξη, όταν η τελευταία προσπαθεί να δικαιολογήσει τα πάντα. Όταν από πραγμάτωση γίνεται πρακτικισμός.

Η οικουμενική τάση για καταπίεση, είναι ενάντια στη σκέψη ως τέτοια. Η σκέψη είναι η ευτυχία ακόμα και εκεί που η δυστυχία κυριαρχεί, η σκέψη επιτυγχάνει την ευτυχία στην έκφραση της ως δυστυχία. Όποιος αρνείται να του αφαιρέσουν και αυτήν την ιδέα, δεν παραιτήθηκε ακόμα.

T.Adorno

Advertisements

2 comments on “Οι εικόνες του πραγματικού, εισβάλουν στις λέξεις

  1. Παράθεμα: Οι εικόνες του πραγματικού, εισβάλουν στις λέξεις | Ώρα Κοινής Ανησυχίας

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Πλοήγηση

Αρέσει σε %d bloggers: