Our baba doesn't say fairy tales

anti state communist news from the ex communist states

Γράμματα κάτω από το χιόνι- Письма под снегом #3

0_f69f5_35dff073_orig

Μετάφραση εισαγωγή- A ruthless critique

Κείμενα για την ένταση στην Ρωσία και την Ουκρανία. Το πολεμικό θερμόμετρο ανεβαίνει, και οι θεωρητικές και πολιτικές τοποθετήσεις κρασάρουν μπροστά στα γεγονότα. Η αστική κοινωνία αναδιαρθρώνεται. Το ίδιο οφείλουν να κάνουν και οι κριτικές προσεγγίσεις ώστε να είναι ιστορικά συνεπείς αλλά και ταξικά αποτελεσματικές. Κατά τη γνώμη μας αν και τα κείμενα έχουν σημεία που δεν μας βρίσκουν σύμφωνους, είναι χρήσιμα ως βάση συζήτησης. Παρά τις διαφωνίες μας, έχουν μερικά-δυστυχώς- πολύ εύστοχα «points».

1.

Το τέλος των αντίφα.

Παρά όλη την μπερδεμένη και θλιβερή κατάσταση στην Ουκρανία, είναι ευχάριστο ότι οι φασίστες σκοτώνουν ο ένας τον άλλο.
Αλλά το πρόβλημα είναι ότι και οι αντιφασίστες έχουν μπλέξει στο ίδιο παιχνίδι. Είμαι σίγουρος ότι σε όλη την πρώην ΕΣΣΔ κανένας αντίφα δεν θέλει να σκοτωθεί για τον Πούτιν ή τον Ποροσένκο. Παρόλα αυτά, η τρέλα που επικρατεί, και οι απόπειρες αυτή η τρέλα να απαντηθεί με τους ίδιους όρους, έχουν σημαντικά πισωγυρίσματα. Ας υποθέσουμε ότι κάποιοι από την BORN ή την NSO[1] καταλαμβάνουν την αγία Πετρούπολη και την κάνουν «Λαϊκή Δημοκρατία». Ή το εμιράτο του Καυκάσου καταλαμβάνει τη Stavropol, και κάνει το ίδιο. Θα απαιτήσουμε ο Πούτιν να παύσει τις πολεμικές ενέργειες και να λύσει το ζήτημα ειρηνικά με διάλογο; Μάλλον όχι. Ούτε όμως θα τον στηρίζαμε, καθώς ως αναρχικοί δεν υπάρχει πόλεμος στον οποίο να εμπλεκόμαστε πέρα από την ταξικό.  Βέβαια αυτές οι ατέλειες και τα διλήμματα στην «αντίφα» υποκουλτούρα είναι σαχλαμάρες. Το να στηρίξει κάποιος το Κίεβο, ή την καμπάνια «Η Κριμαία είναι δική μας»[2] είναι ακόμα χειρότερο. Το «αντίφα» κίνημα στην πρώην ΕΣΣΔ υπήρξε πάντα ένα πολύ ετερόκλητο κίνημα από αναρχικούς, σοσιαλδημοκράτες, φιλελεύθερους δημοκράτες και σταλινικούς, ακόμα και εθνοπατριώτες, και αυτό έγινε συνειδητά. Σε μιά κατάσταση που δεν υπήρχε ουσιαστικά αριστερό κίνημα, αυτή η τακτική έφερε οφέλη για το αναρχικό κίνημα. Καθώς η θέση των αναρχικών είναι συνήθως πιο ξεκάθαρη από των άλλων ομάδων, οι αναρχικοί κατάφεραν να προσελκύσουν σε αυτό το θέμα πολύ κόσμο, ακόμα και πατριώτες. Έτσι η αντιφασιστικές διαδηλώσεις στη Ρωσία, την Πρώτη Μάη, στις 19 Ιανουαρίου κτλ. έγιναν οι πιό μαζικές διαδηλώσεις στην Ρωσία. Όμως αυτό δεν γίνεται ομαλά και όχι χωρίς απώλειες. Πολλοί από αυτούς τους αναποφάσιστους τελικά στράφηκαν στο αναρχικό κίνημα αλλά όχι όλοι. Πάντα υπήρχε αυτός ο «κύκλος» που απλά ήθελε να αράζει στις συναυλίες χωρίς να έχει να φοβάται τους φασίστες, αλλά που ειλικρινά δεν έβλεπε κάποια εναλλακτική στο υπάρχον. Και βέβαια αυτό δεν ήταν απλά γιατί ήταν μη συγκροτημένοι. Μια πιο ουδέτερη θέση ως προς την εξουσία και το κράτος μπορεί να είναι αποτέλεσμα μιας πολύ καλοζυγισμένης απόφασης .Δεν πιστεύω στο κυνήγι της αλήθειας και πιστεύω ι ο σχηματισμός της αντίληψης είναι αποτέλεσμα σε μεγάλο βαθμό τυχαίων υλικών επιδράσεων καθώς και προσωπικής ικανότητας. Και τώρα, εν μέσω ενός κύματος πατριωτισμού που σαρώνει τόσο την Ουκρανία όσο και την Ρωσία, οι περισσότεροι από αυτούς τους «αναποφάσιστους» πλησιάζουν τις απόψεις των αρχών. Το ότι αυτά τα πιο πατριωτικά στοιχεία του αντίφα κινήματος διάλεξαν πλευρές στη σύγκρουση της Ουκρανίας δείχνει ότι ο καιρός του αντίφα κινήματος πέρασε. Στην Ρωσία ο καιρός του αντίφα πέρασε όταν οι φασίστες μείωσαν αισθητά την βιά, και για πρώτη φορά μετά την εποχή της RNE του 90 προσπάθησαν να βασιστούν σε μαζικό κίνημα.

Η ιδιόμορφη συμμαχία των «αντίφα» είναι δυνατή μόνο όσο υπάρχει ένας ενωμένος εχθρός. Μετά την ήττα και τις συλλήψεις της BORN και της NSO- η ενότητα των αντιφα εξαφανίστηκε και μαζί της εξαφανίστηκαν και πολλοί «αντιφασίστες». Μαζί με τον αντιφασισμό, εξαφανίστηκαν ταυτόχρονα και διάφοροι μύθοι τη ενωμένης αριστεράς.Ο Sergei Udaltsov και άλλοι «αριστεροί»εν μέσω του γενικού πατριωτισμού και των γεγονότων στην Ουκρανία, άρχισαν να έλκονται από το Κρεμλίνο. Αλλά αυτή είναι η ουσία της αριστεράς στην Ρωσία. Το 99% της, έχει «αυτοκρατορικά» σύνδρομα, και σε δύσκολους καιρούς ταυτίζεται με την εξουσία. Επίσης και οι «εθνομπολσεβίκοι» γύρισαν στη θέση του 1993. [3]Τώρα βέβαια είμαστε σε μια δύσκολη κατάσταση, όταν σύντροφοι μας από την υπόθεση Μπαλότναγια είναι ακόμα στη φυλακή. Αλλά τι να κάνεις, έτσι είναι οι πολιτικοί κρατούμενοι, πάντα είναι με το ένα πόδι στο παρελθόν, είναι φυλακισμένοι για γεγονότα που έχουν περάσει. Αυτό βέβαια δεν σημαίνει ότι οι αγώνες του παρελθόντος είναι λάθος ή κάτι τέτοιο. Στα έτη 2002, 2005, 2009 ο αντιφασιστικός αγώνας στη Ρωσία και την Ουκρανία ήταν κρίσιμης σημασίας παρά το γεγονός ότι πολλοί από τους τότε συμμάχους φλερτάρουν με την εξουσία ή είναι λίγο, πολύ εχθροί μας. Ακριβώς με τον ίδιο τρόπο του ότι ήταν σημαντικό να συμμετάσχει κάποιος στη Μπαλότναγια του 2012.
Η νέα πολιτική κατάσταση στη Ρωσία είναι πολύ παρόμοια με αυτή του 1999-2002 μετά τον δεύτερο πόλεμο της Τσετσενίας. Τότε ήταν πολύ δύσκολο να δράσει κανείς μόνος, οι φιλελεύθεροι τότε δεν στήριζαν τέτοιες δράσεις. Από την άλλη τότε ήταν ευκολότερο να δράσει κανείς γιατί μπορούσε να βασιστεί στις δικές του συνεπείς δυνάμεις, και αυτοί τότε ήταν μόνο οι αναρχικοί.Τώρα με όσα αυτά που γίνονται, όσοι αυτοχαρακτηρίζονται ως «αντίφα» ή ως «ενωμένη αριστερά» βρίσκονται σε σύγχυση, στην καλύτερη γράφουν ανεπιτυχείς και άστοχες ανακοινώσεις στην χειρότερη στηρίζουν την Λ.Δ.Ντ – Όμως οι καιροί αλλάζουν και γιαυτό είναι αναγκαίο να προσέξουμε, να αναλύσουμε και να εξάγουμε τα κατάλληλα συμπεράσματα.

Antti Rautiainen

[1]ΣτΜ. Ο συγγραφές αναφέρεται στην οργάνωση «εθνική σοσιαλιστική κοινότητα Ρωσίας»- μια νεοναζιστική τρομοκρατική οργάνωση που πλέον βρίσκεται στη φυλακή.

[2] ΣτΜ τηλεοπτικό πρόγραμμα στη Ρωσία, αυτή τη περίοδο που λέει ότι η Κριμαία είναι ρωσική γιατί πρώτα εκεί πήγαν ρώσοι

[3]ΣτΜ Ο συγγραφέας εδώ αναφέρεται σε ένα ιδιαίτερο είδος πατριωτισμού στη Ρωσία, τον «αυτοκρατορισμό» ο οποίος είναι σήμερα ιδιαίτερα διαδεδομένος. Αυτό το είδος πατριωτισμού εκφράζεται ως αντιδυτικισμός, αντιευρωπαϊσμός, συντηρητισμός,έντονος κληρικαλισμός και πατριαρχία, αντικομμουνισμός και αντιναζισμός καθώς θεωρεί ότι το ρωσικό έθνος νίκησε τον ιστορικό φασισμό. Αποτελεί την πιό διαδεδομένη μορφή εθνικισμού στη Ρωσία, είναι η βασική γραμμή του Κρεμλίνου. Σε αυτό το πεδίο, οι παλιές ιδεολογίες, που διαχειρίζονται, ιεραρχούν και δεν κριτικάρουν τις μορφές αυτού του κόσμου κεφαλαίου, συναντιούνται, καθώς δεν κατανοούν ότι οι «θετικές» μορφές του κεφαλαίου, προϋποθέτουν τις κακές του. Συναντιούνται τόσο θεωρητικά και πολιτικά, όσο και πρακτικά, όπως ο σπουδαίος «μαρξιστής Γκαγκαρλίτσκι» ο οποίος εθεάθη να συνομιλεί με τον γνωστό «αυτοκρατορικό» ακροδεξιό της σημερινής Ρωσίας-Ιγκόρ Χολμογκόροφ για το ζήτημα του Ντόνμπας.

2.

Όχι άλλοι ολιγάρχες.

Συχνά ακούμε τη λέξη ολιγάρχες ή ολιγαρχία. Αναφέρεται σε κάθε μεγαλοεπιχειρηματία που απέκτησε χρήματα και επιρροή. Κάθε γιαγιά στο παγκάκι στο πάρκο τους ξέρει.Οι ολιγάρχες έχουν κέρδος, οι ολιγάρχες είναι κακοί. Οι ολιγάρχες μπορούν να είναι διεθνείς, ή τοπικοί. Έχουν σχέσεις τόσο με την κυβέρνηση όσο και με την αντιπολίτευση. Έτσι κάθε πολιτικό γεγονός μπορεί να εξηγηθεί ως σύγκρουση ή συνωμοσία ολιγαρχών. Είναι πανταχού παρόντες και παντοδύναμοι σαν τον θεό των βιβλικών εποχών. Το αλάνθαστο συνομοσιολοικό ένστικτό του τηλεθεατή εξηγεί εύκολα με τους ολιγάρχες κάθε πολιτικό γεγονός, όσο ετερόκλητο και αν είναι.

Οπότε τι είναι η «ολιγαρχία»;. Τυπικά είναι η κυβέρνηση των λίγων, όχι τυπικά πλουσίων. Λίγοι, γραφειοκράτες ή στρατιωτικοί σχηματίζουν ομάδα και καταλαμβάνουν τον έλεγχο της κρατικής εξουσίας. Αυτή η ομάδα μπορεί να είναι «κομιτάτο» ,»πολιτικό γραφείο», «χούντα», οι παιδικοί φίλοι του Πούτιν ή οι συγγενείς του Γιανούκοβιτς. Για την ακρίβεια λοιπόν, οι ολιγάρχες είναι μια μικρή ομάδα της άρχουσας τάξης, αλλά όχι όλη η τάξη. Ο ολιγάρχης είναι λοιπόν ένας επιχειρηματίας που προσπαθεί-ή έχει- επιρροή, όμως ολιγάρχης μπορεί να είναι και κάποιος σε ένα «πολιτικό γραφείο». Έτσι, και μόνο υπό αυτή την έννοια ολιγάρχης ήταν και ο Khrushchev, ο Stalin,ο  Beria, κτλ και όχι τόσο ο Firtash και ο Akhmetov, που έχουν υλική επιρροή αλλά δεν μετέχουν στους θεσμούς του κράτους. Αυτά είναι πολύ βασικά πράγματα αλλά ο όρος εξακολουθεί να χρησιμοποιείται από αναλυτές και δημοσιογράφους, γιατί;

Γιατί αυτή η λέξη κρύβει την ταξική φύση της σχέσης. Ο ολιγάρχης είναι στην ουσία ο μεγάλος αστός. Αλλά το να καταλάβει κάποιος ότι το παρόν σύστημα έχει ταξική διάσταση είναι αρκετά πολύπλοκο. Η εξουσία όσων ονομάζουμε ολιγάρχες εμφανίζεται ως φυσική αλλά η περιουσία τους από τους περισσότερους θεωρείται ταυτόχρονα αμφιλεγόμενη. Η συστηματική προσπάθεια να συμφιλιωθεί το ταξικό μίσος της ανισότητας με τον ίδιο τον καπιταλισμό έπρεπε να παράγει έναν όρο που θα καλύπτει την ταξική σχέση.(ΣτΜ, που θα την ποσοτικοποιεί θα λέγαμε εμείς)

Κάθε μικρός ή μεγάλος καπιταλιστής έχει πολιτικές προτιμήσεις και είναι έτοιμος να χρησιμοποιήσει ότι μέσα διαθέτει για να συμβάλει προς μια τέτοια κατεύθυνση. Όχι γιατί η αστική τάξη είναι «διεφθαρμένη» εκ φύσεως. Όχι. Στην Ουκρανία όμως, ήταν αδύνατο να κάνεις λεφτά χωρίς να έχεις την προστασία της κυβέρνησης. Οι μηχανισμοί του κράτους, η αστυνομία και τα δικαστήρια δεν ήταν κατάλληλα για να προστατεύουν την προσωπική ιδιοκτησία γενικά. Οπότε ο μόνος ουσιαστικός τρόπος για να γίνει αυτό ήταν η ενεργή συμμετοχή των ολιγαρχών στο εκλεκτορικό σώμα και οι δωροδοκίες.

Εκεί που οι μηχανισμοί του κράτους, οι νόμοι και τα δικαστήρια είναι πιο κανονικοποιημένα, οι επιχειρηματίες δεν ξοδεύουν τόση ενέργεια να συμμετέχουν οι ίδιοι στην πολιτική ζωή. Και οι άνθρωποι επίσης δεν είναι και πολύ υπέρ της μεγάλης ιδιοκτησίας. Σύμφωνα με το ερευνητικό κέντρο «Rating» (28 ιουνίου –  10 ιουλίου, 2014), 36% των ουκρανών θέλει να διωχθούν οι μεγάλοι επιχειρηματίες και το 46% να γίνει δίωξη με δικαστική εντολή για παραβιάσεις του νόμου περί ιδιωτικοποιήσεων.

Ο δισεκατομμυριούχος Κοσολμόσκι  ή ο εκατομμυριούχος Ποροσένκο ως «επικεφαλής» μιας περιοχής ή ενός κράτους δεν είναι χαρακτηριστικό παράδειγμα «πολιτισμένου» κόσμου. Παρόλα αυτά, τίποτα δεν είναι καινούριο σε αυτές τις περιπτώσεις. Ο όρος ολιγάρχης δεν χρησιμοποιήθηκε για ανθρώπους όπως ο Κέννεντι ή ο Μπους και άλλες πολιτικές δυναστείες, οι οποίες αναμφισβήτητα ήταν πλούσιες οικογένειες,

Στην ισορροπία δυνάμεων στην εξουσία, παίζουν ρόλο πολλοί παράγοντες, ακόμα και φυσικοί. Οι «κινητοποιήσεις» έδειξαν ένα πράγμα, ότι εκτός από τους ολιγάρχες, υπάρχει και η μικρή αστική τάξη, οι αυτοαπασχολούμενοι, οι εργάτες, οι λούμπεν. Και επίσης φάνηκε ότι είναι ικανοί να σχηματίσουν τη δική τους πολιτική ατζέντα. Οι εκπρόσωποι της μικροαστικής τάξης και των μεσαίων στρωμάτων απλά ονειρεύονται να μειώσουν την δύναμη της σημερινής ελίτ. Όλα λοιπόν δεν είναι τόσο απλά, και η εξουσία στη χώρα δεν είναι συγκεντρωμένη μόνο στα χέρια «συνωμοτών». Για την ακρίβεια η Ουκρανία του 2012-2013 δεν ήταν μια χώρα που οι υπάλληλοί και οι βουλευτές ήταν απλά πιόνια των ολιγαρχών. Υπήρχαν αντιθέσεις.

Οπότε ακόμα και το να λέμε ότι η ολιγαρχία αντικαταστάθηκε από μια άλλη ολιγαρχία δεν είναι ακριβές. Όπως δεν είναι σωστό να λέμε και κάθε καπιταλιστή «μεγαλοεπιχειρηματία». Το πρόβλημα δεν είναι λοιπόν στους ολιγάρχες.  Το πρόβλημα είναι στη διατήρηση του κράτους και του καπιταλισμού γενικά . Το πρόβλημα δεν είναι στο Αχμέτοβ και στον Κολομόισκι αλλά συνολικά σε μια κοινωνία που τους αναπαράγει. Ο καπιταλισμός δίνει εξουσία σε όποιον έχει πλούτο στη χώρα.

Τι να κάνουμε λοιπόν; Να αυτοοργανωθούμε και να δούμε την μάχη ενάντια στην «ολιγαρχία» ή στους ολιγάρχες ως τον τρόπο με τον οποίο οι άνθρωποι ανοίγουν το δρόμο για τον επόμενο ολιγάρχη. Το πρόβλημα δεν είναι στα πρόσωπα. Και ούτε στην «εθνικότητα» των ολιγαρχών, που τόσο αρέσκονται να αναφέρονται οι διάφοροι σταλινικοί .

Και κυρίως να στείλουμε μακριά αυτούς τους αριστερούς όπως τον Simonenko(του ΚΚΟυ) και τον «γερμανό αριστερό» Gun’ko καθώς και τους πατριώτες του «Borotba» . Ξέρουν πολύ καλά ότι η φρασεολογία τους προστατεύει τον έναν καπιταλιστή από τον άλλο.

3.

ΣτΜ.Για την απαγόρευση του κομμουνιστικού κόμματος στην Ουκρανία. Η συγκεκριμένη υπόθεση, αν και βρίσκεται ακόμα μακριά από την λήξη της και την πραγματική της ενεργοποίηση είναι κίνηση κομβικής σημασίας για την Ουκρανική αστική κοινωνία. Ποιο είναι το νόημα της και το περιεχόμενο της; Ποιες είναι οι πλευρές που πραγματικά συγκρούονται; Από το παρακάτω κείμενο είναι εμφανές ότι δεν πρόκειται για επίθεση κατά της εργατικής τάξης αυτής καθ’ αυτής σαν υποκείμενο, αφού αυτή ως τέτοιο δεν υπάρχει και το ΚΚΟυ δεν έχει κάποια σχέση μαζί της. Αυτό που είναι όμως ιδιαίτερα εμφανές είναι ότι ο πόλεμος για την ουκρανική κυβέρνηση είναι η τέλεια ευκαιρία να αυξήσει την καταστολή και να περάσει γενικά την καπιταλιστική αναδιάρθρωση που χρειάζεται για όλα τα κοινωνικά στρώματα. Από την άλλη για τον Ουκρανικό κρατικό σχηματισμό η διατήρηση της εδαφικής ακεραιότητας είναι κορυφαίας προτεραιότητας και γιαυτό αφιερώνει τόσο χρόνο-και χρήμα- στο να την διατηρήσει και διώκει κάθε τι που πιστεύει ότι πρακτικά την υπονομεύει. Παρόλα αυτά αυτό δεν είναι νέο, ούτε και αντιδημοκρατικό-κάθε καπιταλιστικός κοινωνικός σχηματισμός αν είχε να αντιμετωπίσει πρακτικά ένα κίνημα αποσχιστικό θα φερόταν έτσι, καθώς αυτοί που μετέχουν σε αυτό πλέον δεν ανήκουν στην ίδια αστική κοινωνία, αλλά σε μια άλλη, αποτελούν δηλαδή «εξωτερικότητες». Πέρα από αυτό όμως το εμφανές γεγονός, το ουκρανικό κράτος, με ιδεολογικό πρόσχημα τον αντιρωσισμό επιχειρεί μια ευρύτερη νεοφιλελεύθερη αναδιάρθρωση, ως τη δεύτερη φάση της αναδιάρθρωσης διεθνώς η οποία στην Ουκρανία ξεκίνησε από το 1991.

Στις 24 Ιουλίου, ο πρόεδρος της Ουκρανικής βουλής Oleksandr Turchynov ανακοίνωσε ότι το ΚΚΟυ, θα απαγορευτεί, με βάση μια γελοία τεχνική δικαιολογία. Η δικαστική ακρόαση για την απαγόρευση του ΚΚΟυ ξεκίνησε την ίδια μέρα με την επόμενη ακρόαση να είναι προγραμματισμένη για μέσα Αυγούστου[1]. Η κατηγορία είναι ότι το ΚΚΟυ υποστηρίζει τον σεπαρατισμό και την τρομοκρατία στην ανατολική Ουκρανία . Αν και η διεθνής και Ρωσική αριστερά δεν θα πρέπει να έχει κάποια αμφιβολία για τη φύση του συγκεκριμένου κόμματος, που είναι κομμουνιστικό στο όνομα, η απόπειρα απαγόρευσης του παραμένει ανησυχητική, καθώς αποτελεί μια αντιδημοκρατική καταστολή μετά την ανατροπή του Γιανούκοβιτς.

Ας εξηγήσω όμως τη φύση και την κατάσταση του ΚΚΟυ. Το ΚΚΟυ ανανεώθηκε και εμφανίστηκε στην πολιτική σκηνή αμέσως μετά την απόπειρα πραξικοπηματικής επαναφοράς της ΕΣΣΔ το 1991, και έγινε γνωστό το 1993. Γρήγορα έγινε το πιό δημοφιλές σταθερό κόμμα, και μαζί με άλλα μετασοβιετικά αριστερά κόμματα κέρδισε το 40%των εδρών το 1994. Έπαιξε το ρόλο μιας ευρύτερης αντιπροσωπευτικής αντιπολίτευσης κατά το 90, τη στιγμή που οι νεοφιλελεύθερες πολιτικές αυξάνονταν, με τη μείωση του σοβιετικού κράτους πρόνοιας, τις ιδιωτικοποιήσεις και την αποβιομηχανοποίηση. Όμως μέχρι το 2014 το ΚΚΟυ είχε χάσει την ευρύτατη υποστήριξη που είχε κατά τα 90ς, μαζί με την κάπως ξεπερασμένη-αλλά παρόλα αυτά αριστερή- πολιτική του. Το σημερινό ΚΚΟυ είχε μετατραπεί σε ένα συντηρητικό, ξεπερασμένο σχεδόν εθνικιστικό ρώσικο κόμμα .Δεν έχει κάποια σχέση με τον κομμουνισμό ή την αριστερά, πέρα από τις ιστορικές καταβολές του. Για πολλά χρόνια αρέσκονταν περισσότερο σε «πολιτιστικές» αντιπαραθέσεις γύρω από τη  γλώσσα, την σοβιετική μνήμη, τον γεωπολιτικό προσανατολισμό, ακόμα και στο να προσεγγίζει την εκκλησία παρά το να έχει κάποια ταξική ή κοινωνική πολιτική. Κανένας μεταξύ της Ουκρανικής αριστεράς δεν το θεωρεί αριστερό κόμμα. Μόνο όσοι προσπάθησαν να εμποδίσουν την άνοδο και τη δημιουργία ενός πραγματικά αριστερού κόμματος, το υπερασπίζονται ως το «μοναδικό αριστερό κόμμα στο κοινοβούλιο» . Μερικές φορές το ΚΚΟυ ήταν έντονα κληρικό και δεχόταν ακόμα και τη δημοσίευση σχεδόν ρατσιστικών άρθρων στο επίσημο όργανο του . Συνήθιζε να δίνει τις υψηλές κομματικές θέσεις σε άτομα της αστικής τάξης. Η πλουσιότερη γυναικά του ουκρανικού κοινοβουλίου προέρχεται από το ΚΚΟυ (η πολυεκατομμυριούχος Oksana Kaletnik). Το ΚΚΟυ ψήφισε ανώνυμα τους περιβόητους καταπιεστικούς νόμους της 16 Ιανουαρίου 2014 της κυβέρνησης Γιανούκοβιτς, ακόμα και όταν όλοι οι βουλευτές του Κόμματος των περιφερειών δεν τους ψήφισαν.

Αλλά τώρα το ΚΚΟυ δεν διώκεται για όλα αυτά αλλά γιατί αντιστέκεται στην νέα κυβέρνηση μετά το Μαϊντάν.. Είναι αλήθεια ότι τοπικοί πυρήνες του ΚΚΟυ συμμετείχαν ενεργά στο αντιΜαϊντάν και μπορεί να μετέχουν και στις ένοπλες ομάδες της ανατολής (αυτό ισχύει για κάθε κόμμα το οποίο έχει μέλη, τα περισσότερα των οποίων είναι έμμισθοι ή είναι τυπικά γραμμένοι στο τάδε κόμμα για να αποκομίσουν διάφορα οφέλη). Την ίδια στιγμή η ηγεσία του, δημοσίως στηρίζει την «ενωμένη Ουκρανία». Οι κατηγορίες ενάντια στο ΚΚΟυ περιλαμβάνουν δηλώσεις όπως”μέλη του εκφράστηκαν αρνητικά προς τις ενέργειες του στρατού μας». Αν πάρουμε αυτή τη δήλωση κυριολεκτικά είναι καθαρή δήλωση ενάντια στην ελευθερία του λόγου. Μεγάλο μέρος του πληθυσμού της Ουκρανίας δεν είναι ιδιαίτερα θετικό προς την «ΑΤΟ» που οδηγεί σε κλιμάκωση της έντασης, καθημερινές δολοφονίες, ανθρωπιστική καταστροφή, πρέπει να καταδικαστούν και αυτοί για την αντίδραση τους;

Πιθανότατα αυτό είναι ένα ακόμα βήμα προς την αύξηση της σοβινιστικής υστερίας στην περιοχή την ίδια στιγμή που προσπαθούν να καταστείλουν τις αντιδράσεις από την επερχόμενη πολιτική. Πρόσφατα, ανώτατα κυβερνητικά στελέχη της κυβέρνησης είπαν ότι θεωρούν την αναμενόμενη αντίδραση από τα μέτρα λιτότητας ως αποτέλεσμα της δραστηριότητας ρώσων πρακτόρων. Τα ουκρανικά ΜΜΕ είναι βαθιά μπλεγμένα σε αυτή την ιστορία καθώς κατηγορούν ανεξαιρέτως όλους τους κοινωνικούς ακτιβιστές ως φιλορώσους. O Serhiy Kvit, ο νέος υπουργός παιδείας είπε ότι θα επιφέρει ποινή υψηλότερα δίδακτρα σε όσους κάνουν «ανήθικες» κινητοποιήσεις με στα πανεπιστήμια. Ο Arsen Avakov,ο υπουργός εσωτερικών κάλεσε να επιβάλλονται αυστηρές ποινές σε όσους στηρίζουν τον σεπερατισμό και την τρομοκρατία, και οποιαδήποτε επίθεση στην εδαφική ακεραιότητα του κράτους, πράγματα ιδιαίτερα ασαφή στη ουκρανική νομοθεσία.[…]

[1] Μετά και τη δεύτερη συνεδρίαση του δικαστηρίου, το ΚΚΟυ δεν απαγορεύτηκε. Η υπεράσπιση ζήτησε γλωσσολογική εξέταση των λόγων του ΓΓ του Κόμματος για να αποδειχτούν οι κατηγορίες περί στήριξης του σεπερατισμού. Το αίτημα έγινε δεκτό και η δίκη αναβλήθηκε χωρίς να οριστεί επόμενη ημερομηνία.

4.

Στις 17 Αυγούστου στο Letychivsky αστυνομικοί σταμάτησαν αμάξι για έλεγχο και βρήκαν μέσα ένα πορτμπαγκάζ γεμάτα όπλα, και 4 ντόπιους μέλη του δεξιού τομέα. Αυτό δημοσιεύτηκε από το υπουργείο εσωτερικών.

Στο αμάξι η αστυνομία βρήκε 4 αυτόματα, αντιαρματικό, εκτοξευτή χειροβομβίδων, 19 τέιζερ, δύο αυτοσχέδιους εκρηκτικούς μηχανισμούς, 21 όπλα τραυματισμού,900 γεμιστήρες. Η νομική υπόθεση εναντίον τους για παράνομη οπλοκατοχή και για διακίνηση όπλων εκτός των ορίων της ΑΤΟ σχηματίστηκε εντός ωρών. Μετά από συνεννοήσεις μεταξύ της ηγεσίας την εθνικής φρουράς και του υπουργείου εσωτερικών οι «ακτιβιστές» αφέθηκαν ελεύθεροι, αλλά τα όπλα κατασχέθηκαν. Όπως λένε πολλές ουκρανικές πηγές, το γεγονός αυτό πυροδότησε έντονες συζητήσεις στην Ουκρανία για το νομικό σύστημα και το νομικό καθεστώς υπό το οποίο δρα ο δεξιός τομέας στα ανατολικά, ενώ η κυβέρνηση υποσχέθηκε με κάποιο τρόπο να εντάξει τα μέλη του δεξιού τομέα στις ένοπλες δυνάμεις, κάτι που όπως είπε ο Γιάρος το απαιτεί εδώ και καιρό αλλά η κυβέρνηση αρνούνταν, λέγοντας ότι «οι άνθρωποι αυτοί, πήγαν στο μέτωπο ως πατριώτες, δεν ανήκουν στο υπουργείο». Ο «ηγέτης» του δεξιού τομέα εξέφρασε «παράπονα» ότι η κυβέρνηση δεν τους στηρίζει, ούτε τους παρέχει νομική κάλυψη και ότι οι άντρες του στο μέτωπο δεν έχουν πρόσβαση σε ανέσεις, παροχές κτλ που έχει ο κανονικός στρατός. Η κυβέρνηση είπε ότι θα ξεκινήσει διαδικασία για την νομική κάλυψη του ζητήματος και την τυπική υπαγωγή τους στις δυνάμεις του στρατού.

πηγές. 1, 2

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: