Our baba doesn't say fairy tales

anti state communist news from the ex communist states

Γράμματα κάτω από το χιόνι- Письма под снегом#10

4419

Περί ειρήνης και λοιπών μύθων.

Μια «αστεία» ειρήνη που δεν πιστεύει κανείς. Η συμφωνία ειρήνευσης μεταξύ Κιέβου και αυτονομιστών, μείωσε σαφώς την ένταση – χωρίς να τη μηδενίσει- είναι δεδομένο ότι οι εχθροπραξίες σποραδικά θα συνεχιστούν, ίσως για χρόνια ακόμα(αν δεν αλλάξει κάτι δραματικά στην κατάσταση). Τι σημαίνει όμως αυτή η «ειρήνη» η οποία μοιάζει περισσότερο ως αποτέλεσμα των ορίων που συνάντησε το κεφάλαιο στις διαδικασίες του και λιγότερο αποτέλεσμα ενός «αντιπολεμικού κινήματος» από τα κάτω, το οποίο είναι ιδιαιτέρα ασθενές και στις δύο χώρες-παρά την μεγάλη πορεία αριστερών και αναρχικών στη Μόσχα. Και πόσο σημαντικά αξιολογείται η συμμετοχή από το πλευρό της Ουκρανίας στις διαπραγματεύσεις, του πρώην προέδρου Κούτσμα, και της συμμετοχής στις διαπραγματεύσεις, Ρωσίας, Ουκρανίας, Κούτσμα και αντιπροσώπων των ηγεσιών των «Λαϊκών Δημοκρατιών».

Αρχικά θα πρέπει να ειπωθεί το «γιατί» αυτός ο πόλεμος σταμάτησε τώρα, ένας πόλεμος που συνεχιζόταν για μήνες. Οι βασικοί λόγοι είναι δύο. Από τη μία οι διεθνείς κυρώσεις και η ταχεία αλλά ασθενείς ανάπτυξη της Ρωσίας την έκαναν οπισθοχωρήσει, παρόλα αυτά, οι κυρώσεις αυτές, περισσότερο συμβολικές παρά ουσιαστικές δεν είναι αρκετές από μόνες τους να σταματήσουν τη Ρωσία. Ένας άλλος λόγος για να σταματήσει η Ρωσία ήταν ότι το επιθυμητό αποτέλεσμα είχε επιτευχθεί. Η ανατολικές επαρχίες ήταν σε μικρότερο ή μεγαλύτερο βαθμό, de facto αναγνωρισμένες(αφού οι ηγεσίες τους προσκαλούνται και σε επίσημες διαδικασίες) χωρίς όμως να είναι επίσημα αναγνωρισμένες. Στην περιοχή είχε επιτευχθεί μια ισορροπία δυνάμεων, η οποία κυρίως μετά την τελευταία αντεπίθεση του στρατού της Νοβορωσίας, φαίνεται να έχει παγιωθεί. Η Ρωσία αυτό που επιδίωκε εξαρχής είναι μια «μη αναγνωρισμένη δημοκρατία». Πέρα από αυτό δεν πρέπει να ξεχνούμε ότι η διαδικασία της περιφερειοποίησης του «ρωσικού κέντρου συσσώρευσης» εμπλέκει και άλλες χώρες που και αυτές έχουν τις δικές τους αντιφάσεις. Και φυσικά η Ουκρανική κρίση προκάλεσε τριγμούς και σε αυτές. Η Ευρασιατική ένωση, οικονομικό και ιδεολογικό τέκνο του σύγχρονου ρωσικού εθνικισμού(και άρα κεφαλαίου) περιέχει τρία κύρια μέρη: Τη Ρωσία, τη Λευκορωσία και το Καζακστάν, όλες τους οικονομίες οι οποίες είναι στενά συνδεδεμένες μεταξύ τους, και οι οποίες παίζουν η κάθε μια διαφορετικό ρόλο στην διαδικασία της περιφερειοποίησης και στην σχέση της με άλλες περιφέρειες,(Κίνα, Ευρώπη κτλ). Τα προβλήματα προφανώς είναι εσωτερικά σε κάθε κοινωνικό σχηματισμό. Το Καζακστάν αλλά κυρίως η Λευκορωσία φοβούνται ότι η βίαιη αντιπαράθεση στην Ουκρανία θα κλείσει τις πόρτες της οικονομίας προς την Ευρώπη, καθώς κυρίως η Λευκορωσία είναι μια αδύναμη οικονομικά χώρα που ζει εξάγοντας προϊόντα στη Ρωσία από τη μία, από την άλλη ως ενδιάμεση χώρα μεταφοράς αερίου και πετρελαίου στην Ευρώπη. Το Καζακστάν αν και στενά δεμένο με τη Ρωσική οικονομία, και αυτό έχει επαφές με την ΕΕ. Η προσάρτηση της Κριμαίας θέτει επίσης σε κίνδυνο την εδαφική ανεξαρτησία αυτών των χωρών καθώς αναιρεί την τριμερή συνθήκη του 1991 που εγγυόταν την εδαφική ακεραιότητα των πρώην σοβιετικών δημοκρατιών. Φυσικά τα πράγματα δεν κινούνται απλά στη σφαίρα των γεωπολιτικών κινήσεων. Οι κινήσεις αυτές είναι μορφές, όχι αιτίες. Παρόλα αυτά εμφανίζεται έντονη δυσαρέσκεια στους 3 βασικούς εταίρους της  Ρωσικής περιφέρειας.[1]

Από την άλλη ο Ουκρανικός στρατός σταμάτησε λόγω δικών του αδυναμιών. Η αδύναμη Ουκρανική οικονομία δεν μπορούσε να συνεχίσει τη μάχη, έχανε περισσότερα απ’ όσα (θα) κέρδιζε. Η αξία της γρίβνας τους τελευταίους μήνες βρισκόταν στα χαμηλότερα σημεία των τελευταίων ετών. Ο Ουκρανικός στρατός με την τακτική του και έχασε οριστικά τα ανατολικά εδάφη, καθώς πρέπει να έχασε και τον τελευταίο συμπαθούντα στη περιοχή, αλλά και ήταν ανίκανος να αναχαιτίσει τους «εξεγερμένους». Επίσης μεγάλη σημασία φαίνεται να έπαιξε, τόσο ως αιτία αλλά ως αποτέλεσμα, η διάσπαση της κυβερνητικής συμμαχίας του Ποροσένκο και οι επικείμενες εκλογές καθώς και η αυξανόμενη δυσαρέσκεια σε μεγάλο μέρος του πληθυσμού για την συνεχιζόμενη αναταραχή στη χώρα. Ο Ποροσένκο βρέθηκε σε εξευτελιστική θέση πολλές φορές, με αποκορύφωμα τόσο τις στρατιωτικές ήττες, τα φέρετρα στρατιωτών που γυρνούσαν στο Κίεβο, και η αναβολή της υπογραφής του συμφώνου με την ΕΕ μέχρι το 2016. Η Ουκρανία βέβαια δεν είναι μόνη της. Πίσω της, είναι οι ΕΕ και η ΗΠΑ. Τόσο η ΕΕ αλλά και οι ΗΠΑ δεν είναι διατεθειμένες να δούνε τη Ρωσία να λυγίζει. Η περιφερειοποίηση ως διαδικασία, αυτό που υποδεικνύει κυρίως είναι ότι η συνολική αναπαραγωγή του κοινωνικού κεφαλαίου σε παγκόσμιο επίπεδο πλέον, μορφοποιεί τις πολεμικές συγκρούσεις ως ένοπλες μορφές αναδιάρθρωσης, αναδιανομής των συνθηκών της καπιταλιστικής αλυσίδας, η οποία είναι αμοιβαία. Έτσι οι συγκρούσεις τόσο σε στρατιωτικό επίπεδο όσο και σε οικονομικό επίπεδο είναι περισσότερο συγκρούσεις «αναδιανομής» της τράπουλας παρά ρήξης. Οι ίδιες χώρες που μοιράζονται αντιτιθέμενα συμφέροντα σε μια περιφέρεια για συγκεκριμένα ζητήματα, μοιράζονται κοινά συμφέροντα σε άλλες περιοχές, αλλά κυρίως μοιράζονται την ίδια αμοιβαιότητα (σε ένα υψηλότερο επίπεδο αφαίρεσης) της καπιταλιστικής αλληλοαξιοποίησης τους[2]

[1] Αυτό μάλλον προέρχεται από το γεγονός ότι η Ουκρανία κατέδειξε ότι η αντίφαση του κράτους σαν μορφή του κεφαλαίου είναι ιδιαίτερα βίαιη. Το κράτος και τα σύνορα, αποτελούν τον τρόπο της αναπαραγωγή του γενικού κεφαλαίου σε διεθνές επίπεδο, και ταυτόχρονα την αναπαραγωγή της εργατικής τάξης σε τοπικό επίπεδο. Η αμοιβαία αλληλοδιαπλοκή των κεφαλαίων σε παγκόσμιο επίπεδο εξαρτάται τελικά από τη πορεία της ταξικής πάλης στο εσωτερικό του κάθε σχηματισμού. Από την άλλη όμως η ταξική πάλη δεν είναι μια ανεξάρτητη μεταβλητή αλλά ακριβώς ως ταξική, καθορίζεται από την αναπαραγωγή του γενικού κεφαλαίου, και συνεπώς την ύπαρξη της τάξης. Έτσι εμφανίζεται η βασική αντίφαση στη σημερινή διαδικασία της περιφερειοποίησης, από τη μια τα κράτη έλκονται (σχεδόν) αναπόφευκτα σε περιφέρειες συσσώρευσης και ενώσεις, από την άλλη αυτή η διαδικασία ανατρέπει και ίσως πυροδοτεί εσωτερικές αντιφάσεις σε αυτές τις χώρες οι οποίες μπορεί να έχουν μεγάλες(αρνητικές) επιπτώσεις. Αυτές οι επιπτώσεις ίσως δεν παίρνουν την άμεση μορφή ταξικής πόλωσης-και αυτή είναι η μεγάλη πρόκληση από πλευράς κινήματος- από την άλλη, έστω προσωρινά, αυτά τα κινήματα είναι αδιέξοδες μορφές αντίστασης στην αναδιάρθρωση . Οι αποστάσεις που προσπαθούν να κρατήσουν από το ζήτημα της Ουκρανίας η Λευκορωσία και το Καζακστάν, μπορούν να ιδωθούν σαν μια προσπάθεια να ισορροπήσουν ανάμεσα σε αυτές τις δύο τάσεις.

[2] Εδώ ο αναγνώστης θα πρέπει να έχει υπόψιν του ότι το ΝΑΤΟ και η Ρωσία έχουν χρόνια συνεργασίας, με το συμβούλιο συνεργασίας ΝΑΤΟ- Ρωσίας , και κυρίως μέσω της άνεσης και της συνεργασίας Ρωσίας-Αμερικής ως προς το ζήτημα του βομβαρδισμού του Αφγανιστάν , αλλά και τα ιδιαίτερα ευνοϊκά για τη Ρωσία πλάνα ανάπτυξης του ΝΑΤΟ στην ανατολική Ευρώπη, καθώς οι προγραμματισμένες βάσεις του ΝΑΤΟ δεν έχουν καμιά ουσιαστική στρατιωτική αξία ουσιαστικά.

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Πλοήγηση

Αρέσει σε %d bloggers: