Our baba doesn't say fairy tales

anti state communist news from the ex communist states

Γράμματα κάτω απ’ το χιόνι-Письма под снегом #6

ef78eeba91765372cab0e81574e56e97

A ruthless critique

Μια ειρήνη που δεν πιστεύει κανείς. Ένας πόλεμος πληροφοριών και αναλύσεις χαμένες στο ενδιάμεσο. Σχόλια για τη ρητορική του Μπόρις Καγκαρλίτσκι.

Πρόσφατα ο Μπόρις Καγκαρλίτσκι, ο άνθρωπος που κατάφερε να ντύσει με μαρξιστικά σχήματα το ζήτημα της «Νοβορωσίας» έδωσε μια συνέντευξη στα ελληνικά η οποία δημοσιεύτηκε στην εφημερίδα Εποχή. Η συνέντευξη είναι ομολογουμένως πολύ περιεκτική, σύντομη και ακολουθεί μια γνωστή και πάγια τακτική: το καλύτερο ψέμα είναι αυτό που βασίζεται συνειδητά σε μισές αλήθειες. Πάμε να δούμε τι λέει ο Καγκαρλίτσκι στην συνέντευξη και μετά να κάνουμε μια γενική επισκόπηση των θέσεων του όλο αυτό τον καιρό.

Αρχικά αναφέρει ότι «Υπάρχουν και αντιθέσεις μεταξύ των πολιτοφυλάκων. Είναι αντιθέσεις μεταξύ αυτών που αναδείχτηκαν από τα κάτω και αυτών που έχουν σχέση με τη Μόσχα, μεταξύ αριστερών και δεξιών, μεταξύ των αγωνιστών και αυτών που προέρχονται από τους γραφειοκράτες του παλιού καθεστώτος της Ουκρανίας, μεταξύ αστικής τάξης και εργατών. Όλες αυτές οι αντιθέσεις αντανακλώνται και στην πολιτική των νέων Λαϊκών Δημοκρατιών, η οποία χαρακτηρίζεται από ασυνέπεια και αναποτελεσματικότητα. Ακόμη περισσότερο επειδή η Μόσχα προσπαθεί να μπλοκάρει οποιεσδήποτε μικρές προοδευτικές ή απλά προς τη σωστή κατεύθυνση αλλαγές. Όταν θα λήξει η ουκρανική κατοχή και θα σταματήσει ο πόλεμος θα γίνει πιο επιτακτική  η ανάγκη επίλυσης αυτών των αντιθέσεων, τμηματικά ή συνολικά

Εδώ ο Καγκαρλιτσκι ανακατεύει με εντυπωσιακή μαεστρία  μεγάλες αλήθειες και ψέμα και όντως το αποτέλεσμα είναι εντυπωσιακό. Ουσιαστικά λέει ότι υπάρχουν αντιθέσεις μεταξύ των πολιτοφυλακών για όλους τους λόγους που αναφέρει. Αποκρύπτει όμως σημαντικά γεγονότα: πρώτον η εργατική τάξη δεν είναι a priori επαναστατική, η συμμετοχή της δεν συνεπάγεται απαραίτητα επαναστατική δραστηριότητα με κομμουνιστικούς όρους. Αυτό το οποίο κάνει εδώ ο Καγκαρλίτσκι είναι ένα γνωστό τέχνασμα του  «κοινωνιολογικού μαρξισμού» που είναι τόσο δημοφιλής στις χώρες της ΕΣΣΔ. Η εργατική τάξη εδώ είναι ουσιοκρατικά επαναστατική. Έτσι ο Καγκαρλίτσκι αποσιωπά το γεγονός και προσπερνά τις ίδιες τις δηλώσεις των εργατών της ανατολής. ότι α)οι ίδιοι επέλεγαν να συμπορευθούν με τους «πρώην γραφειοκράτες και αστυνομικούς». Καθώς το σύστημα που τους συντηρούσε όλους αυτούς ήταν κοινό. β)Ο Καγκαρλίτσκι εδώ λειτουργεί με δύο μέτρα και δύο σταθμά, καθώς με τα ίδια ακριβώς επιχειρήματα και με την ίδια ρητορεία μπορεί κάποιος να υπερασπιστεί το Μαϊντάν: και εκεί υπήρχαν μισθωτοί εργάτες. Συνεπώς εδώ παραγνωρίζεται το γεγονός ότι αυτό που καθιστά την εργατική τάξη επαναστατική είναι οι στιγμές πόλωσης των συστατικών μερών της αστικής κοινωνίας, όχι απλά η παρουσία της κάπου μέσα σε ένα ευρύτερο κοινωνικό σύνολο. Αν ήταν έτσι όλα θα ήταν εν δυνάμει επαναστατικά. Τέλος ο Καγκαρλίτσκι λέει ότι η πολιτική των Λαϊκών δημοκρατιών είναι ενδεικτική των αντιφάσεων της περιοχής: Πως γίνεται αυτό αν οι Λαϊκές δημοκρατίες δεν έχουν μέχρι στιγμής επιδείξει κάποια μορφή συμμετρικότητας συνολικά της αστικής κοινωνίας; Και με ποιούς όρους διαχωρίζονται θετικά οι πολιτοφύλακες από τα «κάτω» με αυτούς από τα «πάνω». Εδώ ο όρος «από τα κάτω» χρησιμοποιείται πάλι ως a priori θετικός. Όμως οι ίδιοι οι από τα πάνω και από τα κάτω έχουν επιλέξει να συνεργαστούν, ενώ οι συγκρούσεις μεταξύ πολιτοφυλακών δεν έγιναν σε τέτοιο επίπεδο αλλά σε επίπεδο ηγεσιών. Με την ίδια ακριβώς λογική αλλά από την άλλη μεριά πολλοί όπως η Avtonomni Opιr υπερασπιστήκαν το Μαϊντάν. Η υπεράσπιση και αυτών, και του Καγκαρλίτσκι είναι συναισθηματική και εθνικιστική όχι λογική με βάση την ταξική πόλωση.

Επίσης ο Καγκαρλίτσκι αναφέρει ότι «Οι ιστορίες τους δεν είναι ξεχωριστές, υπάρχει μόνο κοινή ιστορία που διαμορφώθηκε κυρίως στο πλαίσιο του ρώσικου και του σοβιετικού κράτους«. Εδώ ο Καγκαρλίτσκι θα πρέπει να μας απαντήσει ποιος ορίζει την ιστορία. Όσο αλήθεια και αν είναι αυτό, δεν μπορεί να χρησιμοποιηθεί ως επαναστατικό επιχείρημα ή ως επιχείρημα απονομιμοποίησης ων αιτιάσεων του Ουκρανικού εθνικισμού με τον τρόπο που το χρησιμοποιεί ο Καγκαρλίτσκι. Για την ακρίβεια αυτό είναι το επιχείρημα ακριβώς των Ρώσων εθνικιστών και αυτοκρατορικών που λένε ότι Ουκρανικό έθνος με δική του ιστορία δεν υπάρχει γιατί πάντα ήταν μία χώρα και ένα κράτος με τη Ρωσία και όλες οι διαφορές μεταξύ ουρανών και Ρώσων αποδίδονται σε παρεμβάσεις τις δύσης. Καθώς όπως και ο ίδιος ο Καγκαρλίτσκι μαρτυρά «η ιστορία τους έχει διαμορφωθεί στα πλαίσια του ρωσικού κράτους» είναι δηλαδή μια ιστορία κράτους, διαμορφωμένη από το κράτος  για αυτό το κράτος. Έτσι εδώ ο Καγκαρλίτσκι όχι απλά παραθέτει ένα εντελώς εθνικιστικό επιχείρημα το οποίο χρησιμοποιείται αυτολεξεί από τους ρώσους εθνικιστές ως προς της αλήθεια ή όχι του Ουκρανικού κράτους, αλλά απομακρύνεται περαιτέρω από τον Μαρξισμό και γέρνει προς τον Χέγκελ: το επιχείρημα του υπονοεί ότι τα έθνη είναι αδιάσπαστες πολιτισμικά ενότητες με βάση την ιστορία τους, και ότι με βάση αυτές τις ενότητες σχηματίζουν κράτη. Αυτό το επιχείρημα όχι απλά είναι λάθος και αντιδιαλεκτικό, είναι ανιστόρητο καθώς δεν κατανοεί το κεφάλαιο ως ιστορική δύναμη συγκρότησης του έθνους κράτους ούτε λαμβάνει υπόψη  του τα ιστορικά δεδομένα ως προς αυτό.

Ακόμα πιο κάτω ο Καγκαρλίτσκι χρησιμοποιεί εξακολουθητικά τον όρο Νοβορωσία για την περιοχή. Αυτή ήταν η ονομασία της περιοχής επί τσάρου. Αν θεωρήσουμε ότι το όνομα αυτό χρησιμοποιείται και από τους κατοίκους της περιοχής, και με βάση το  παλαιότερο επιχείρημα του ίδιου, ότι αφού χρησιμοποιούν σφυροδρέπανα είναι κομμουνιστές δεν θα έπρεπε τώρα να υποθέσουμε ότι είναι τσαρικοί; Όμως ο Γκαγκαρλίτσκι αρνούμενος να ιστορικοποιήσει δεν μπορεί να δει τέτοιες διαφορές, αλλά αντίθετα αυτά τα δύο συναρθρώνονται φυσιολογικά στο μυαλό του.

Ο Καγκαρλίτσκι συνεχίζει και λέει ότι «Το θέμα της αλλαγής των συνόρων θα έχει κάποια αξία αν κατοχυρωθούν η βιωσιμότητα και η ανεξαρτησία της Νοβορώσιας. Αν περιοριστεί εδαφικά στα όρια των περιοχών του Ντονιέτσκ και του Λουγκάνσκ, οι οποίες είναι κατεστραμμένες και διαλυμένες, και δε συμπεριληφθούν περιοχές που ελέγχονται από τον ουκρανικό στρατό, τότε θα είναι ένα μη βιώσιμο κράτος το οποίο θα εξαρτάται πλήρως από τη Ρωσία. Σ’ αυτό θα είναι πολύ δύσκολο να δίνουν οποιεσδήποτε μεταρρυθμίσεις για τις οποίες μάχονται οι πολιτοφύλακες. Πρέπει να εθνικοποιηθεί η ιδιοκτησία των ολιγαρχών, να αποκατασταθεί η βιομηχανία, να υπάρξει κοινωνικός έλεγχος της παραγωγής και να δημιουργηθεί νέο σύστημα παιδείας και υγείας. Για να μπορέσουν να γίνουν όλα αυτά θα πρέπει η Νοβορώσια να συμπεριλάβει το Χάρκοβο, το Ντνιεπροπετρόβσκ και την Οδησσό με το οικονομικό και πολιτιστικό τους εκτόπισμα.  Ακόμη καλύτερα θα ήταν για τη δημιουργία ενός δημοκρατικού κράτους να συνενωθούν η Νοτιοανατολική και η Κεντρική Ουκρανία. Και ας προσπαθήσει τότε η Γαλικία (Δυτική Ουκρανία)) να σταθεί σαν ξεχωριστό κράτος και ας ενταχθεί στην ΕΕ. Τότε ούτε η ΕΕ δε θα την θέλει

Πέρα από το γεγονός ότι ο Καγκαρλίτσκι εδώ γίνεται συνήγορος του διαβόλου, και της εδαφικής επέκτασης ενός κράτους, εδώ δείχνει εμφανώς ότι δεν έχει και πολύ σχέση με το Μαρξισμό. Έρχεται πάλι από το παράθυρο το παλιό φάντασμα του «σοσιαλισμού σε μια χώρα». Αυτό που άρρητα λέει η αντιιμπεριαλιστική κριτική το λέει ο Καγκαρλίτσκι ανοιχτά: μία  χώρα μπορεί να αξιοποιηθεί οικονομικά μόνη της, ανεξάρτητα από τις γενικές συνθήκες συσσώρευσης στο περιβάλλον της. Υπάρχει έστω και ένας σοβαρός άνθρωπος που να μπορεί να αρθρώσει τέτοιο επιχείρημα, οτι δηλαδή ένα ανεξάρτητο κρατίδιο ανάμεσα από την Ουκρανία και τη Ρωσία θα έχει ανεξάρτητη πολιτική και δεν θα είναι ουσιαστικά κομμάτι της ρωσικής περιφέρειας; Ο Καγκαρλίτσκι εδώ, σχεδόν κατά λέξη, λέει ότι η «Νοβορωσία» θα μπορέσει να οικοδομήσει μια οικονομία «κλειστή» και ανεξάρτητη από της γενικές συνθήκες, που θα καταναλώνει τα «δικά της προϊόντα» και γιαυτό χρειάζεται και τις υπόλοιπες περιοχές που έχουν ανάλογες παραγωγικές υποδομές. Αυτό το επιχείρημα είναι τόσο ανόητο και τόσο παραπλανητικό, χρησιμοποιώντας «μαγικές λέξεις» όπως «κοινωνικός έλεγχος της παραγωγής» ή «νέο σύστημα υγείας και παιδείας», λέξεις που ακούγονται ωραίες, αλλά πρέπει να πάψει να μας ταλαιπωρεί το δόγμα του «σοσιαλισμού σε μία χώρα». Δεν υπάρχει έθνος-κράτος που να μην συμμετέχει στην εμπορευματική αλυσίδα και να μην την αναπαράγει, που είναι η γενικευμένη εμπορευματική παραγωγή και η οποία ορίζει της γενικές συνθήκες αξιοποίησης του κάθε κεφαλαίου, και στη τελική του κάθε κράτους. Κανένα κράτος δεν μπορεί να επιβιώσει μόνο του, θα πρέπει να αγοράσει και να πουλήσει εμπορεύματα συμμετέχοντας έτσι στη γενική συσσώρευση και λειτουργώντας ανάλογα και εσωτερικά. Η ΕΣΣΔ δεν αποτέλεσε εξαίρεση από αυτό.

«Πώς αντιμετωπίζουν την ουκρανική κρίση τα πολιτικά κόμματα της Ρωσίας;
Στη Ρωσία δεν υπάρχουν πολιτικά κόμματα με την ακριβή ερμηνεία του όρου. Υπάρχουν κλόουν που παριστάνουν τους πολιτικούς. Είναι ουσιαστικά μια παρωδία πολιτικής σε μια Κρατική Δούμα που δεν ενδιαφέρει κανέναν.

Ποια είναι η θέση του Κομμουνιστικού Κόμματος της Ρώσικης Ομοσπονδίας (ΚΚΡΟ) και του Κομμουνιστικού Κόμματος της Ουκρανίας (ΚΚΟΥ) για την ουκρανική κρίση;
Το ΚΚΡΟ δεν έχει κάποια συγκεκριμένη θέση. Εκεί οι άνθρωποι ενδιαφέρονται για τον πλουτισμό τους. Αυτό αφορά και την ηγεσία του ΚΚΟΥ. Όχι όμως και τα απλά μέλη του ΚΚΟΥ που είτε βρίσκονται στην παρανομία, είτε πολεμούν δίπλα στους πολιτοφύλακες, είτε εργάζονται στις δομές των λαϊκών δημοκρατιών και γι’ αυτό διαγράφονται από το κόμμα.»

Εδώ ο Καγκαρλίτσκι ανακατεύει πάλι μισές αλήθειες καθώς εντέχνως, με επίδειξη ριζοσπαστικότητας αποφεύγει να απαντήσει στο ερώτημα ότι στη Ρωσία το ΚΚΡΟ έχει στηρίξει άμεσα Πούτιν στο ζήτημα της Ουκρανίας. Αποφεύγει έτσι και ο ίδιος αλλά και γενικά να δώσει «δείγματα γραφής» ότι (σχεδόν) ένας ολόκληρος πολιτικός χώρος συντάχθηκε με την εξουσία. Το ΚΚΡΟ έχει πολύ συγκεκριμένη θέση, στηρίζει το Ντόνμπας και μάλιστα έχει και σκηνές σε όλη τη Ρωσία που μοιράζει φυλλάδια για αυτό:έχει σχηματίσει μαζί με άλλους το λεγόμενο «πατριωτικό μέτωπο»(δες φωτό στο τέλος του άρθρου)

β.Οι γενικές θέσεις του Καγκαρλίτσκι.

Γενικά η ανάλυση του Καγκαρλίτσκι είναι μια ανάλυση η οποία περιφέρεται στη σφαίρα της γεωπολιτικής, διαλέγοντας στρατόπεδα και έχοντας λίγη σχέση με τη μαρξιστική ανάλυση. Ποιος είναι όμως ο κύριος Καγκαρλίτσκι και τι θέλει από εμάς;

Ο Μπόρις έκανε την εμφάνιση του στην Ελλάδα μετά τα γεγονότα της δυτικής Ουκρανίας. Φυσικά στη Ρωσία και την Ουκρανία ήταν γνωστός από πιο πριν ως μια «ιδιαίτερη» περίπτωση μαρξιστή. Καθώς οι αντιφάσεις πληθαίνουν, ο Μπόρις ανάλογα την εποχή αναγκάζεται να ανασκευάσει τις θέσεις του λίγο. Πάμε να δούμε τι έλεγε ο Μπόρις όμως όλον αυτό το καιρό:

Ακόμα και όταν οι ίδιοι οι ρώσοι διοικητές άρχισαν να λένε ότι «οι ντόπιοι δεν τους στηρίζουν» ο Καγκαρλίτσκι μιλούσε για μια εξέγερση «εκατομμυρίων». Ακόμα καλύτερα, μετά την προσάρτηση της Κριμαίας, ο Καγκαρλίτσκι αναφέρει ότι «η Κριμαία προσάρτησε την Ρωσία» και όχι το αντίθετο, ενώ λέει ότι από την πλευρά της Ρωσίας δεν υπήρχε καμία φιλοδοξία «προσάρτησης της περιοχής». Σε αυτό το άρθρο, ο Καγκαρλίτσκι αρχικά παραθέτει ένα πόστερ το οποίο λέει ότι «αν δεν γίνουν δεκτά τα αιτήματα μας, γυρνάμε στη Ρωσία» το οποίο μας λέει ότι είναι πόστερ πρωτοβουλίας διαδηλωτών, ενώ καταλήγει λέγοντας ότι αν πουλήσει η ρωσική ηγεσία το Ντόνμπας, «πιο πατριωτικά στοιχεία μέσα στην κυβέρνηση θα στραφούν ενάντια στο Κρεμλίνο». Συνεχίζοντας σε αυτή τη γραμμή σκέψης ο Καγκαρλίτσι εδώ λέει ότι «τα ρώσικα είναι η μητρική γλώσσα της εργατικής τάξης σε όλη την πρώην ΕΣΣΔ»(?!?). Ενώ σε αυτό που είναι και στα αγγλικά αρχικά ο Καγκαρλίτσκι  σε όλο κείμενο κατηγορεί την Ρωσία ότι δεν βοηθά αρκετά το Ντόνμπας. Αρχικά μας λέει ότι οι «κάτοικοι της νοτιοανατολικής Ουκρανίας σχημάτισαν τις δικές τους λαϊκές δημοκρατίες». Εδώ απλά αποκλείεται να μην ήξερε ο Καγκαρλίτσκι πως και τι άτομα είναι εμπλεκόμενα στις Λ.Δ και τις σχέσεις τους με τη ρωσική ακροδεξιά, ενώ έρχεται και σε αντίθεση με τα όσα λέει στην Ελλάδα στη συνέντευξη της Εποχής περί εσωτερικών αντιθέσεων. Ποιος σχημάτισε τελικά της Λαϊκές δημοκρατίες;. Επίσης ο Καγκαρλίτσκι στο κείμενο ισχυρίζεται-σε αντίθεση με τη συνέντευξη στην Εποχή-, ότι «δεν υπάρχει ρωσική στρατιωτική εμπλοκή στην Ουκρανία και ότι αυτά είναι προπαγάνδα της Δύσης για να συκοφαντήσει τις Λ.Δ όπως συκοφαντούσαν τους Μπολσεβίκους» . ενώ συνεχίζει λέγοντας ότι για να λυθεί η κατάσταση πρέπει να έχουμε στρατηγική, αλλά η ρωσική ηγεσία είναι «δομικά ανίκανη» να σκεφτεί στρατηγικά. Επίσης ο ίδιος παραδέχεται ότι το κίνημα της νοτιοανατολικής Ουκρανίας είναι φιλορωσικό, και επιδιώκει την ένωση του με τη Ρωσία, ενώ επίσης ορθά παραδέχεται ότι το φιλορωσικό κίνημα δεν κατανοεί τις κοινωνικές αντιφάσεις που υπάρχουν εσωτερικά της Ρωσίας. Μετά όμως συνεχίζει και λέει ότι «οι πολιτικές ελίτ της Ρωσίας είναι γραφειοκράτες που δεν μπορούν να πάρουν τις αποφάσεις που πρέπει για να λυθεί η κατάσταση.»Συνεπώς όντως θα πρέπει η Ρωσία να βοηθήσει το Ντόνμπας, αλλά οι πολιτικοί δεν αρκετά «πατριώτες». Ο Καγκαρλίτσκι συνεχίζει στο ίδιο κείμενο λέγοντας ότι «το αντιολιγαρχικό πρόγραμμά των δημοκρατιών δεν χρειάζεται να είναι κάν αριστερό(!) ή σοσιαλιστικό, αρκεί να εθνικοποιηθούν οι περιουσίες των ολιγαρχών που σχετίζονται με το Κίεβο» Εδώ ο Καγκαρλίτσκι λέει μάλλον ξεκάθαρα ότι δεν έχει σχέση, ούτε ο ίδιος ούτε οι στόχοι του με μια πραγματική σοσιαλιστική αλλαγή ενώ συνεχίζει λέγοντας ότι οι ηγέτες των «Λ.Δ» δεν «πρέπει να δείξουν σημάδια αδυναμίας, και θα πρέπει να αναγκάσουν μέσω των δράσεων τους την Ρωσία να τους στηρίξει». Τελικά πρέπει ή δεν πρέπει οι αυτονομιστές να συνεργαστούν με τη Ρωσία; είναι ή δεν είναι αυτόνομοι;

Επίλογος

Ο Καγκαρλίτσκι έμεινε εντυπωσιακά σιωπηλός γενικά στο ζήτημα της εμπλοκής της Ρωσικής ακροδεξιάς στην ανατολή και κυρίως στο ζήτημα του κληρικού χαρακτήρα των συνταγμάτων τους. Ενώ μιλά- σωστά-για αντιφάσεις, δεν συγκεκριμενοποιεί, και όλο το επιχείρημα του βασίζεται σε μια υπόθεση περί αυτονομίας των Λαϊκών δημοκρατιών και των πολιτοφυλακών σε αυτές, κάτι το οποίο δεν είναι πρακτικά δυνατό(να υπάρξει «αυτόνομο» κράτος με όρους κεφαλαίου). Οι ρώσοι παραστρατιωτικοί παρουσιάζονται ως κάτι ξεχωριστό από τις Λαϊκές δημοκρατίες, που απλά συνυπάρχουν με τον υπόλοιπο κόσμο εκεί, ενώ είναι εμφανές εδώ και μήνες ότι αποτελούν το ηγεμονικό στοιχεία στις Λ.Δ. Οι πραγματικές αντιφάσεις δεν  υπάρχουν μεταξύ των από «πάνω» και από τα «κάτω» πολιτοφυλάκων αλλά μεταξύ κεφαλαίου-εργασίας ως προς την αξία, και ακριβώς αυτή η σχέση προκαλεί την «συνάντηση» διακριτών υποκειμένων, ένα φαινόμενο το οποίο δεν είναι αποκλειστικό της μιας ή της άλλης πλευράς αλλά τις διαπερνά και τις συγκροτεί εξίσου ως αντιθέσεις αλλά αμοιβαίες πλευρές της καπιταλιστικής αναδιάρθρωσης. Οι αντιθέσεις εσωτερικά των αντίπαλων πλευρών εκδηλώνονται αμφότερες ως πιθανό ξεπέρασμα της παρούσας σύγκρουσης, όχι ως η νίκη της μίας ή της άλλης πλευράς . Οι πλευρές όσο πολεμούν για τη συγκρότηση εθνικών κρατών παραμένουν αστικές, και αποτελούν αμοιβαία αναδιάρθρωση η μία της άλλης, συνεπώς δεν μπορούν να διαχωριστούν ως διαδικασίες.

Επίσης παρουσιάζει σε όλα τα κείμενα του την ρωσική ηγεσία είτε ως ανίκανη να βοηθήσει είτε ως μη πρόθυμη, και αυτό εξυπηρετεί νοηματικά στο να παρέχει την αναγκαία απόδειξη ότι οι δημοκρατίες είναι «αυτόνομες». Έτσι ο Καγκαρλίστκι πετυχαίνει δύο στόχους, αφενός να μετακυλήσει την προσοχή αλλού και να βάλει τον Ρωσικό εθνικισμό από το παράθυρο(η Ρωσία δεν θέλει, αλλά πρέπει να βοηθήσει, τις μέχρι τώρα «αυτόνομες» δημοκρατίες), από την άλλη και κυριότερα να αποκρύψει το γεγονός, ότι το Ρωσικό κεφάλαιο φαίνεται να προσπαθεί κάθε φορά που δεν μπορεί να ελέγξει πλήρως μια κατάσταση να δημιουργεί τις λεγόμενες «μη αναγνωρισμένες Δημοκρατίες» ως πάγια τακτική της αξιοποίησης του. Επίσης ο Καγκαρλίτσκι έχει την τάση(αυτό είναι εμφανές και στα αγγλικά κείμενα που παραθέτονται) να ταυτίζει τα κινήματα με συγκεκριμένα ιδεολογικά χαρακτηριστικά και στη συνέχεια να τα ταυτίζει με περιοχές-ανατολική/δυτική Ουκρανία κτλ, ενώ οι διαχωρισμοί και οι αντιφάσεις του κεφαλαίου δεν είναι προφανώς γεωγραφικής φύσης .Πάντως σε ένα πράγμα συμφωνούμε μαζί του απόλυτα: όπως η νίκη του Μαϊντάν δεν μπορεί να ερμηνευθεί με όρους «πρακτόρων της δύσης» έτσι και το αντιΜαϊντάν δεν μπορεί να ερμηνευθεί με όρους πρακτόρων της Ρωσίας. Ο Καγκαρλιτσκι αυτό που κάνει είναι ότι αναγνωρίζει πιθανές αντιφάσεις και συνεπώς προοπτικές στο ανατολικό κίνημα, αλλά ταυτόχρονα σε άλλα κείμενα το παρουσιάζει σαν ενιαίο, θολώνοντας έτσι το οπτικό πεδίο, ενώ δεν αναγνωρίζει καμιά ανάλογη αντίφαση στην άλλη «πλευρά». Αυτό το κάνει καθώς όντως ψάχνει να βρει τις κατάλληλες δικαιολογίες για να ταχθεί με την άλλη πλευρά ενώ μια πιο γενική ανάλυση των αντιφάσεων θα του έδειχνε ότι αν προκύψει ένα πραγματικό κίνημα θα είναι το κίνημα που ξεπερνά αυτούς τους εθνικούς διαχωρισμούς. Όμως στην ανάλυση του, η τάξη, το έθνος ως κοινότητα του κεφαλαίου, ο αντικαπιταλισμός και η διαλεκτική έχουν χαθεί σαν έννοιες προ πολλού. Αυτό που ο Γαγκαρλίτσκι μας δίνει τελικά είναι ένα εξαιρετικό δείγμα δημαγωγικού λόγου, μετριοπαθούς εθνικισμού ντυμένου με αριστερή-μερικές φορές- φρασεολογία.

Έτσι και αλλιώς οι καμπάνες περί αντιθέσεων μεταξύ δεξιών και αριστερών πολιτοφυλάκων όταν ο ίδιος πάει και συναντιέται μαζί τους, είναι περιττές. Ο Καγκαρλίτσκι δεν είναι ανόητος ή πράκτορας. Αυτά είναι θεωρίες συνωμοσίας. Ο Καγκαρλίτσκι ανήκει όντως σε μια παράδοση «του σοβιετικού μαρξισμού» η οποία είναι διατεθειμένη να κάνει τα πάντα προκειμένου να στηρίξει μια συγκεκριμένη παρερμηνεία της αντιιμπεριαλιστικής θεωρίας. Και αυτό δεν το κάνει τυχαία: Βγαλμένη μέσα από τα ακαδημαϊκά εργαστήρια της ΕΣΣΔ, και αποκομμένη, ή στην αντίπαλη πλευρά από την ταξική πάλη, ο αντιιμπεριαλισμός και η επιλογή «καλύτερο ή χειρότερο κράτος»-ότι και αν σημαίνει αυτό- είναι το μόνο πεδίο δραστηριότητας που της έχει απομείνει.

Μέσα στο αντιΜαϊντάν όπως και μέσα στο Μαϊντάν υπάρχουν όντως αντιθέσεις, οι οποίες όμως δεν είναι αποκλειστικό προνόμιο της μιας ή της άλλης πλευρά αλλά διαπερνούν συνολικά τα δύο «στρατόπεδα» και είναι αυτές οι αντιθέσεις που ανοίγουν τη δυνατότητα ξεπεράσματος αμφότερων των στρατοπέδων της σύγκρουσης. Είναι αντιθέσεις που δεν υπάρχουν a priori στα άτομα αλλά τα άτομα προκύπτουν ως φορείς τους. Είναι οι αντιθέσεις που προκύπτουν από την ίδια τη διαδικασία αξιοποίησης του κεφαλαίου, είτε στην ανατολή είτε στη δύση, και ακριβώς για αυτό το λόγο ανοίγουν και τη δυνατότητα για το ξεπέρασμα αυτών των διαχωρισμών. Και αυτό δεν μπορεί να γίνει αλλιώς παρά με την όξυνση της ταξικής πάλης ανάμεσα στα συστατικά στοιχεία της αστικής κοινωνίας. Όχι μεταξύ κρατών.

100_2410

περίπτερο του ΚΚΡ.Ο και του Πατριωτικού μετώπου, με άτομα της «νεολαίας» του να μοιράζουν φυλλάδια αλληλεγγύης για το Ντονμπας. Η φωτογραφία δική μας.

 

Advertisements

7 comments on “Γράμματα κάτω απ’ το χιόνι-Письма под снегом #6

  1. Σ. Μ.
    11.09.2014

    Υπάρχει στην Ελλάδα μια διπλή υποστήριξη της πολιτικής – στρατιωτικής κυριαρχίας της «Λ» «Δ» του ΝΤΟΝΕΤΣΚ, τόσο απ τους οπαδούς του Στάλιν , όσο και από τους οπαδούς του Χίτλερ, ψάχνοντας απεγνωσμένα και οι δύο πλευρές για ένα διεθνές αποκούμπι – ιδεολογικό στήριγμα.
    Όχι άστοχα βέβαια, γιατί πράγματι στο εσωτερικό των εξουσιαστών του Ντονετσκ υπάρχει αυτό το μίγμα σε απόλυτη συμφιλίωση.
    Για τους Έλληνες ναζιστές βέβαια είναι η απόλυτη συνέπεια μπροστά σε έναν νέο ολοκληρωτισμό Πουτινικού τύπου, για τους άλλους όμως (και όχι μόνο Σταλινικούς, αλλά και ευρύτερα αριστερούς) ο απόλυτος εκφυλισμός

    • zeolas
      11.09.2014

      θα συμφωνήσω απόλυτα με τον Muntzer. επίσης άποψη μου είναι ότι η διεθνής ακροδεξιά έχει επίσης διχαστεί στο ζήτημα, οπότε δεν μπορούμε να μιλούμε για απλά «οπαδους του χιτλερ» Οποδοι του χιτλερ υπάρχουν και από τις δύο πλευρές και νομίζω ότι περισσότεροι-λόγω των ιδιαιτεροτήτων της «ουκρανικής ιστορίας» είναι με την Ουκρανική πλευρά. Ο ρωσικός εθνικισμός δεν είναι «χιτλερικός» κατα βάση. Αυτό δεν σημαίνει ότι δεν έχουν σχέσεις ρωσοι φασιστεςμε χιτλερικούς, αλλά ότι ο ρωσικός εθνικισμός έχιε κυρίως τσαρικές, αυτοκρατορικές καισταλνικές αναφορές, γιαυτό και βρίσκει τόσο καλά την έκφραση του στον Ντουγκιν και τον Πούτιν. Ακόμα και η Ρωσική Όμπραζ εχει διασπαστει πάνω στο ζήτημα ανάμεσα σε φιλο-Ντονμπας και αντιΝτονμπας φράξιες…υπάρχει ενα εκτενέστατο άρθρο στα ρωσικα για τις ανακατατάξεις εντός της ρωσικής ακροδεξιάς αλλά ειναι μεγαλο για να μεταφραστει….παρόλα αυτά έχουν γίνει αναφορές και εδώ πιο παλιά ενώ στο γράμμα #3 έχει γίνει αναφορά στην έννοια του αντιφα στη Ρωσία και την αυτοκρατορική ιδέα, όπως και στην εισαγωγή του #4. Πιό παλία είχαμε μεταφράσει και ένα κείμενο από το liva, ένα ουκρανικό αριστερό portal που συνεργάζεται με το borotba και κάποιος από εκεί μέσα είχε γράψει ένα κείμενο και του έκανε κριτική για το ρόλο της ακροδεξιάς στα ανατολικά. Αυτοί που σαγινεύονται από το Πουτινικό καθεστώς δεν είναι τόσο οι νεοναζί αλλά η πιο «μετριοπαθής» ακροδεξιά. Επίσης Muntzer μπορεί εδώ να υπάρχουν κυρίως τροτσκιστικές ομάδες που το στηρίζουν αλλά στη Ρωσία και την Ουκρανία όντως το κομμάτι της αριστεράς που ενεπλάκη ήταν κυρίως σταλινικό

  2. Muntzer
    11.09.2014

    Eίναι λάθος η απόδωση του ‘φιλορωσισμού» γενικά και απλουστευτικά στους «σταλινικούς’. Το ΚΚΕ με τον πλέον επίσημο τρόπο έχει πάρει αποστάσεις από τη Ρωσία. Επίσης υπενθυμίζω ότι στην «καμπάνια αλληλεγγύης» πρωτοστατούν τροτσκιστικές και φουλ αντισταλινικές οργανώσεις, όπως η ΚΕΔ και το ΕΕΚ

  3. Muntzer
    11.09.2014

    Συμφωνώ όμως ότι το «ουκρανικό’ σηματοδοτεί εκφυλισμό για το κομμάτι της αριστεράς στην Ελλάδα, το οποίο διαβλέπει θετικό-προοδευτικό ρόλο στη Ρωσία του Πούτιν

  4. Σ. Μ.
    12.09.2014

    Λέω για τους Ελληνες ναζί της χρυσής αυγής
    νομίζω έχουν ξεκάθαρη θέση υπέρ του Πουτιν

    • zeolas
      12.09.2014

      δεν το έχω παρακολουθήσει πολύ το σίριαλ της ΧΑ σε σχεση με την Ουκρανία, αλλά φαντάζομαι τι μπορεί να λένε

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: