Our baba doesn't say fairy tales

anti state communist news from the ex communist states

Το κίνημα και η υπόθεση Μπαλότναγια στη Ρωσία.

 

Ìèòèíã îïïîçèöèè "Çà ÷åñòíûå âûáîðû" íà ïðîñïåêòå Ñàõàðîâà

αριστερά λάβαρα και ακροδεξιές αυτοκρατορικές σημαίες στη Μπαλότναγια. Η εξέδρα γράφει «καθαρές εκλογές».

Μετάφραση εισαγωγή-A ruthless critique

Η δημοκρατία σε θέσεις μάχης. Το κίνημα των πλατειών στη Ρωσία.

Μεταφράζουμε και αναδημοσιεύουμε ένα εισαγωγικό κείμενο για το κίνημα της Μπολότναγια, και ένα μικρό απόσπασμα από την εφημερίδα gazeta.ru με μερικά αντιπροσωπευτικά λόγια συμμετεχόντων στη Μπαλότναγια. Κάποιος μπορεί να αναρωτηθεί γιατί δημοσιεύουμε δύο κείμενα του 2012 τώρα. Ο λόγος είναι ότι ενώ σε εμάς οι πηγές ήταν προσβάσιμες στα πλαίσια της ενασχόλησης μας με την ανατολική Ευρώπη, προσπαθώντας να παραθέσουμε πηγές στα ελληνικά συνειδητοποιήσαμε ότι δεν έχει ειπωθεί σχεδόν τίποτα, ούτε έχει μεταφραστεί κάτι, κάτι ιδιαίτερα παράδοξο για ένα κίνημα που έλαβε χώρα για περίπου 2 έτη. Οπότε αποφασίσαμε να το κάνουμε εισαγωγικά. Το κίνημα της πλατείας Μπαλότναγια είναι σάρκα αίμα των σύγχρονων του κινημάτων στις πλατείες του κόσμου και φέρει- όπως και το Μαϊντάν-όλα τα χαρακτηριστικά των πλατειών: συνύπαρξη ενός διαταξικού και διαεπαγγελματικού πλήθους το οποίο αντιλαμβάνεται τη κρίση ως ζήτημα διαχείρισης των μορφών του κεφαλαίου, και γιαυτό επιδιώκει πολιτική αλλαγή, η δυναμική της αναδιάρθρωσης συγκροτεί αυτή τη διαταξική μάζα η οποία εκφράζεται πρακτικά με την αφαίρεση του «πολίτη» και ιδεολογικά με την ακραία δημοκρατική (αυταπάτη) ρητορική των κινημάτων αυτών. Τα κινήματα ζητούν «λιγότερη διαφθορά και καθαρές εκλογές». Αυτά τα αιτήματα, στο Μαϊντάν και στη Μπαλότναγια δεν είναι προφανώς τυχαία αλλά θέλουν να εκφράσουν τις ίδιες τις αφηρημένες σχέσεις που τα γεννούν: όλοι συναντιούνται εκεί σε συνθήκες αναδιάρθρωσης των αστικών αφαιρέσεων τους- εξού και η δημοκρατική αυταπάτη- αλλά για να προστατέψουν το δικό τους ιδιαίτερο ταξικό ανήκειν από τη μία και συνεπώς τη γενική σχέση που τους συγκροτεί(η σχέση κεφάλαιο εδώ-όπως πάντα- εμφανίζεται να έχει ένα διττό χαρακτήρα, ιδιωτικό και γενικό ταυτόχρονα). Φαίνεται ότι αυτά τα κινήματα- τότε- είχαν μια δυναμική της οποίας το όριο ήταν η ίδια η αναδιάρθρωση που τα γέννησε: οι αφηρημένες κοινωνικές σχέσεις. Τα κινήματα αυτά επίσης από πλευράς πολιτικών δυνάμεων φαίνεται να έχουν πάλι κοινά χαρακτηριστικά: οι φιλελεύθεροι, οι αριστερά και οι αναρχικές πολιτικές δυνάμεις και η ακροδεξιά συνυπάρχουν στο πλαίσιο των αφηρημένων κοινωνικών σχέσεων. Παρόλα αυτά δεν πρέπει να ξεχνάμε ότι κάθε κίνημα πέρα από το ιδιαίτερο περιεχόμενο του-την καπιταλιστική αναδιάρθρωση- αναπτύσσεται σε σχέση με το ιδιαίτερο κράτος του. Έτσι ενώ η παρουσία ενός κομματιού της ρωσικής ακροδεξιάς ήταν ιδιαίτερα έντονη στις πορείες δεν πήρε την πρωτοκαθεδρία στις συγκρούσεις καθώς η σύγκλιση του καθεστώτος Πούτιν με τον ευρύτερο ακροδεξιό χώρο και την αμιγώς πατριωτική και σχεδόν ακροδεξιά ρητορική αλλά κυρίως η σύμπραξη του με την εκκλησία σε μεγάλο βαθμό απενεργοποίησε την ακροδεξιά στο να συμμετάσχει ενεργά στο κίνημα αντιπολίτευσης. Επίσης το πλήθος ήταν λιγότερο δεκτικό προς μια πρακτική τύπου Μαϊντάν δηλαδή τη συνάντηση του με τους ακροδεξιούς σε ένα πλαίσιο αφηρημένων σχέσεων τύπου «αυτοί θα παίξουν ξύλο για εμάς» ή «υπάρχει εθνικό πρόβλημα» καθώς το Ρωσικό κράτος δεν υποφέρει στα μάτια των Ρώσων από καμιά αντίφαση, δεν εμφανιζόταν έλλειψη «εθνικού χαρακτήρα» ή έλλειψη αντιπροσώπευσης συνολικά μιας αστικής κοινωνίας μέσα σε δύο αλληλοαποκλειώμενες σφαίρες συσσώρευσης. Γιαυτό και η Μπαλότναγια δεν ερμήνευσε την αναδιάρθρωση της αστικής κοινωνίας τόσο ως κρίση της «εθνικότητας» του κράτους αλλά κυρίως ως έλλειμμα «δημοκρατίας και δικαιωμάτων». Ο ιδεολογικός πυρήνας της Μπαλότναγια τελικά έτσι όπως διαμορφώθηκε ήταν ο «αριστερός» φιλελευθερισμός, και έμεινε εθνικός μόνο στα πλαίσια του γενικού αστικού της χαρακτήρα και συμπυκνώθηκε για να γίνουμε πιο συγκεκριμένοι στην πολιτική και ρητορική τύπου «Pussy Riot» στις οποίες υπήρξε και αλληλέγγυα σαν πλατεία και σαν κίνημα γενικότερα. Αυτός είναι και ο λόγος που παρά τις ομοιότητες, μέρος της ρωσικής αριστεράς που υιοθέτησε την ρητορική του Κρεμλίνου για την Ουκρανία, παραμένει αλληλέγγυα στο ζήτημα της Μπαλότναγια. Μένει έτσι εγκλωβισμένη σε ένα αδιέξοδο και σε μια αντίφαση, μέσα στις συμπληγάδες της πολιτικής.

Να σημειωθεί εδώ ότι τα κείμενα είναι γραμμένα λίγο μετά τη Μπαλότναγια» το 2012 και γιαυτό οι συγκρίσεις με την Αίγυπτο και τις Αραβικές χώρες γίνονται στο πλαίσιο των μέχρι τότε εμπειριών της «Αραβικής Άνοιξης». Υπό το φως των παραπάνω η Μπαλότναγια, μοιάζει περισσότερο με το ελληνικό Σύνταγμα παρά με το Μαϊντάν, κάτι που δείχνει και γιατί το Μαϊντάν τελικά αποτελεί πρότυπο της συνάντησης ταραχών, πλατειών κτλ: γιατί τελικά οι ιδιαιτερότητες της Ουκρανικής πραγματικότητας έδωσαν σε πλήρη έκταση και ανάπτυξη τις αντιφάσεις, τη δύναμη αλλά και τα πιο σκοτεινά όρια της διαδικασίας αυτών των εξεγέρσεων. Και αυτό συνοψίζεται καλύτερα στην εξής φράση «στο βαθμό που τα κινήματα αυτά συναντούν τα όρια των ίδιων των κοινωνικών αφαιρέσεων που τα απαρτίζουν, οι μορφές με τις οποίες συνεχίζουν «πέρα» από αυτά τα όρια, αποτελούν και μορφή όχι αντίστασης στην αναδιάρθρωση αλλά εναλλακτικής συμμετοχής σε αυτή». Ένα ανάλογο παράδειγμα -τηρουμένων των αναλογιών- είναι το πρόγραμμα των Πλένουμς της Βοσνίας. Στο κίνημα της Μπολότναγια αντιστοιχεί η κριτική που αντιστοιχεί σε όλες τις πλατείες. Επίσης αξίζει να σημειωθεί ότι αυτή η τεράστια μάζα εσωτερικών αντιφάσεων και αντιπολιτευόμενων υποκειμένων στη Ρωσία πέρα από την καταστολή, έσπασε υπό την πίεση των γεγονότων της Ουκρανίας και κυρίως του Ντόνετσκ.  Εκεί ο Πούτιν κατάφερε να συσπειρώσει τελικά γύρω του την πιο φιλελεύθερη αντιπολίτευση και το ΚΚΡ.

1.Η Διαδήλωση και η συγκέντρωση.

…Το πλήθος που κινούταν από το σταθμό μετρό Οκτάμπριανσκαγια στη πλατεία Μπολότναγια ήταν ασυνήθιστα μεγάλο . Ο κόσμος έσπαγε σε μικρές πορείες και ξαναενώνονταν σε διάφορα σημεία αλλά όταν ήρθαν και οι διάφορες πολιτικές οργανωτικές ομάδες και άτομα του αναρχοκομουνιστικού χώρου, η μάζα του κόσμου αυξήθηκε και άλλο.

Το κρύο δεν σταμάτησε τους συγκεντρωμένους αλλά μάλλον έπαιξε και καταλυτικό ρόλο (“να λοιπόν που καταφέραμε και μαζευτήκαμε παρά το Κρύο και τον Πούτιν). 100 χιλιάδες κόσμος- ο αριθμός που παρουσίασαν οι διοργανωτές τελικά ίσως να είναι αλήθεια, καθώς στο κεντρικό κορμό της πορείας συνέχιζαν να προσέρχονται διαρκώς άνθρωποι.

Όπως και στις προηγούμενες πορείες εδώ τα συνθήματα ενάντια στον Πούτιν ήταν ποικίλα:Από φασίστες μέχρι αντιφασίστες, από φιλελεύθερους μέχρι σκληροπυρηνικούς υποστηρικτές της ΕΣΣΔ.. Ήρθαν να διαδηλώσουν οι πάντες:όχι γιατί αγαπούν και συμπαθούν ο ένας το άλλο, αλλά γιατί μισούν τον «δικτάτορα»[ΣτΜ εννοεί τον Πούτιν]. Για κακή του τύχη, το καθεστώς είχε απέναντι του το σύνολο του πολιτικού και πολιτικοποιημένου πληθυσμού της χώρας.[1]

Μαζί με αυτούς συνυπήρξε κόσμος που δεν ανήκε σε καμία πολιτική ομάδα από όσες ήταν εκεί. Αυτή ήταν η μορφή που έπαιρνε σταδιακά αυτό το κίνημα, αυτή η «πολιτική τάξη», αποτελούνταν από όλους όσους δεν γούσταραν την εξουσία. Μερικά εκατομμύρια συμπαθούντων σε όλη τη χώρα και 100-200 χιλιάδες διαδηλωτές στη πλατεία. “Αυτή η «πολιτική τάξη» δημιούργησε μια ασταθή οικονομική κατάσταση, ενώ από την άλλη με την αστυνομική τρομοκρατία προσπάθησε να τους εμποδίσει η «δικτατορία». Αλλά η διαδήλωση τους στη παρούσα φάση συμπυκνώνονταν σε μια συγκεκριμένη φρασεολογία  “ο πόλεμος ενάντια στη διαφθορά”, «καθαρές κοινοβουλευτικές και προεδρικές εκλογές», “αντιπροσωπευτική δημοκρατία με εναλλαγή προσώπων”. Τα δημοκρατικά-φιλελεύθερα συνθήματα επικρατούν όπως και στην αραβική άνοιξη.

Αυτή είναι η τάση του παγκόσμιου επαναστατικού κινήματος  των ετών 2011-2012. Χαρακτηριστικό είναι ότι με τη σειρά τους οι ομάδες που αποτελούν αυτά τα φιλελεύθερα δημοκρατικά κινήματα μπορούν να είναι μεταξύ τους ριζικά διαφορετικές. Οι φονταμεταλιστές του «Αν-Ναχντί» και οι “αδερφοί μουσουλμάνοι”, που νίκησαν στις εκλογές της Τυνησίας και της Αιγύπτου υποσχέθηκαν «ανοιχτή οικονομία της αγοράς και δημοκρατία». Το ίδιο και οι ρώσοι εθνικιστές που όσοι συμμάχησαν με τους φιλελεύθερους, υπόσχονταν καθαρές εκλογές και φώναζαν «δόξα στη Ρωσία, μια Ρωσία χωρίς Πούτιν» [2]

Η σύνθεση των διαδηλωτών.

Σύμφωνα με το ερευνητικό κέντρο «Levada centrа», του οποίου τα μέλη βρίσκονταν στην διαδήλωση της 24ης Δεκεμβρίου στη πλατεία Σαχαροβα, μεταξύ των διαδηλωτών η αναλογίες αντρών γυναικών ήταν 60% σε 40% τα άτομα με ανώτερη μόρφωση ήταν 62%, με ένα 7,7% να έχουν δύο πτυχία, Μοσχοβίτες και άτομα από τα περίχωρα της Μόσχας (αντίστοιχα 79% и 17,5%), και κυρίως άτομα νεαρά και μεσαίας ηλικίας. Μεγάλο μέρος των διαδηλωτών το, 31%, δήλωσε ότι είναι 23-39 ετών, το 24,5% — 18-24χρωνών ενώ το, 22,8% — 40-54 ετών και ένα ποσοστό, 21,5% — από 55 έτη και μεγαλύτερο.Η πλειοψηφία απάντησε ότι κατέχει επαγγελματική εξειδίκευση ως υπάλληλοι(46,1%). ως εργοδηγοί δήλωσαν το 16,5% (με τους μισούς από αυτούς να δηλώνουν ότι έχουν πάνω από 10 υφιστάμενους). Στη τρίτη θέση ως προς αριθμό συμμετεχόντων ήταν οι φοιτητές (12,3%). Ως ιδιοκτήες προσωπικής επιχείρησης με τον ίδιο περίπου αριθμό εργαζομένων(δηλαδή περίπου 10) δήλωσε το 7,7% των συμμετεχόντων. Στην μειοψηφία ήταν εργαζόμενοι στον τομέα των υπηρεσιών και του εμπορίου (4,2%), εργάτες (3,8%).και η μικρότερη ομάδα ήταν νοικοκυρές. (1,6%)

Βέβαια οι ειδικοί όπως γιατροί, δικηγόροι, υπάλληλοί σε γραφεία κτλ, συμπεριλαμβάνονται στους εργάτες, και είναι αυτοί και όχι μια αστική τάξη όπως τα μικρά αφεντικά που συνιστούν την πλειοψηφία σε αυτές τις διαδηλώσεις.

Και σύμφωνα με την συντάκτρια του «Art Journal,» Mary Chehonadskih, «Αυτό δεν είναι ένα κίνημα των χορτάτων και των βολεμένων αλλά όσων νιώθουν επισφαλείς και απροστάτευτοι, των φοιτητών, ανθρώπων εξειδικευμένων, καλλιτεχνών και ανθρώπων που νιώθουν ανασφάλεια για την κατοικία τους.

Κατά τη γνώμη μου από τις πρώτες ακόμα συγκεντρώσεις ο αριθμός των φοιτητών ήταν πολύ μεγάλος, πολύ πιο πάνω από 12% και υπήρχαν και πολλοί υπάλληλοι μη διοικητικών θέσεων τους οποίους ήξερα προσωπικά και που ούτε κατά διάνοια δεν θα μπορούσες να τους πεις βολεμένους» Αλλά στις 4 Φεβρουαρίου ο κόσμος της νεολαίας ήταν λιγότερος.

Μια σημαντική λεπτομέρεια είναι η εξής, ότι όλες οι διαδηλώσεις είχαν συγκροτηθεί γύρω από την αυταπάτη και τη συνθηματολογία «των δίκαιων και καθαρών εκλογών» .Η διαδήλωση τους ήταν ενάντια στην αστυνομική αυθαιρεσία και τα συσσωρευμένα προβλήματα των τελευταίων ετών, η δυσαρέσκιά τους πήρε τέτοια μορφή . Αλλά η αλήθεια είναι ότι δεν έχουμε άλλο λαό, άλλο κόσμο και πραγματικότητα και γαυτό πρέπει να συζητάς μαζί τους, να επικοινωνείς αν είναι να διαδόσεις τις ιδέες σου.

Αυτοί που δεν συμμετέχουν.

Υπάρχει, ωστόσο, ένα τεράστιο μέρος της κοινωνίας, που δεν επηρεάζεται από τις διαδηλώσεις. Αυτή η πολυεθνική τεράστια μάζα των μεταναστών εργαζομένων, οι διακινούμενοι εργάτες (κυρίως μετανάστες από την Κεντρική Ασία, καθώς και από τη Μολδαβία, την Ουκρανία και τις Δημοκρατίες της Υπερκαυκασίας). Μεγάλο, αν όχι το μεγαλύτερο μέρος της χειρωνακτικής εργασίας στη Ρωσία πραγματοποιείται από αυτούς. Βρίσκονται παντού: στο εργοστάσιο στη γραμμή παραγωγής, στο δρόμο να σκουπίζουν, πίσω από τον πάγκο του καταστήματος.

Αυτοί είναι οι πιο καταπιεσμένοι,που πρέπει να υποστούν τη μεγαλύτερη εκμετάλλευση και κακοπληρωμένες δουλειές, στερούνται όλων των βασικών ανθρωπίνων δικαιωμάτων της εργατικής τάξης.Το Ρωσικό κράτος για αυτούς δεν είναι τίποτα παραπάνω από ένας αστυνομικός που τους χτυπάει, τους τα στερεί όλα και τους παρακρατεί χρήματα. Ούτε διανοητικά, ούτε συναισθηματικά ούτε πρακτικά συνδέονται με το ρωσικό κράτος με άλλο τρόπο, και δεν μπορούν να νιώσουν για αυτό τίποτα πέρα από μίσος.

Όμως αυτό το τεράστιο πολυπληθές κομμάτι της ρωσικής κοινωνίας παραμένει σιωπηλό . Είναι μακριά από την όποια πολιτική κινητοποίηση, και όλες οι προσπάθειες από τους αναρχοκομμουνιστές και την υπεραριστερά για να επεκτείνει την επιρροή της σε αυτό είναι αποτυχημένες.  Και παρόλα αυτά φαίνεται να έχει μέλλον. Η δύναμη που θα είναι σε θέση να επιτύχει την πολιτική κινητοποίηση αυτού του κόσμου, αναμένεται να διαδραματίσει σημαντικό ρόλο στο μέλλον.

Η προοπτική

Όπως δείχνει η πρακτική των αραβικών επαναστάσεων(δεν υπάρχει καμία αμφιβολία ότι οι ρωσικές διαμαρτυρίες είναι μια εκδήλωση της ίδιας τάσης, βέβαια, με τη Ρωσική ιδιαιτερότητα) για την ανατροπή απαιτείται η συνεχής δραστηριότητα της τάξης του 3-5% του πληθυσμού, με τη μορφή της άμεσης δράσης. Μαζικές συγκεντρώσεις, κάμπινγκ στις αστικές περιοχές (δηλαδή, στην πραγματικότητα, να οικειοποιηθεί τον αστικό χώρο), ο αποκλεισμός των δρόμων, απεργίες, διαδηλωτές αδελφοποίηση με το στρατό – όλοι μαζί σε θέση να παραλύσουν την οικονομία της χώρας και να οδηγήσουν σε κατάρρευση του καθεστώτος.

Η Ρωσική αντιπολίτευση ως «πολιτική τάξη» έχει μάλλον αρκετά εκατομμύρια ανθρώπους, αλλά οι διαμαρτυρίες μέχρι στιγμής μόνο, στην καλύτερη περίπτωση,περιέχουν το ένα δέκατο από αυτούς. Επιπλέον, πρέπει να τονιστούν οι κυρώσεις και οι απαγορεύσεις εναντίων των συγκεντρώσεων. Οι δράσεις αυτές δεν θα μπορέσουν να ανατρέψουν το καθεστώς Πούτιν. Έτσι το τι και αν θα γίνει μια πτώση του καθεστώτος κατά τα επόμενα χρόνια δεν μπορεί να το πει κάποιος στα σίγουρα εκτός και αν υπάρξει εκ των έσω ανατροπή αλλά κάτι τέτοιο σαν πρόβλεψη είναι άχρηστο.

[…]

Πηγή

2. Η αντιπολίτευση αντεπιτίθεται [σύντομο απόσπασμα]

Η πολιτική μεταρρύθμιση προϋποθέτει την «την επιστροφή στις νόρμες του συντάγματος που έχουν διαστρεβλωθεί εντελώς επί διακυβέρνησης Πούτιν», λένε οι πολιτικοί ακτιβιστές. Η μεταρρύθμιση θα πρέπει να είναι στους τομείς των  καθαρών εκλογών προέδρου, δημάρχων, της εισαγγελίας,η προώθηση ανεξάρτητων υποψηφίων, δηλώνει ο Νέμτσοβ[3]

Εκτός αυτού στη βάση, στη βάση του νέου κόμματος/μορφώματος θα δημιουργηθεί μια πλατφόρμα βασικών αρχών, «ώστε οι αριστεροί να μην συγκρουστούν με τους εθνικιστές, οι φιλελεύθεροι με τους αριστερούς και οι εθνικιστές με τους φιλελεύθερους και τους αριστερούς, κτλ, ώστε όλοι, όπως και στις πορείες να ζούμε ειρηνικά και να συνυπάρχουμε, στις πορείες κανένας δεν ένιωθε ότι είναι ταπεινωμένος και αποκλεισμένος», λέει ο Πονομάρεβ.[…]

πηγή

υποσημειώσεις

[1]Το κίνημα της Μπαλότναγια ήταν αποτέλεσμα μιας σειράς πορειών και κινητοποιήσεων στη Ρωσία από το 2010 μέχρι το 2012. Στις 6 Μαΐου του 2012 έγινε η μεγάλη πορεία της Μπολότνγια με βασικό αίτημα την μη ανανέωση της προεδρίας του Πούτιν. Αυτό ήταν και το αποκορύφωμα των δημοκρατικών αιτημάτων της Μπολότναγια, ήταν ένα ετερόκλητο μέτωπο από πολιτικές οργανώσεις και δυσαρεστημένους πολίτες με την διακυβέρνηση Πούτιν που όπως και παντού αποδίδουν και αντιλαμβάνονται την καπιταλιστική αναδιάρθρωση ως «κακή διακυβέρνηση» και γιαυτό ζητούν την αλλαγή της, ενώ αντιλαμβάνονται της αναγκαίες νομικές για το κεφάλαιο αλλαγές ως «παρέκκλιση» από την μέχρι τότε γνώριμη αστική νομιμότητα. Στις 6 Μάη έγιναν οι μεγαλύτερες συγκρούσεις πολιτών με την αστυνομία στη Ρωσία από την εποχή της περεστρόικας. Έγιναν συνολικά 148 συλλήψεις, με μερικούς από τους συλληφθέντες να βρίσκονται από τότε στη φυλακή, κυρίως αυτούς που προέρχονται από τον αριστερό και αναρχικό χώρο. Το σύνολο των πολιτικών κρατουμένων στη Ρωσία σήμερα προέρχεται από τους συλληφθέντες εκείνης της ημέρας, και είναι γνωστή ως «υπόθεση μπαλότναγια-Болотное дело». Έχει σχηματιστεί και ειδική ομάδα αλληλεγγύης με όνομα «επιτροπή της 6ης Μαίου»

[2] Το κίνημα της Μπαλότναγια σχηματίστηκε ως μια ευρεία συμμαχία ενάντια στον Πουτίν όπως ακριβώς και στον Γιανούκοβιτς. Δεν είναι τυχαίο ότι η Ρωσική σημερινή ηγεσία πριν αρχίσει την «αντιφασιστική» ρητορική και τις κορδέλες του Αγ.Γεωργίου, παρουσίαζε το Μαϊντάν ως άμεση συνέχεια της Μπολότναγια. Δεν είναι τυχαίος επίσης και ο κοινός πυρήνας αιτημάτων και συнθημάτων καθώς και η πανομοιότυπη σύνθεση των κινημάτων αυτών. Χαρακτηριστικό είναι το παράδειγμα ότι ακόμα και τα συνθήματα ήταν ίδια-τα οποία χρησιμοποιούσε και η αριστερά σε ένα βαθμό- όπως «Δόξα στη Ρωσία χωρίς Πούτιν- Слава России без Путина, με το ουκρανικό – Δόξα στην Ουκρανία χωρίς Γιανούκοβιτς- Слава Украiне без Януковитча» Σημαντικό να σημειωθεί ότι οι κινητοποιήσεις αυτές είχαν διαφορά 1.5 έτους περίπου και στην Ουκρανία τότε οι πορείες αυτές είχαν θετικό αντίκτυπο στη κοινή γνώμη. Παρόλα αυτά όπως είναι φυσιολογικό και έχουμε επαναλάβει πολλές φορές κάθε τέτοιο αστικό κίνημα πέρα από το ιδιαίτερο τέτοιο κοινό περιεχόμενο του στο ιστορικό συγκείμενο της κρίσης, αναπτύσσει τα ιδιαίτερα χαρακτηριστικά του σε σχέση με το κράτος της δικίας της αστικής κοινωνία.

[3] Αναφέρεται σε πολιτικά κόμματα πλατφόρμες τα οποία σχηματίστηκαν κατά τις διαδηλώσεις και διατηρούσαν την αυταπάτη των πλατειών ότι «όλος αυτός ο κόσμος θα ενωθεί». Ήταν ανάλογα κόμματα με το κόμμα των αγανακτισμένων, που προσπαθούσαν να ενοποιήσουν το πατριωτικό λόγο με τα κοινωνικά αιτήματα και το αίτημα για δημοκρατία. Ήταν δηλαδή σαν κινήματα η αποθέωση μιας φιλελεύθερης δημοκρατικότητας, μιας άνευ προηγουμένου ενοποίησης της Ρωσικής αστικής κοινωνίας.

πηγές για την Μπολότναγια(Ρώσικα)

1, 2, 3, 4,

για όλες τις λεπτομέρειες του τι γίνεται με συλληφθέντες, σχετικά με τις ποινές, φυλακίσεις κτλ μπορείτε να τα βρείτε όλα εδώ. Επίσης για έξτρα κείμενα και αναλύσεις σχετικά με τις πολιτικές διεργασίες πίσω από την υπόθεση Μπαλότναγια μπορείτε να γκουγκλάρετε το «Болотное дело» τα κείμενα είναι κυριολεκτικά άπειρα, μπορεί να μεταφραστούν και κάποια στο μέλλον.

 

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Πλοήγηση

Αρέσει σε %d bloggers: