Our baba doesn't say fairy tales

anti state communist news from the ex communist states

Γράμματα κάτω από το χιόνι- письма под Снегом #7

20091207_beliayev_gintovt_brothers_sisters

Μια ιστορία χαμένη στα ψηλά γράμματα της κρίσης. Η περίπτωση της Ουκρανικής Αριστεράς. Μια κριτική.

α.Μια μικρή θεωρητική εισαγωγή.

Η συγκρότηση του εθνικού -πατριωτικού υποκειμένου φτάνει σε εντυπωσιακό βάθος στη Ρωσία και την Ουκρανία. Τόσο στην Ουκρανία, όσο και στην Ρωσία, είναι δύσκολο πλέον να ξεχωρίσει η αριστερά από τη δεξιά. Κατά τη γνώμη μας το πρόβλημα έγκειται ακριβώς στην μεγάλη πόλωση που έχει πάρει η κοινωνική σύγκρουση στην Ουκρανία και τη Ρωσία και στην ταυτόχρονη αδυναμία της αριστεράς αλλά και του αναρχικού χώρου να συγκροτήσουν κάτι πραγματικά ανεξάρτητο. Κατά τη γνώμη μας, αυτή αδυναμία δεν προέρχεται απλά από τις εσωτερικές πολιτικές αδυναμίες της αριστεράς. Οι αδυναμίες της αριστεράς δεν είναι αίτιο αλλά αποτέλεσμα της ρευστοποίησης της εργατικής επαναστατικής ταυτότητας και της καπιταλιστικής αναδιάρθρωσης που αποτελεί το ευρύτερο πλαίσιο στο οποίο ξεδιπλώνεται η Ουκρανική κρίση. Σε ένα τέτοιο πλαίσιο, το τι είναι καλύτερο και τι χειρότερο για την εργατική τάξη, το τι είναι σε τελική ανάλυση η ίδια η «τάξη» είναι μια πολύ αντιφατική έννοια. Έτσι οι πολιτικές ομάδες που δεν έχουν μια κριτική της ίδιας της έννοιας της τάξης, αλλά βασίζονται σε μια λογική «προστασίας» ή «υπεράσπισης» των ταξικών συμφερόντων σε τέτοιες καταστάσεις προσκρούουν στις ίδιες τις πρακτικές επιλογές του προλεταριάτου εν καιρό κρίσης που σαν εκκρεμές ταλαντεύονται μεταξύ της κατάφασης του εαυτού και της πρόσδεσης του στο κεφάλαιο και σε τακτικές και φράξιες που φεύγουν ή που θέλουν να φύγουν πιο μπροστά, να καταργήσουν τους διαχωρισμούς που τις ορίζουν ως κοινωνικές κατηγορίες. Αυτός είναι ο τρόπος με τον οποίο διεξάγεται πάλη ενάντια στο κεφάλαιο ως κοινωνική σχέση. Δεν είναι πάλη ενάντια στους κεφαλαιοκράτες και τους καπιταλιστές(μόνο) αλλά και ενάντια στο ίδιο το κίνημα εσωτερικά, στις φράξιες εκείνες οι οποίες αδυνατούν να ακολουθήσουν και τελικά ad hoc στην πόλωση στρατεύονται υπέρ εναλλακτικών μορφών του υπάρχοντος. Συνεπώς ένα κίνημα παλεύει πάντα και κύρια ενάντια στον εαυτό του για να τον ξεπεράσει. Αυτό όμως δεν έγινε τελικά ούτε στα ανατολικά ούτε στα δυτικά της χώρας.

Αυτό δεν έγινε, όχι μόνο λόγω της αριθμητικής αδυναμίας του αριστερού και αναρχικού χώρου, αλλά γιατί η διάρθρωση της κεφαλαιακής σχέσης στην Ουκρανία δεν οδήγησε στην παραγωγή μιας αντίφασης που θα γεννήσει ένα τέτοιο κίνημα. Σε αυτό το πλαίσιο η αδυναμία τόσο του α/α χώρου όσο και της αριστεράς να συλλάβει το πραγματικό συγκείμενο της κρίσης που είναι η αναδιάρθρωση και η αναπροσαρμογή των κοινωνικών ρόλων,οδήγησε στο να μην μπορέσουν να παρέμβουν αποδοτικά στα γεγονότα. Δεν είναι τυχαίο που και η ACT αλλά και οι αριστερές οργανώσεις της Ευρώπης και της Ουκρανίας που στηρίζουν το ανατολικό κίνημα μιλούν για «προστασία και στήριξη» των ταξικών συμφερόντων της εργατικής τάξης στην Ουκρανία. Αυτό είναι ευχολόγιο και ακούγεται αρκετά «αριστερό» αλλά και άστοχο καθώς παραβλέπει τον ιδιαίτερα αντιφατικό χαρακτήρα που παίρνει η ίδια η έννοια της τάξης στη παρούσα συγκυρία της Ουκρανίας. Στη διάρκεια της κρίσης, που η ίδια η τάξη προσδένεται ή αποβάλλεται από το κεφάλαιο, είναι αμφίβολο τελικά τι είναι το  «ταξικό συμφέρον» καθώς αυτό σαν όρος νοηματοδοτείται από την ίδια τη διάρθρωση της ταξικής σχέσης. Συνεπώς δεν είμαστε «με τα ταξικά συμφέροντα» αλλά με την ταξική πάλη ως όξυνση των αντιφάσεων και των κατηγοριών της αστικής κοινωνίας, με την ταξική πάλη που ξεπερνά και νοηματοδοτεί ξανά και ξανά το νόημα της λέξης «ταξικό συμφέρον». Η διαφορά είναι λεπτή αλλά κομβική. Πρώτα(λογικά και όχι χρονικά) έρχεται η ταξική πάλη και μετά αποκτά νόημα ο όρος «ταξικό συμφέρον» ως άρνηση της προηγούμενης κατάστασης της τάξης. Η σχέση δηλαδή ταξικής πάλης και «ταξικών συμφερόντων» είναι αμοιβαία και όχι αιτιακή, τα ταξικά συμφέροντα υπάρχουν εντός της έννοιας και του ορισμού της τάξης, δηλαδή εντός του πλαισίου της σχέσης του κεφαλαίου, η οποία σχέση διαμορφώνεται από την ταξική πάλη. Τη στιγμή της αναδιάρθρωσης λοιπόν, κεντρικά, πρέπει να μπει η ταξική πάλη ως πόλωση των αστικών υποκειμένων και όχι μόνο τα υποτιθέμενα a priori ταξικά συμφέροντα. Το πρόβλημα συνεπώς εντοπίζεται από όλες τις μεριές ως αδυναμία ανάλυσης της κατάστασης στην οποία εμπλέκονται. Τα συμφέροντα της εργατικής τάξης πρακτικά όπως τα βιώνει ο εργάτης (και όχι όπως τα φανταζόμαστε εμείς ιδεολογικά), ως εργατική τάξη συνοψίζονται όντως στην στοίχιση με τη μία ή την άλλη πλευρά καθώς ανάλογα τη διάρθρωση του κεφαλαίου,καθώς κάποιος μπορεί να νομίζει ως εργάτης ότι το ένα ή το άλλο κεφάλαιο του παρέχει καλύτερους όρους αναπαραγωγής, ή ότι σαν αστικό υποκείμενο θα έχει καλύτερους όρους να ανταγωνιστεί τα υπόλοιπα στην αγορά εργασίας ή στον κεφαλαιοκρατικό ανταγωνισμό.

β.Το πολιτικό πρόβλημα μέσα στο ευρύτερο πλαίσιο

Εδώ δεν λέμε ότι το πρόβλημα της Ουκρανικής αριστεράς και του α/α χώρου είναι ότι δεν έκανε την απόλυτη επανάσταση, άρα συνεπώς δεν συντασσόμαστε μαζί τους. Το πρόβλημα είναι ακριβώς ότι λόγω της διάρθρωσης της ταξικής σχέσης από τη μία και λόγω τον αδυναμιών της πολιτικής τους ανάλυσης και πρακτικής από την άλλη δεν μπόρεσαν να ασκήσουν στο βαθμό που έπρεπε την κατάλληλη δραστηριότητα. Όταν τα κινήματα της ανατολής και της δύσης, άρχισαν να απομαζικοποιούνται ως αποτέλεσμα των ίδιων των εσωτερικών τους αντιφάσεων, καμιά πλευρά δεν ήταν έτοιμη να κάνει κάτι για αυτό. Αντίθετα όλες οι πλευρές παρέμειναν σε μια λογική του «μη χείρον βέλτιστον» μη κατανοώντας ότι κάτι τέτοιο υπήρχε μόνο από την κάθε πλευρά, δεν υπήρχε το «βέλτιστο» και για τις δύο πλευρές. Όταν τα μέτωπα καταρρεύσαν ως αντιφατικά κινήματα ενάντια στην αναδιάρθρωση τους έπρεπε οι «αντικαπιταλιστές» της Ουκρανίας να είναι έτοιμοι να βρουν μέσα σε αυτή τη νέα παραγόμενη αντίφαση το πεδίο δράσης μιας νέας τακτικής, που θα μπορούσε να φρενάρει την μορφή της αναδιάρθρωσης. Αφού η αναδιάρθρωση είχε πάρει πολεμικά χαρακτηριστικά έπρεπε οι πολιτικές ομάδες να στηρίξουν το αντιπολεμικό προλεταριακό πρόταγμα ως γεφύρωμα των προλετάριων τόσο στην Ανατολή όσο και στη Δύση που έβλεπαν τους εαυτούς τους να μην χωρούν στη παραγόμενη σύγκρουση. Και η απόχη από τη στήριξη των Λαϊκών δημοκρατιών των ντόπιων, καθώς και η μεγάλη αποχή στις εκλογές στα δυτικά έδειξε ότι αυτός ο κόσμος δεν είναι λίγος. Όμως ενώ κάτι τέτοιο φάνηκε να γεννιέται κανένας δεν το στήριξε. Η ανατολική αριστερά, περιφερόμενη γύρω από το Μπορότμπα, εξαπέλυσε από τη μία καλέσματα για ειρήνη που απευθύνονταν στη διεθνή αριστερά, από την άλλη στήριζε ανοιχτά τις πολεμικές δραστηριότητες των Λαϊκών δημοκρατιών αποκρύπτοντας τον ακροδεξιό τους χαρακτήρα. Τέλος η ρητορική που εξαπέλυσε διεθνώς ως αντιφασιστική καμπάνια περιείχε μέσα της σημαντικές αντιφάσεις σε πολιτικό, πληροφοριακό και  στοιχειωδώς λογικό επίπεδο. Έμοιαζε περισσότερο με μια διεθνή διαδικασία στρέβλωσης της πραγματικότητας με σκοπό να στηριχθεί πάση θυσία η «Νέα Ρωσία» όπως την αποκαλούν και οι ίδιοι, παρά με ουσιώδη πολιτική δράση. Η λογική του «μη χείρον βέλτιστον»(η οποία είναι στην ουσία ένα μείγμα αντιιμπεριαλισμού και δημοκρατικής αυταπάτης) τους έφερε σε ενεργή σύμπνοια με τη ρωσική ακροδεξιά που δραστηριοποιούταν στη περιοχή. Τέλος οι άκρως προβληματικές και αμφίβολες ιδεολογικές αφετηρίες της οργάνωσης αυτής, αλλά και γενικά μέρους της ρωσικής αριστεράς τις οδήγησε κατά τη διάρκεια των γεγονότων σε γραμμή συνειδητής σύμπλευσης με τη ρωσική ακροδεξιά.Για παράδειγμα σε  συνέντευξη η οποία μεταφράστηκε και στα ελληνικά και η οποία συνοψίζει και τα γενικά επιχειρήματα της όλης καμπάνιας από το Μπορότμπα, πέρα από τα κυριολεκτικά παιδαριώδη επιχειρήματα περί «εθνικιστών, φιλορώσων και αντίφα» που εκφράζονται, που κυριολεκτικά δεν ξέρεις από που να τα πιάσεις, παρουσιάζεται ως επαναστάτης ο Alexander Mozgovoi, ο οποίος είναι υποδιοικητής του Στρελκόβ, επαγγελματίας στρατιωτικός και ποζάρει με μπάννερ όπως «Ρωσία, Ουκρανία, Λευκορωσία=Αγία αρχαία Ρωσία» και λέει «Στηρίζω και πολεμώ για την Ρωσία» ενώ στην ίδια συνέντευξη οι εθνικιστές της Σερβίας παρουσιάζονται ως διεθνείς αντιφασίστες.  Αυτές οι αδυναμίες βέβαια δεν επηρεάζουν μόνο τη πολιτική τους θέση αλλά όλη την αντίληψης των γεγονότων.Αυτή είναι η μία πλευρά του προβλήματος.[1]

Από την άλλη ο αναρχικός χώρος της Ουκρανίας πολύ σωστά δεν στρατεύθηκε με το ανατολικό κίνημα στο όνομα ενός αμφίβολου «αντιφασισμού» και της «σοβιετικής νοσταλγίας» η οποία είναι η κύρια ιδεολογία αυτή τη στιγμή στη Ρωσία. Όμως είχε και αυτός τη δική του οπτική-ακόμα και αν δεν το παραδέχονταν- περί αντιιμπεριαλισμού και δημοκρατίας. Και ενώ όντως τα αντιεξουσιαστικά και αναρχικά αντανακλαστικά τους δεν τους οδήγησαν σαν πολιτική δύναμη να στηρίξουν την Ουκρανική κυβέρνηση ή τον στρατό ή τέλος πάντων κάποιο άλλο κράτος, οι δημοκρατικές αυταπάτες και η «έμμεση» αντιιμπεριαλιστική άποψη που υιοθέτησαν τους οδήγησε σε μια άποψη ότι τα ταξικά συμφέροντα είναι ευκολότερο να προστατευθούν εντός των πλαισίων της Ουκρανίας παρά της Ρωσίας, καθώς θεωρούσαν αυθαίρετα ότι η Ρωσία είναι «πιο αυταρχική». Αυτό το επιχείρημα έχει πολλά προβλήματα. Αρχικά ο «αυταρχισμός» δεν είναι ένα σαφώς μετρήσιμο μέγεθος. Όπως τα πάντα είναι μια αφαίρεση, πολύπλευρη η οποία βιώνεται διαφορετικά ανάλογα τις ιδιαίτερες κοινωνικές σχέσεις στις οποίες εμπλέκεται ο καθένας. Αλλιώς βιώνει την αυταρχικότητα ο μαγαζάτορας, αλλιώς ο ρουφιάνος εργάτης και αλλιώς ο εργάτης, αλλιώς ο χαμηλόμισθος αυτοαπασχολούμενος κτλ. Η ΑCT δεν κατανοεί ότι η σύγκρουση σε επίπεδο μαζικών διαμεσολαβημένων ταυτοτικά κινημάτων γεννήθηκε ακριβώς λόγω του πολύ διαφορετικού πρακτικού βιώματος της έννοιας «αυταρχικότητα» και «υποτίμηση» από τον κάτοικο της δυτικής και της ανατολικής Ουκρανίας στα πλαίσια της καπιταλιστικής κοινωνίας. Η κυριότερη όμως αντίφαση προκύπτει από τις ίδιες τις απόψεις της ACT που παλαιότερα δήλωνε ότι ο «φασισμός για τον οποίο κατηγορούν τώρα την Ουκρανία οι ρώσοι αξιωματούχοι ότι έρχεται, έχει έρθει εδώ και χρόνια στη Ρωσία«. Αυτή η δήλωση είναι πέρα για πέρα αληθινή.  Όμως απ’ τη στιγμή που έρχεται, τότε πως προκύπτει ότι οι συνθήκες εδώ είναι καλύτερες; Επίσης η ρητορική για την προώθηση των ταξικών συμφερόντων σε άμεσα και οριζόντιο επίπεδο, ενώ αναγνωρίζουμε ότι είναι ειλικρινής, παραβλέπει ότι η αυτή η αντιφατική πλήρωση των ταξικών συμφερόντων σε καιρό αναδιάρθρωσης είναι που γέννησε την Ουκρανική κρίση. ‘Ύστερα από μακροχρόνια αλληλογραφία αλλά και από τα κείμενα της, προκύπτει ότι η ΑСТ δεν έχει μια βαθιά, καλύτερη ανάλυση και κατανόηση των αιτιών της Ουκρανικής κρίσης, οι καλές προθέσεις δεν αρκούν. Η ACT αποδείχτηκε πολύ αδύναμη στο να αναλύσει το αντιΜαϊντάν στη φάση του μαζικού κινήματος με όρους ταξικών αντιθέσεων και διαμεσολάβησης. Αποδείχτηκε αδύναμη δηλαδή, να αναλύσει το αντιΜαϊντάν με τους ίδιους όρους που ανέλυσε το Μαϊντάν. Αυτό είναι εμφανέστατο και στα κείμενα τους που έχουμε μεταφράσει εδώ κατά καιρούς.[2]

Η δεύτερη αναρχική ομάδα της Ουκρανίας, η αναρχοσυνδικαλιστική ένωση ΚΡAC παρέμεινε πιστή στο αντιπολεμικό, αντιεξουσιαστικό και διεθνιστικό πρόταγμα. Όμως η ίδια κάνει το λάθος να βλέπει αντιδιαλεκτικά τα δύο αντικρουόμενα στρατόπεδα ως ενιαία και όχι  ως εσωτερικές αντιφάσεις. Δεν αναγνωρίζει δηλαδή τις αντιφάσεις της καπιταλιστικής κοινωνίας που βρίσκονται πίσω από την αδιαμφισβήτητη μαζικοποίηση(και απομαζικοποίηση) του Μαϊντάν και του ΑντιΜαϊντάν. Δεν μπορεί να εντάξει συνεπώς το Μαϊντάν και το αντιΜαϊντάν στον ευρύτερο κύκλο αντιφατικών αγώνων της εποχής, ως τα πιο σκοτεινά και αδιέξοδα παραδείγματα των αγώνων αυτών. Ερμηνεύει συνεπώς το Μαϊντάν και το αντιΜαϊντάν απλά με όρους παρέμβασης στην Ουκρανία της Δύσης και της ΕΕ από τη μία, και της Ρωσίας από την άλλη. Καταλήγει τελικά στην πολύ απλοϊκή και σχεδόν αδιέξοδη και αδιάφορη εξήγηση της «σύγκρουσης ολιγαρχών» κάτι σαν το «ενδοκαπιταλιστική σύγκρουση» του ΚΚΕ. Επίσης η κριτική της δεν αφήνει καμιά απολύτως πιθανότητα για πρακτική δράση μέσα στα κινήματα και των δύο πλευρών καθώς τα βλέπει σαν συμπαγείς αντιδραστικούς σχηματισμούς, και όχι σαν αντιφάσεις και αντιθέσεις εσωτερικές που μπορεί κάποια στοιχεία να ξεπεράσουν τον εαυτό τους, να ξεπεράσουν δηλαδή το Μαϊντάν και το αντιΜαϊντάν. Στο ίδιο πλαίσιο και λόγω αυτών των απλοποιήσεων η КРАС δεν δίστασε κατά καιρούς να δημοσιεύσει πολύ άστοχες ειδήσεις, οι οποίες ήταν εμφανώς χαλκευμένες(όχι από τους ίδιους αλλά από τις αρχικές πηγές). Ένα αντιπροσωπευτικό συνολικά δείγμα των θέσεων της(μαζί με μια πολύ καλή κριτική(αν και τραβηγμένη σε κάποια σημεία) στις υπόλοιπες ομάδες εδώ στα αγγλικά)

ως άμεση συνέχεια θα ανέβει στο νούμερο #8 με πληροφορίες για την Ουκρανική και Ρωσική ακροδεξιά και το βαθμό σύγκλησης της με κομμάτια του Αριστερού χώρου.

ΥΓ. τα γεγονότα στην Ουκρανία έχουν πραγματικά διχάσει την ελληνική αριστερά και τον α/α χώρο. Δεν είναι ανάγκη να αντλήσουμε τη δύναμη των κινημάτων μας από μυθολογίες, μυθολογίες τόσο λογικές όσο και πληροφοριακές. Η κριτική, ο αναστοχασμός, η διαρκής αμφιβολία και η επιμόρφωση οφείλουν αν είναι βασικά κομμάτια της πολιτικής ενασχόλησης μας με τα-όποια-γεγονότα. Από εκεί τα κινήματα αντλούν τη δύναμη να συνεχίζουν πέρα από τις άμεσες αιτίες και αφορμές τους. Είναι κρίμα πραγματικά να διαδίδονται μυθολογίες μόνο και μόνο για να ισορροπήσουν την απογοήτευση που λίγο-πολύ βιώνουμε όλοι. Αυτές οι μυθολογίες δεν είναι χρήσιμες ούτε για εμάς και του συντρόφους μας, ούτε για τον κόσμο της Ουκρανίας.

[1] Τις προηγούμενες μέρες η Ουκρανική αστυνομία προέβη σε συλλήψεις και προσαγωγές μελών του Μπορότμπα με την κατηγορία ότι στήριξαν τους Σεπερατιστές- κάτι που δεν το αρνείται ούτε το ίδιο. Σε χειρότερη μοίρα βρίσκονται όσοι από το ΚΚΟυ δεν έχουν συμμορφωθεί με την επίσημη γραμμή του κόμματος περί «ενωμένης Ουκρανίας». Οι πυρήνες του Κόμματος κυρίως στο Λούγκανσκ συμμετέχουν στις πολιτοφυλακές και στα πλαίσια του πολέμου, μέλη του ΚΚΟυ στα Ανατολικά που αιχμαλωτίστηκαν από δυνάμεις ασφαλείας της Ουκρανίας βασανίστηκαν και ένας κατέληξε νεκρός. (επίσημη ανακοίνωση του ΚΚΟυ).Για το ζήτημα του ΚΚΟυ δες και εδώ. Αυτό αποδεικνύει ότι το Ουκρανικό κράτος είναι αποφασισμένο να εξαλείψει από το εσωτερικό του, αυτά τα αστικά υποκείμενα-τους σεπερατιστές- οι οποίοι βλέπουν τον εαυτό τους ως κομμάτια ενός άλλου ανταγωνιστικού σχηματισμού(ή το ουκρανικό κράτος τους θεωρεί ως τέτοιους). Αυτό φυσικά δεν σχετίζεται με τον «φασισμό» αλλά είναι μια πάγια τακτική οποιουδήποτε αστικού κράτους σε οποιαδήποτε μορφή του. Η καταστολή δηλαδή αποσχιστικών τάσεων. Από την άλλη είναι ασαφές το τι βαθμό ελέγχου έχει το Ουκρανικό κράτος στις διάφορες ομάδες που δρουν στα ανατολικά. Μπορεί η πόλωση στην Ουκρανική κοινωνία να μην είναι τέτοιας μορφής που να παράγει ένα «φασιστικό» κράτος, με τους «παραδοσιακούς όρους» από την άλλη είναι δεδομένο ότι χρειάζεται και ανέχεται τις ένοπλες ομάδες(και ότι αυτές περιέχουν μέσα τους) στα πλαίσια του ανταγωνισμού του στα ανατολικά, συνεπώς θα πρέπει κάπως να τις ενσωματώσει στο κράτος μελλοντικά, όταν θα έχουν επιτελέσει το όποιο έργο τους(διώξεις φιλορώσων, πέρασμα της αναδιάρθρωσης κτλ). Επίσης είναι προφανές ότι σε τέτοιες καταστάσεις οι «εκεχειρίες» ποτέ δεν είναι απόλυτες, καμία από τις δύο πλευρές και κυρίως όσοι πολέμησαν δεν είναι διατεθειμένοι να υποχωρήσουν, και αυτό είναι που δημιουργεί και εντάσεις μετάξύ των ενόπλων και των δύο πλευρών. Δεν είναι λίγοι οι ρώσοι αξιωματικοί που λένε «μέχρι το Κίεβο» δεν είναι λίγοι και οι Ουκρανοί, κυρίως το Αζοβ, που διψάνε για συνέχεια του πολέμου.

[2] Πριν μερικές μέρες από ουκρανούς φασίστες χτυπήθηκε ο Αλεκσέι Τσερεπάνιν, γνωστός ακτιβιστής στην Ουκρανία ο οποίος είχε εκφράσει πολλές φορές τις αντιρατσιστικές του απόψεις ενάντια στην εθνικιστική ρητορεία της ουκρανικής κυβέρνησης. Το άτομο αυτό βρίσκεται στην περιφέρεια της ACT.

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: