Our baba doesn't say fairy tales

anti state communist news from the ex communist states

Ποιανού είναι αυτό το όνειρο τέλος πάντων;

serbia-140367236

Εισαγωγή μετάφραση-A ruthless critique

Μεταφράζουμε ένα μικρό και απλό κείμενο για τις απόψεις που επικρατούν στην Σερβία για την ΕΕ και την επικείμενη ένταξη της χώρας. Η ένταξη της Σερβίας στην ΕΕ πρέπει να ιδωθεί κάτω από το φως της συγκεντροποίησης/περιφερειοποίησης του κεφαλαίου, δηλαδή της καπιταλιστικής αναδιάρθρωσης σε ευρύτερο πλαίσιο. Η μεγάλη αντίθεση αρκετών Σέρβων σε σχέση με τον πληθυσμό, σε αυτή τη διαδικασία δείχνει ότι και μέρος των κεφαλαιοκρατών πλήττεται από την ευρύτερη δυναμική του καπιταλισμού στην παρούσα φάση. Αυτό είναι η αναδιάρθρωση, και αυτή ακριβώς η δυναμική παράγει τα κινήματα τη κρίσης. Αυτό όμως δεν σημαίνει ότι το κεφάλαιο, ή ο καπιταλισμός είναι μια διαταξική αφηρημένη κατηγορία που είναι τόσο ενάντια στον (πόλο) κεφάλαιο όσο και στην εργασία. Αντίθετα η αναδιάρθρωση σημαίνει επαναπροσδιορισμό των «προσωποποιήσεων» του κεφαλαίου για την εκ νέου συνέχεια της εκμεταλλευτικής σχέσης. Αυτό σημαίνει ότι υπάρχει κόστος για τους μικρούς κεφαλαιοκράτες αλλά μόνο στο βαθμό που αυτό το κόστος συνεχίζει την εκμετάλλευση της εργασίας. Θα ακολουθήσει και κείμενο για την αναδιάρθρωση στη Σερβία από πλευράς εργασίας. Το παρακάτω κείμενο είναι αφηρημένο και γενικό, οπότε μπορεί να θεωρηθεί εισαγωγικό.

 

Τον Ιούνιο του 2013, η Σερβία απέκτησε και επίσημα το status της υποψήφιας προς ένταξη χώρας στην ΕΕ. Αυτή ήταν όντως μια μακρά διαδικασία όπου η Σερβία είχε να αντιμετωπίσει εμπόδια που δεν συνάντησε καμιά άλλη χωρα . Από το να εντοπίσει διάφορους που κατηγορούνταν ως εγκληματίες πολέμου από τους Βοσνιακούς πολέμους όπως ο Radovan Karadžić και ο Ratko Mladić (Όπου και πι δύο είναι υπόδικοι στο διεθνές δικαστήριο της Χάγης για ζητήματα της πρώην Γιουгκοσλαβίας), μέχρι του να κάνει δύσκολες παραχωρήσεις για το Kosovo, την αποσχισμένη επαρχία της Σερβίας που αναγνωρίστηκε ως ανεξάρτητο κράτος από 109 χώρες, οι ευρωπαϊκές προσδοκίες της Σερβίας εμπεριείχαν πολλές αντιξοότητες.

Παρά τις όποιες δυσκολίες οι ηγέτες της χώρας φαίνεται να έχουν καταβάλει κάθε δυνατή προσπάθεια για να ευχαριστήσουν τις Βρυξέλλες και να συμμετάσχουν και αυτοί στην «Ευρωπαϊκή κοινότητα» όπως οι γειτονικές χώρες, η Ρουμανία, η Βουλγαρία, και πιο πρόσφατα η Κροατία. Δεδομένου ότι η Σερβία είναι μια δημοκρατική χώρα, θα περίμενε κανείς να βρει σε κάποιο βαθμό τον ίδιο ενθουσιασμό και μεταξύ των πολιτών της χώρας για την ένταξη στην ΕΕ δεδομένου και των μεγάλων επιπτώσεων και αλλαγών που θα επιφέρει μια τέτοια απόφαση για το μέλλον της κοινωνίας.

Παρόλα αυτά βρήκα ότι συμβαίνει το ακριβώς αντίθετο. […]. Για την ακρίβεια το ταξίδι μου στη Σερβία και σε όλα τα Νοτιανατολικά Βαλκάνια μου έδωσε την δυνατότητα να μιλήσω με άτομα από το Βελιγράδι και το Smederevo, καθώς και σε άτομα από τον Νότο της χώρας όπως άτομα από τη  Niš και το Vranje. Ένα από τα θέματα που άνοιγα πάντα ήταν αυτό της ΕΕ. Αν και δεν ακολουθώ κάποια επιστημονική «μέθοδο» τύπου δημοσκόπησης, έβαλα τα δυνατά μου να μην βιάσω τα συμπεράσματα και να μην πιέσω προς συγκεκριμένες απαντήσεις.

Βασικά ξεκινούσα πάντα τη κουβέντα με μια ανοιχτή ερώτηση του στυλ «τι πιστεύετε για την ΕΕ” ή μερικές φορές λίγο πιο συγκεκριμένα «πιστεύεται ότι κάτι τέτοιο είναι καλό για τη Σερβία;» . Οι απαντήσεις που έλαβα ήταν συντριπτικά πεσιμιστικές για την προοπτική της Σερβίας στην ΕΕ. Και επαναλαμβάνω ότι αν και δεν ακολουθώ κάποιο επιστημονικό πρωτόκολλο, και το δείγμα μου ήταν μικρό(περί τα 40 άτομα) οι απαντήσεις αξίζουν, κυρίως για τους εξής λόγους  (1) οι αρνητικές δηλώσεις για την ΕΕ καλύπτουν όλο το ηλικιακό φάσμα και διάφορα μορφωτικά επίπεδα και επαγγέλματα(2) τα αποτελέσματα μου αποτελούνται από συζητήσεις σε διάφορες περιοχές της χώρας.

Χωρίς να είναι κάτι εντυπωσιακό, τα πιο αρνητικά συναισθήματα για την ΕΕ τα έχουν οι άντρες της μέσης ηλικίας ή και λίγο μεγαλύτεροι, οι οποίοι επίσης είναι και οι πιο φιλορώσοι.  Αν και δεν υπάρχει μια ενιαία άποψη ακόμα και νεότεροι, γύρω στα 20κάτι γρήγορα τόνισαν τους κοινούς Σλαβικούς και ορθόδοξους δεσμούς με τη Ρωσία καθώς και τα ευνοϊκά ενεργειακά πακέτα της. Από όσους δεν έβλεπαν την Ρωσία σαν ξεκάθαρη εναλλακτική, την θεωρούσαν τουλάχιστον το ίδιο ελκυστική με την ΕΕ. Μόνο ένα άτομο από όσα μίλησα μου είπε ότι η Σερβία θα πρέπει να γίνει πιο ουδέτερη χώρα όπως η «Ελβετία».

Με δεδομένο ότι ο κόσμος στον οποίο μίλησα δεν είναι κάποιο είδος «στατιστικής ανωμαλίας» αλλά αντιπροσωπεύει σε μέσες άκρες τον ευρύτερο πληθυσμό αποφάσισα να συγκρίνω όσα βρήκα με επίσημες στατιστικές για το ίδιο θέμα. Τα δεδομένα του «Σερβικού γραφείου για την ευρωπαϊκή ενοποίηση» επιβεβαίωσαν όσα μου είπε και ένας βιομηχανικός σχεδιαστής που είχα μιλήσει- οι σέρβοι γίνονται λιγότερο και λιγότερο ενθουσιώδεις με τα χρόνια για το ζήτημα της ΕΕ. Τα δεδομένα δείχνουν ότι η στήριξη προς την ΕΕ έπεσε το 2012 όταν μόνο το 41% απάντησε θετικά «ότι θα ψήφιζε για ένταξη στην ΕΕ». Να σημειωθεί ότι το 31% είπε ότι θα ψήφιζε εναντίον ενώ το 20% ότι δεν θα ψήφιζε καθόλου. Δεν είναι παράλογο να υποθέσουμε ότι το 20% που δεν θα ψηφίσει είναι και αυτό με κάποιο τρόπο εναντίων ή τουλάχιστον με ένα τρόπο αδιάφορο ως προς την ΕΕ.

Έναν χρόνο αργότερα τον Δεκέμβριο του 2013,έδωσε αποτελέσματα ότι το 51% θα ψήφιζε υπέρ της ΕΕ. Αυτή η μεγάλη αλλαγή μπορεί να εξηγηθεί από το γεγονός ότι η ευρωπαϊκή επιτροπή είχε περάσει επιτέλους στο ενδιάμεσο σε οριστικές διαπραγματεύσεις με το υπουργικό συμβούλιο.Με βάση όμως τις συζητήσεις που είχα εγώ, αν αποτελούν μια κάποια ένδειξη, περιμένω η δημοτικότητα της ΕΕ να πέσει. Υπάρχουν πολλές ενδείξεις για κάτι τέτοιο, και σε κάποιο βαθμό και οι προηγούμενες δημοσκοπήσεις αποτελούν μια τέτοια ένδειξη . Για παράδειγμα, οι περισσότεροι Σέρβοι δεν πιστεύουν ότι θα υπάρξει μια κάποια θετική επίδραση στη ζωή τους από την είσοδο στην ΕΕ, ενώ πολλοί θεωρούν ότι οι αλλαγές που επιβάλει η ΕΕ ως αναγκαίες είναι απαράδεκτες για τον τρόπο ζωής τους. Κυριότερα τα πρόσφατα οικονομικά προβλήματα χωρών της ΕΕ και κυρίως της γειτονικής Ελλάδας, κάνουν τους Σέρβους να αμφιβάλουν για τον αν είναι κάτι θετικό η ΕΕ. Επίσης η φετινή διαμάχη στην Ουκρανία, που από τους Σέρβους θεωρείται de facto ως προϊόν της Δύσης, έδωσε στη Ρωσία την ευκαιρία να δείξει ότι είναι ξανά ικανή να αντιμετωπίσει τη Δύση ανοιχτά. Η προσάρτηση της Κριμαίας από τη Ρωσία θεωρείται από πολλούς ως μια απάντηση της τύχης, ως μια «καρμική εκδίκηση» για ότι έκανε η Δύση στο Κόσοβο. Αν προσθέσουμε και τις καταστροφικότατες πλημμύρες αυτού του χειμώνα στη Σερβία και τις γειτονικές χώρες και την άμεση οικονομική και υλική ρωσική βοήθεια που ακολούθησε δεν είναι παράλογο που ο φιλορωσιμός σε διάφορες κοινωνικές τάξεις ανεβαίνει αισθητά.

Παραμένουν τα ερωτήματα λοιπόν, αν τόσο μεγάλο ποσοστό του πληθυσμού είναι αδιάφορο ή και αρνητικό προς την ΕΕ γιατί οι κυβερνήσεις συνεχίζουν την ευρωπαϊκή ενοποίηση; Και ποιοι και που είναι αυτοί οι Σέρβοι που θέλουν τόσο διακαώς την ένωση με την ΕΕ; Όποιοι και αν είναι θα πρέπει να είναι πολλοί ικανοποιημένοι με την σταθερή πολιτική σχεδόν όλων των κομμάτων προς αυτή τη θέση..

[…]

 

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Information

This entry was posted on 27.07.2014 by in άρθρα/статья,μεταφράσεις and tagged , , , , .

Πλοήγηση

Αρέσει σε %d bloggers: